Миннатӣ нест зи халқам ба ҷаҳони ҷузи карамаш

منّتی نیست ز خلقم به جهان جز کرمش

Гар ба дида битавон рафт дамии хок дараш

گر به دیده بتوان رفت دمی خاک درش

Гар ба ҷонӣ бифурӯшад з дараш муштии хок

گر به جانی بفروشد ز درش مشتی خاک

Тўтёӣ басараш кун ту ва аз ҷони бихараш

توتیای بصرش کن تو و از جان بخرش

Ғайр лутфаш набӯд ҳечкасам дар ду ҷаҳон

غیر لطفش نبود هیچکسم در دو جهان

Ҳамчуи сарвӣ магар уфтад ба сари мо гузариш

همچو سروی مگر افتد به سر ما گذرش

Мо чу хоки раҳ ӯ хору муқӣм дар ёр

ما چو خاک ره او خوار و مقیم در یار

Бӯ ки аз айни аноят ба ман уфтад назараш

بو که از عین عنایت به من افتد نظرش

Хабараш нест зи ҳоли ман бечора ӣ зор

خبرش نیست ز حال من بیچارهٔ زار

Лекин аз боди сабои пурсам ҳар дами хабараш

لیکن از باد صبا پرسم هر دم خبرش

Оҳам аз чархи фалаки буришад ва инаст аҷаб

آهم از چرخ فلک بَرشد و اینست عجب

Ки дар он дил натавон ёфт ба мӯеи асараш

که در آن دل نتوان یافت به مویی اثرش

зи оби чашмӣ ки зи ҳиҷрони Рахш май боРом

زآب چشمی که ز هجران رخش می‌بارم

Ҳар шабӣ то камарам бошаду мӯ то камараш

هر شبی تا کمرم باشد و مو تا کمرش

Гар аз он новак длдўз занад тири ҷафо

گر از آن ناوک دلدوز زند تیر جفا

Дида ва дил биниҳодем ба ҷои сипараш

دیده و دل بنهادیم به جای سپرش

Вар мушарраф кунад ӯ кулбаи аҳзони маро

ور مشرّف کند او کلبه احزان مرا

Ҷон фишонем ба поиш . . . . . Дар раҳи гузариш

جان فشانیم به پایش ..... در ره گذرش