Дар боғ хиромед шабии он бути маҳваш

در باغ خرامید شبی آن بت مهوش

Бо ғамза чун новаку абрӯии кмонкш

با غمزهٔ چون ناوک و ابروی کمانکش

Бо қад чу сарви чаману соиди симин

با قدّ چو سرو چمن و ساعد سیمین

Бо теғи ҷафои дилбар ва аз май шудаи сархуш

با تیغ جفا دلبر و از می شده سرخَوش

Гуфто бизанам теғи ҷафо бар ту ва гуфтам

گفتا بزنم تیغ جفا بر تو و گفتم

Рӯзяш ҳаминаст зи ту ҷони балокаш

روزیش همین است ز تو جان بلاکش

Гуфто ки сабурии з рухам кун дўсаҳи рӯзӣ

گفتا که صبوری ز رخم کن دو سه روزی

Гуфтам ки сабурӣ натавон кард бар оташ

گفتم که صبوری نتوان کرد بر آتش

Хӯни дил мо меравад эй дӯст ба роҳат

خون دل ما می‌رود ای دوست به راهت

Домани ту зи хӯни ман длсўхтаҳ баркаш

دامن تو ز خون من دلسوخته برکش

Шаби хуш чаҳ кунӣ эй бути ма рӯй худо ро

شب خوش چه کنی ای بت مهروی خدا را

Бозо ки набӯдаст маро бо ту шабии хуш

بازآ که نبوده‌ست مرا با تو شبی خَوش

Дар кеш маро нест ки қурбон шавам ӯ ро

در کیش مرا نیست که قربان شوم او را

Бо онкӣ занад тири ҷФоҳоши зи таркиш

با آنکه زند تیر جفاهاش ز ترکش

Бо онкӣ ҷафо мекунад ӯ бо дили тангам

با آنکه جفا می‌کند او با دل تنگم

Донам накунад ин дили бечора ба таркиш

دانم نکند این دل بیچاره به ترکش

Гӯйанд чаҳ хоҳӣ ба ҷаҳон эй дили маҳзун

گویند چه خواهی به جهان ای دل محزون

Хоҳам шбкии васли бутии маи рухи маҳваш

خواهم شبکی وصل بتی مهرخ مهوش