Чанд зи дидаи хӯни дил бар рухи ҷони чаконамаш

چند ز دیده خون دل بر رخ جان چکانمش

Чанд фиғони зи ишқи ту то ба фалаки рсонмш

چند فغان ز عشق تو تا به فلک رسانمش

Оташи иштиёқи ту шуъла занад даруни ҷон

آتش اشتیاق تو شعله زند درون جان

Ҳрдм аз оби дидагони бози Фрўншонмш

هر دم از آب دیدگان باز فرونشانمش

эй ту чу сарви ҷони мо дар чамани ҷаҳони хиром

ای تو چو سرو جان ما در چمن جهان خرام

То сару ҷон ба пои ту ҳамчуи дирами Фшонмш

تا سر و جان به پای تو همچو درم فشانمش

Рост бигӯ ки чун қалам дар сифати ҷамоли ту

راست بگو که چون قلم در صفت جمال تو

Мардуми дида дар ҷаҳон чанд ба сари дўонмш

مردم دیده در جهان چند به سر دوانمش

Дили бастади зи дасти мо барад ба пой ғам фиканд

دل بستد ز دست ما برد به پای غم فکند

Ҳам ба тавъами умед он ҳаст ки востонмш

هم به تواَم امید آن هست که واستانمش

Қадари висоли дӯстон чун нашнохтам чаҳ суд

قدر وصال دوستان چون نشناختم چه سود

Гар пас азин шабӣ дигар ёбам қадар донамаш

گر پس ازین شبی دگر یابم قدر دانمش

Бӯ ки шабӣ ба дасти ман домани васлаши аўФтд

بو که شبی به دست من دامن وصلش اوفتد

Тоз ғами ҷаҳони магари яксараи ворҳонмш

تا ز غم جهان مگر یکسره وارهانمش

Тавсани ишқи дӯстро зин мурод карда ам

توسن عشق دوست را زینِ مراد کرده‌ام

Арсаи васл арз кун то ба миёни чмонмш

عرصه وصل عرض کن تا به میان چمانمش

Гар надиҳади дарин ҷаҳони коми ман рамидаи дил

گر ندهد درین جهان کام من رمیده دل

Рӯзи ҷазо дар он ҷаҳон даст манасту доманаш

روز جزا در آن جهان دست منست و دامنش