Биё то дар ?бирти гирам чу ҷони хуш

بیا تا در برت گیرم چو جان خوش

Даҳум дар пои ту ҷонои равони хуш

دهم در پای تو جانا روان خوش

Ба чавгони ду зулфами зан ки чун гӯй

به چوگان دو زلفم زن که چون گوی

Дувум дар пои асбати сари давони хуш

دَوَم در پای اسبت سر دوان خوش

Биё дар гулистон то гӯша гирем

بیا در گلستان تا گوشه گیریم

Ки бошад мавсими гули бӯстони хуш

که باشد موسم گل بوستان خوش

Ба сӯии мо хиром эй ҷон ки донам

به سوی ما خرام ای جان که دانم

Буд дар пои сарви оби равони хуш

بود در پای سرو آب روان خوش

Ба бонги булбулу қамарии саҳаргоҳ

به بانگ بلبل و قمری سحرگاه

Нигоро ҳаст тарафи гулистони хуш

نگارا هست طرف گلستان خوش

Навой чангу авду нола ноӣ

نوای چنگ و عود و ناله نای

Набошад ҳеҷ бе он длстони хуш

نباشد هیچ بی آن دلستان خوش

Агар бошад висоли дӯсти борӣ

اگر باشد وصال دوست باری

Ки бошад он ҳама бо дӯстони хуш

که باشد آن همه با دوستان خوش

Фурӯи резади зи дарди рӯзи ҳиҷрон

فرو ریزد ز درد روز هجران

зи дидаи ашки ман чун новдони хуш

ز دیده اشک من چون ناودان خوش

Ҷаҳон дар вақти гули хуши гашти лекин

جهان در وقت گل خوش گشت لیکن

Мабодо бе ту касро дар ҷаҳони хуш

مبادا بی تو کس را در جهان خوش