Биё ки дида ӣ ман дид дӯши хобии хуш

بیا که دیدهٔ من دید دوش خوابی خوش

Баромада ба шаби тираи офтобии хуш

برآمده به شب تیره آفتابی خوش

Ба рӯй ӯ назарам хира шуд чунон дидам

به روی او نظرم خیره شد چنان دیدم

Ки баст бар рух чун моҳи худ ниқобии хуш

که بست بر رخ چون ماه خود نقابی خوش

Савол кардам ва гуфтам ниқоб бар ма чист ?

سؤال کردم و گفتم نقاب بر مه چیست؟

Ки ҳаст майли дили ман ба моҳтобии хуш

که هست میل دل من به ماهتابی خوش

Мабанд бар рух чун офтоби хеши ниқоб

مبند بر رخ چون آفتاب خویش نقاب

Ки ҳаст дар сари он ҳар ду зулфи тобии хуш

که هست در سر آن هر دو زلف تابی خوش

БгФтмши з дар бахти мо дрои як шаб

بگفتمش ز در بخت ما درآ یک شب

Нагашт бо ман мискин ба ҳеҷ бобии хуш

نگشت با من مسکین به هیچ بابی خوش

Ба ҷони дӯст ки шбҳост то зи дарди фироқ

به جان دوست که شبهاست تا ز درد فراق

Ду чашми бахти бад ман накард хобии хуш

دو چشم بخت بد من نکرد خوابی خوش

зи дарди рӯзи фироқаш ба ғайри хӯни ҷигар

ز درد روز فراقش به غیر خون جگر

Ба ҷони дӯст ки ҳаргиз нахурдам обии хуш

به جان دوست که هرگز نخوردم آبی خوش

Марои шароби з хӯн диласт ва аз дида

مرا شراب ز خون دلست و از دیده

Биҷуз ҷигар набӯд хӯрданами кабобии хуш

بجز جگر نبود خوردنم کبابی خوش

зи дарди дил чу нбштми шикоятӣ ба табиб

ز درد دل چو نبشتم شکایتی به طبیب

Ба ғайри ҷаври нафармуд ӯ ҷавобии хуш

به غیر جور نفرمود او جوابی خوش

Рахт гуласту марои дили зи ишқати оташи маҳз

رخت گلست و مرا دل ز عشقت آتش محض

Аз он занад ба рухами дидаҳо гулобии хуш

از آن زند به رخم دیده‌ها گلابی خوش