Гар шабии сӯии ман хаста дил уфтад райш

گر شبی سوی من خسته دل افتد رایش

Чаҳ тафовут кунад аз рои ҷаҳони ороиш

چه تفاوت کند از رای جهان آرایش

Гар анонеи зи анояти сӯй мо гирданд

گر عنانی ز عنایت سوی ما گرداند

Ҷон фишонем ба ҷои сарви зар дар поиш

جان فشانیم به جای سر و زر در پایش

Гар хиромади қад чун сарви равонат дар боғ

گر خرامد قد چون سرو روانت در باغ

Ҳеҷ шак нест ки дар дида ӣ мо шуд ҷояш

هیچ شک نیست که در دیدهٔ ما شد جایش

Онкии шаб то ба саҳар дар ғами ту бхрўшд

آنکه شب تا به سحر در غم تو بخروشد

Фориғӣ эй санам аз дида ӣ хӯни полоиш

فارغی ای صنم از دیدهٔ خون پالایش

Фориғ аз ҷинати фирдавс буд хотир ӯ

فارغ از جنّت فردوس بود خاطر او

Ки шабӣ бар сари кӯии ту буд мأўоиш

که شبی بر سر کوی تو بود مأوایش

Халқ гӯйанд бирав тарки ғамаши гӯи чаканам

خلق گویند برو ترک غمش گو چه کنم

Нест дар зери кабӯдии фалаки ҳамтояш

نیست در زیر کبودی فلک همتایش

Онкии рӯзии зи сари зулфи ту бӯе бишунид

آنکه روزی ز سر زلف تو بویی بشنید

Набӯд дар ду ҷаҳон бо дгарии парвояш

نبود در دو جهان با دگری پروایش

Дили халқӣ ба ҷаҳони хӯн шуда аз қомат ӯ

دل خلقی به جهان خون شده از قامت او

Ин балои байн ки дилам мекашад аз болояш

این بلا بین که دلم می‌کشد از بالایش

Гуфтамаш хоки раҳами зи оташи дили обами даҳ

گفتمش خاک رهم ز آتش دل آبم ده

Гуфт васлам ҳама бодаст ту май паймоиш

گفت وصلم همه بادست تو می‌پیمایش