Бар мо гузар ар орад дар дида кунам ҷояш
بر ما گذر ار آرد در دیده کنم جایش
Ҷон дар тан мо ояд аз қади длороиш
جان در تن ما آید از قد دلارایش
Эсори қудум ӯ ҷузи ҷон чаҳ буд мо ро
ایثار قدوم او جز جان چه بود ما را
То ҳамчуи дирами резам бар қомату болояш
تا همچو درم ریزم بر قامت و بالایش
Ҷононм агар рӯзӣ дар боғи гузори орад
جانانم اگر روزی در باغ گذار آرد
Сад сарв хаҷал гардад аз қади длороиш
صد سرو خجل گردد از قد دلارایش
Гулгар рух ӯ бинад дар дасти фурӯи резад
گل گر رخ او بیند در دست فرو ریزد
Сарв ар қад ӯ бинад печида шавад поиш
سرو ار قد او بیند پیچیده شود پایش
Ҷустами гули хуши бӯе дар боғ маро гуфтанд
جستم گل خوش بویی در باغ مرا گفتند
Гул дар арақ шармаст аз оризи зебояш
گل در عرق شرمست از عارض زیبایش
Гуфтам ба чамани сарвӣ чун қомат ӯ бошад
گفتم به چمن سروی چون قامت او باشد
Гуфто набӯд дар боғи як сарв ба ҳамтояш
گفتا نبود در باغ یک سرو به همتایش
Ҷонаст марои лаълаш дар мо чаҳ зании оташ
جانست مرا لعلش در ما چه زنی آتش
Бо дасти сари зулфаши зинҳори мпимоиш
با دست سر زلفش زنهار مپیمایش