эй ба рахти ниёзи ман аз ҳаду андоза ӣ беш

ای به رخت نیاز من از حد و اندازه بیش

Бар дили риш мо бигӯ чанд зании зи ғамзаи неш

بر دل ریش ما بگو چند زنی ز غمزه نیش

Риши ғами ту бар дилам ҳаст зи теғи рӯзи ҳиҷр

ریش غم تو بر دلم هست ز تیغ روز هجر

Даври мадори длброи марҳами васли худ зи риш

دور مَدار دلبرا مرهم وصل خود ز ریش

Марҳами васл чун надоди лутфи ту эй табиби ман

مرهم وصل چون نداد لطف تو ای طبیب من

Бар сари риши хотирам беш намак мазан ба риш

بر سر ریش خاطرم بیش نمک مزن به ریش

Тири ҷафои таркишат беш мазан ба ҷони мо

تیر جفای ترکشت بیش مزن به جان ما

Зонкаҳи фазои кӯии ту қибла буд мароу кеш

زآنکه فضای کوی تو قبله بود مرا و کیش

Ҷавр кашӣданам зи ту баси аҷаб аўФтодаҳ аст

جور کشیدنم ز تو بس عجب اوفتاده است

Хеши манӣ ва ин ситами каси бикунад ба ҷои хеш

خویش منی و این ستم کس بکند به جای خویش

Рӯз видоъ мушкиласт аз рухи хуби дилбарон

روز وداع مشکلست از رخ خوب دلبران

Байн ки чаҳ ҳолатӣ буд дили зи пасу раҳами зи пеш

بین که چه حالتی بود دل ز پس و رهم ز پیش

Як назарии зи лутфи худ сӯй ҷаҳон фикан ки ман

یک نظری ز لطف خود سوی جهان فکن که من

Дам ба дамам ба рӯй ту сабр камасту ишқ беш

دم به دمم به روی تو صبر کمست و عشق بیش