Биё ки пайки назар май давонам аз чапу рост

بیا که پیک نظر می‌دوانم از چپ و راست

Ки то куҷо чу ту сарвӣ ба боғ ҷон бархест

که تا کجا چو تو سروی به باغ جان برخاست

Ва ё гулӣ ки ба рӯй ту бошадаш нисбат

و یا گلی که به روی تو باشدش نسبت

Чигуна саҳни чаманро ба ҳасан хеш орост

چگونه صحن چمن را به حسن خویش آراست

Бгшти гирди ҷаҳон ва надид чун рухи ту

بگشت گرد جهان و ندید چون رخ تو

Гулӣ ва низ чу қади ту ҳеҷ сарви нхост

گلی و نیز چو قدّ تو هیچ سرو نخاست

Агар кунӣ гузарии сӯй мо набошад айб

اگر کنی گذری سوی ما نباشد عیب

Ту сарви ҷонӣу доими турои гузар бар мост

تو سرو جانی و دایم ترا گذر بر ماست

Ббрдаҳ эй дилам аз дасту боз пас надиҳӣ

ببرده‌ای دلم از دست و بازپس ندهی

Чаҳ аўФтод чаҳ шуд дар ҷаҳон магар яғмост

چه اوفتاد چه شد در جهان مگر یغماست

Биёи биёу ғанимати шимури яке имрӯз

بیا بیا و غنیمت شمر یکی امروز

Киро умеди бақо эй азиз бар фардост

که را امید بقا ای عزیز بر فرداست

Зулоли васли замонӣ бар оташи дили зан

زلال وصل زمانی بر آتش دل زن

зи шӯри ишқи ту ҷоно ба олимӣ ғавғост

ز شور عشق تو جانا به عالمی غوغاست

Дил аз фироқи ту бар оташи балои сӯзон

دل از فراق تو بر آتش بلا سوزان

Ду дида аз ғами ҳиҷри ту доимо дарёст

دو دیده از غم هجر تو دایماً دریاست

Дилат насӯхт ба ҳоли ман заъифи наҳиф

دلت نسوخت به حال من ضعیف نحیف

На дил буд на дили он дили магар ки он хорост

نه دل بود نه دل آن دل مگر که آن خاراست

Фироқи ҷумлаи рафиқони замона май талабад

فراق جمله رفیقان زمانه می‌طلبد

Бидид оқибати аламри ончии душмани хост

بدید عاقبت الامر آنچه دشمن خواست