Дағдаға ӣ васли ту чун баравад аз димоғ

دغدغهٔ وصل تو چون برود از دماغ

Кист ки аз ишқи ту бар дил ӯ нест доғ

کیست که از عشق تو بر دل او نیست داغ

Доғи ғами ишқи ту бар ҳамаи дилҳо буд

داغ غم عشق تو بر همه دلها بود

Лек мизоҷи туро ҳаст зи олами фироқ

لیک مزاج تو را هست ز عالم فراغ

Гул чу рахт кӣ шкФт дар чаману гулистон

گل چو رخت کی شکفت در چمن و گلستان

Сарв чу қадат нараст дар ҳамаи бустону боғ

سرو چو قدت نرست در همه بستان و باغ

Боғи ҷаҳон бетавъам ҳаст чу зиндон вале

باغ جهان بی تواَم هست چو زندان ولی

Бо рухи гулранги ту фориғам аз боғу роғ

با رخ گلرنگ تو فارغم از باغ و راغ

Меҳри рахти длброи ҳеҷ ту доне ки чист

مهر رخت دلبرا هیچ تو دانی که چیست

Дар тани ман чун равони чашми маро чун чароғ

در تن من چون روان چشم مرا چون چراغ

Накҳат зулфат фирист сӯии ман аз субҳдам

نکهت زلفت فرست سوی من از صبحدم

То ки бёсоидм аз сари зулфати димоғ

تا که بیاسایدم از سر زلفت دماغ

Дилбари дилхоҳро ин ду ҷиҳат олӣаст

دلبر دلخواه را این دو جهت عالیست

Рӯй вафо дар заволи ҳасани гирифтаи балоғ

روی وفا در زوال حسن گرفته بلاغ

Гул бишуд аз бӯстони хори ҷафои ?бардамӣад

گل بشد از بوستان خار جفا بردمید

Дод кунун бӯстони шаҳнагии худ ба зоғ

داد کنون بوستان شحنگی خود به زاغ

Булбулу Кебеку тзрў аз дар бустон бирафт

بلبل و کبک و تذرو از در بستان برفت

Байн ки ҷаҳон чун гирифт қамарӣу зоғу калоғ

بین که جهان چون گرفت قمری و زاغ و کلاغ