Мужда Эй додам сабои комди гули хуши бӯ ба боғ

مژده‌ای دادم صبا کآمد گل خوش‌بو به باغ

Бо гули рӯйиш буд аз боғу гули моро фироқ

با گل رویش بود از باغ و گل ما را فراغ

Гули ду ҳафта беш набӯд дар сробстон вале

گل دو هفته بیش نبود در سرابستان ولی

Ҳасан ӯу ишқи ман ҳар лаҳза мегирад балоғ

حسن او و عشق من هر لحظه می‌گیرد بلاغ

Ишқи булбул бо гули бустони ду ҳафта беш нест

عشق بلبل با گل بستان دو هفته بیش نیست

Ҳаст моро аз фироқ рӯй ӯ бар синаи доғ

هست ما را از فراق روی او بر سینه داغ

Бо гул рӯй туу сарви қадат муҳтоҷ нест

با گل روی تو و سرو قدت محتاج نیست

Ошиқони роҳи ишқатро назар кардан ба боғ

عاشقان راه عشقت را نظر کردن به باغ

Гарна сарви қомати ту дар канор ояд маро

گر نه سرو قامت تو در کنار آید مرا

То гули рӯяти бубинами фориғам аз боғу роғ

تا گل رویت ببینم فارغم از باغ و راغ

Аз фироқ рӯй ту ҷонам ба лаб хоҳад расед

از فراق روی تو جانم به لب خواهد رسید

Раҳматӣ кун эй ҷаҳони байни марои чашму чароғ

رحمتی کن ای جهان بین مرا چشم و چراغ

Гул бирафт аз бӯстону шӯриш булбул намонад

گل برفت از بوستان و شورش بلبل نماند

Боғро бгзошт булбул дод навбатро ба зоғ

باغ را بگذاشت بلبل داد نوبت را به زاغ