Қадаши снўбристи равон дар миёни боғ

قدّش صنوبریست روان در میان باغ

Дорад бар остини зи гулу Настарани фироқ

دارد بر آستین ز گل و نسترن فراغ

Аз пеши мо ҷудо машав эй ҷон ки дар танам

از پیش ما جدا مشو ای جان که در تنم

Ҷони ҷаҳонёни туе эй чашм вае чароғ

جان جهانیان تویی ای چشم و ای چراغ

Аз дасти боди субҳи насимӣ ба мо фирист

از دست باد صبح نسیمی به ما فرست

Аз зулфи анбарин ки бёсоидми димоғ

از زلف عنبرین که بیاسایدم دماغ

Як шаб ба васли хеши навозам ки солҳо

یک شب به وصل خویش نوازم که سالها

То бар дилами ниҳодае аз ҳиҷри хеши доғ

تا بر دلم نهاده‌ای از هجر خویش داغ

Ҳамчун қадати нхости сеӣ сарв дар чаман

همچون قدت نخاست سهی سرو در چمن

Нашикуфт чун рухи ту гулӣ дар миёни боғ

نشکفت چون رخ تو گلی در میان باغ