Ба талхии шаби ҳиҷрону бомдоди висол

به تلخی شب هجران و بامداد وصال

Ба ҳар ду наргиси ҷодӯии дӯст ва он хату хол

به هر دو نرگس جادوی دوست و آن خط و خال

Бидон ду зулфи пурошӯби фитнаи ангезиш

بدان دو زلف پرآشوب فتنه انگیزش

Бидон ду абрӯии пайвастааш ба шакли ҳилол

بدان دو ابروی پیوسته‌اش به شکل هلال

Ба оташи рух чун лолаи ранги дилбари ман

به آتش رخ چون لاله رنگ دلبر من

Бидон даҳони гуҳарбор ӯ чу оби зулол

بدان دهان گهربار او چو آب زلال

Ки дар фироқи ту ҷонои ҷаҳон наме байнам

که در فراق تو جانا جهان نمی‌بینم

Марои зи ҷону ҷаҳон берух ту ҳаст малол

مرا ز جان و جهان بی رخ تو هست ملال

Дили ту шоди зи айёми бод дар ҳамаи дам

دل تو شاد ز ایام باد در همه دم

Муайяну ёри ту бодои худоӣ дар ҳамаи ҳол

معین و یار تو بادا خدای در همه حال

Шабӣ ба васли навозам ки шуд марои доман

شبی به وصل نوازم که شد مرا دامن

зи хӯни дида ҳиҷрон кашида моломол

ز خون دیده هجران کشیده مالامال

Ки гуфт бар ту ки бо хастагон ҷафо ме кун

که گفت بر تو که با خستگان جفا می‌کن

Ки кард хӯни дили халқи шаҳр бар ту ҳалол

که کرد خون دل خلق شهر بر تو حلال

Расидаи ҳоли ман бенаво ба ғояти шавқ

رسیده حال من بی نوا به غایت شوق

Гузаштаи ҳасани диловези ту ба авҷи камол

گذشته حسن دلاویز تو به اوج کمال

Дило зи дасти ҳарифони худ чу неи мхрўш

دلا ز دست حریفان خود چو نی مخروش

Чу даф мабош ду рӯй ва чу чанги ҳеҷ манол

چو دف مباش دو روی و چو چنگ هیچ منال