Бар миннат эй дилу дайни ин ҳама бедод чарост

بر منت ای دل و دین این همه بیداد چراست

Ва ин ҳамаи ҷавру ҷафо рост бигӯ то з чаҳ хост

و این همه جور و جفا راست بگو تا ز چه خاست

Дили ман хост ки то шарҳи ғамат арза диҳад

دل من خواست که تا شرح غمت عرضه دهد

Чаҳ кунам бо ки бигӯям магари ин кор сабост

چه کنم با که بگویم مگر این کار صباست

То кунад ҳоли дилам арза бидон сангини дил

تا کند حال دلم عرضه بدان سنگین دل

Суханӣ гуяд чун қомату болои ту рост

سخنی گوید چون قامت و بالای تو راست

Рости пурсӣ зи ман хастаи равон дар бустон

راست پرسی ز من خسته روان در بستان

Мисли он қомати зебоаш дигар сарви нхост

مثل آن قامت زیباش دگر سرو نخاست

Чун маи чордҳм рӯй туро дид зи ғам

چون مه چاردهم روی تو را دید ز غم

Шармаш омад зи рухи хуби ту зон рӯй бкост

شرمش آمد ز رخ خوب تو زان روی بکاست

Нисбат рӯй ту бо моҳ фалак ме кардам

نسبت روی تو با ماه فلک می‌کردم

Чун бидидам ба ҳақиқати зи куҷо то ба куҷост

چون بدیدم به حقیقت ز کجا تا به کجاست

Шаб рӯй бесару пое ба ҷаҳони саргашта

شب روی بی سر و پایی به جهان سرگشته

Нисбаташ бо ту нишоед ки кунанд ин на равост

نسبتش با تو نشاید که کنند این نه رواست

Хоб дар дида ӣ бехоб наёяд мо ро

خواب در دیدهٔ بی خواب نیاید ما را

То зи дидори ту эй дӯст ба ноком ҷудост

تا ز دیدار تو ای دوست به ناکام جداست

Дили ббрдӣ ва накардӣ ба вафои майл чаро

دل ببردی و نکردی به وفا میل چرا

эй басои перҳани ҷон ки зи ҳиҷр ту қабост

ای بسا پیرهن جان که ز هجر تو قباست