Хушо бодӣ ки аз кӯй ту бархест

خوشا بادی که از کوی تو برخاست

Каз ӯ буии сари зулф ту пайдост

کز او بوی سر زلف تو پیداست

Саводи ранги рухсор ту оварад

سواد رنگ رخسار تو آورد

зи рангу бӯи чаман дигар биёрост

ز رنگ و بو چمن دیگر بیاراست

Сеӣ сарви чаман аз пой бинишаст

سهی سرو چمن از پای بنشست

Чу шамшоди қадаш бар пой бархест

چو شمشاد قدش بر پای برخاست

Чу моҳи чордаҳ рӯй туро дид

چو ماه چارده روی تو را دید

зи рашк рӯй ту ҳар лаҳза май кост

ز رشک روی تو هر لحظه می‌کاست

Тараҳҳум нест қатъан дар дили ту

ترحم نیست قطعاً در دل تو

На дил бошад ту гӯйӣ санг хорост

نه دل باشد تو گویی سنگ خاراست

Намонад дар чамани рангӣу бӯе

نماند در چمن رنگی و بویی

Биҷузи сарви сеӣ ков пой барҷост

بجز سرو سهی کاو پای برجاست

Нигории чобук айёр дорам

نگاری چابک عیار دارم

На рӯйиши хуш ки хеш низ зебост

نه رویش خوش که خویش نیز زیباست

Гирифтори ғам рӯят ҷаҳонӣаст

گرفتار غم رویت جهانیست

На дар ишқат ба олам банда танҳост

نه در عشقت به عالم بنده تنهاست

Агар гӯям ки қадат сарв ҷонаст

اگر گویم که قدّت سرو جانست

Ба пешати рости гуфтанро ки ёрост

به پیشت راست گفتن را که یاراست