То қомат ӯ ба боғ бархест

تا قامت او به باغ برخاست

Сартосари шаҳри шҳўр ва ғавғост

سرتاسر شهر شور و غوغاست

Гуфтам ки қадаш ба сарв монад

گفتم که قدش به سرو ماند

Гуфто ки набошад ин чунин рост

گفتا که نباشد اینچنین راست

Гуфтам ки назар ба қоматаш кун

گفتم که نظر به قامتش کن

Гуфто ки чаман дигар биёрост

گفتا که چمن دگر بیاراست

Гуфтам ки балост бар дили халқ

گفتم که بلاست بر دل خلق

Гуфто ту бибин ки он чаҳ болост

گفتا تو ببین که آن چه بالاست

Каз рашки қади ту сарви бустон

کز رشک قد تو سرو بستان

Дасташи ҳама бар дуо ба болост

دستش همه بر دعا به بالاست

Гуфтам з чаҳ майли мо надорӣ

گفتم ز چه میل ما نداری

Сурӯш чу мудоми майл бар мост

سروَش چو مدام میل بر ماست

Сарв аз назари ҷаҳони биФтод

سرو از نظر جهان بیفتاد

То сарви қадаш ба пой бархест

تا سرو قدش به پای برخاست

Гуфтам ки Рахш бааст ё моҳ

گفتم که رخش بهست یا ماه

Гуфто ки азуаст дар каму кост

گفتا که ازوست در کم و کاست

Гуфтам ки з анбараст зулфаш

گفتم که ز عنبرست زلفش

Гуфто ки , крои маҷолу ёрост

گفتا که، کرا مجال و یاراست

Гуфтам ки камони абрӯонаш

گفتم که کمان ابروانش

Тири мижа зон камон шавад рост

تیر مژه زان کمان شود راست

Гуфтам ки дилаш насӯхт бар мо

گفتم که دلش نسوخت بر ما

Гуфто ки дилаш чу санг хорост

گفتا که دلش چو سنگ خاراست

Фарёду фиғони мо з ҳад рафт

فریاد و فغان ما ز حد رفت

Бар мо назар ар кунӣ хдорост

بر ما نظر ار کنی خداراست