Сарв дар боғ ба болой ту мемонад рост

سرو در باغ به بالای تو می‌ماند راست

Маи даҳ дучори зи шарми рухи ту дар каму кост

مه ده چار ز شرم رخ تو در کم و کاست

Офтоб аз рухи зебои ту хиҷлат зада аст

آفتاب از رخ زیبای تو خجلت زده است

Зонкаҳ ӯ равшанӣ аз рӯй тўأш бояд хост

زآنکه او روشنی از روی تواَش باید خواست

Дар чаман чун бхромиди қади раъноят

در چمن چون بخرامید قد رعنایت

Ростии сарви равони пеши қадат барпо хост

راستی سرو روان پیش قدت برپا خاست

Дар лаби ҷӯии сеӣ сарви қадаш дар ларзаст

در لب جوی سهی سرو قدش در لرزست

Чун бидидем нигорои зи куҷо то ба куҷост

چون بدیدیم نگارا ز کجا تا به کجاست

Гарчи шамшоди намӯдори қадат буд валек

گرچه شمشاد نمودار قدت بود ولیک

Шева ӣ қади длороӣ ту дидам раъност

شیوه ی قدّ دلارای تو دیدم رعناست

Дил манеҳ бар гули хуши буии ту дар боғи ҷаҳон

دل منه بر گل خوش بوی تو در باغ جهان

Ки ҷаҳон низ чу гули яксара бемеҳр ва вафост

که جهان نیز چو گل یکسره بی مهر و وفاست