Дар ҳасрат рӯй он нигорам

در حسرت روی آن نگارم

Хӯни ҷигар аз ду дидаи боРом

خون جگر از دو دیده بارم

Поем ба ғами замона дар банд

پایم به غم زمانه در بند

Аз даст бирафт кору боРом

از دست برفت کار و بارم

Аз дасти ҷафои чархи борӣ

از دست جفای چرخ باری

Ошуфта чу зулфи он нигорам

آشفته چو زلف آن نگارم

Ҷонам ба лаб омад аз фироқаш

جانم به لب آمد از فراقش

Рӯзии зи ғамаши ҳазор боРом

روزی ز غمش هزار بارم

Чун ёд кунам зи рӯзгорон

چون یاد کنم ز روزگاران

Кӯи рӯз ва куҷост рӯзгорам

کو روز و کجاست روزگارم

Будем азизи ҷон ва дилҳо

بودیم عزیز جان و دلها

Ва имрӯз чу хоки роҳи хорам

و امروز چو خاک راه خوارم

Бурдор марои зи хоки роҳат

بَردار مرا ز خاک راهت

Зинҳори чунин равои мадорам

زنهار چنین روا مدارم

Кардем хатоу ҷурм бисёр

کردیم خطا و جرم بسیار

эй дӯст ба афви дргзорм

ای دوست به عفو درگذارم

Аз домани лутфи дасти умед

از دامن لطف دست امّید

Охир ту бигӯ ки чун бидорам

آخر تو بگو که چون بدارم

Бисёр каст ба ҷой ман ҳаст

بسیار کست به جای من هست

Ман ҷузи ту дар ин ҷаҳон надорам

من جز تو در این جهان ندارم