Ман ба лутфат умед ме дорам

من به لطفت امید می‌دارم

Магар аз ғам кунӣ сбкборм

مگر از غم کنی سبکبارم

Чун надорам биҷузи ту кас ба ҷаҳон

چون ندارم بجز تو کس به جهان

Зойеъ аз лутф хеш магузорам

ضایع از لطف خویش مگذارم

Моҳи ман ҷилва дод дар чашмам

ماه من جلوه داد در چشمم

ӯст ё худ хаёли пиндорам

اوست یا خود خیال پندارم

Дил ба ҷон омад эй мусулмонон

دل به جان آمد ای مسلمانان

Аз ҷафои бути ситамкорам

از جفای بت ستمکارم

Ман ба умед рӯй чун хуршед

من به امّید روی چون خورشید

Шаби ҳама то ба субҳи бедорам

شب همه تا به صبح بیدارم

Аз чаҳ майлӣ надорад ӯ сӯии мо

ارچه میلی ندارد او سوی ما

Тухми меҳраши миёни ҷони корам

تخم مهرش میان جان کارم

Ман надорам таматтуъии зи висол

من ندارم تمتّعی ز وصال

То нагӯйӣ ки ман ҷаҳон дорам

تا نگویی که من جهان دارم