зи ҳавои сари зулфи ту дилам пар савдост

ز هوای سر زلف تو، دلم پر سوداست

Вази хаёли рухи ту дида ӣ ҷон хӯн паймост

وز خیال رخ تو، دیدهٔ جان خون پیماست

Ҳаваси васл ту дорад дили саргашта ӣ ман

هوس وصل تو دارد دل سرگشتهٔ من

Сар дар ин сар шавад эй дӯст ки андеша ӣ мост

سر در این سر شود ای دوست! که اندیشهٔ ماست

Зулфат аз боди ҳавои зуд парешон гардад

زلفت از باد هوا زود پریشان گردد

Сар сабк дорад аз он рӯй чунин бесар ва пост

سر سبک دارد از آن روی چنین بی سر و پاست

Хори ҳиҷри ту дили хаста ӣ мо бихарошед

خار هجر تو دل خستهٔ ما بخراشید

Гул рӯй ту набинем , чунин зулм равост

گل روی تو نبینیم، چنین ظلم رواست؟

Ҳамчуи рухсор ту нашикуфт гулӣ дар бустон

همچو رخسار تو نشکفت گلی در بستان

Дар чаман чун қади зеботи куҷо сарвӣ хост

در چمن چون قد زیبات، کجا سروی خاست؟

Вар буд низ на чун қомати раъноат буд

ور بود نیز نه چون قامت رعنات بود

Ман бигӯям суханӣ чун қаду болои ту рост

من بگویم سخنی چون قد و بالای تو راست

Нисбат рӯй ту бо моҳ чунин ме кардам

نسبت روی تو با ماه چنین می‌کردم

Неки дидеми нигорои зи куҷо то ба куҷост

نیک دیدیم نگارا ز کجا تا به کجاست

Назарам бар ма ва хуршед науфтод дигар

نظرم بر مه و خورشید نیفتاد دگر

То саводи рахт аз дида ӣ ғмдидаҳ ҷудост

تا سواد رخت از دیدهٔ غم‌دیده جداست

Хорӣу ҷавру ҷафо бар ман мискин то чанд

خواری و جور و جفا بر من مسکین تا چند؟

Макун эй ҷон азизам макун ин айн хатост

مکن ای جان عزیزم، مکن این عین خطاست

Ман мискини ду ҷаҳон дар сар ва карт кардам

من مسکین دو جهان در سر و کارت کردم

Охири ин ҷавру ҷафо бар ман бечора чарост

آخر این جور و جفا بر من بیچاره چراست؟