То рӯй ҳамчуи моҳ ту рафт аз баробарам

تا روی همچو ماه تو رفت از برابرم

Ҷоно ба ҷони ту ки на хобаст ва на хӯрам

جانا به جان تو که نه خوابست و نه خورم

На сабри онкӣ бе ту нишинам ба хилватӣ

نه صبر آنکه بی تو نشینم به خلوتی

На бахти онкии ман зи висоли ту брхўрм

نه بخت آنکه من ز وصال تو برخورم

Дилро рабӯдӣ аз ман мискини мубтало

دل را ربودی از من مسکین مبتلا

То кӣ чу сарви рости ниёеи ту дар барам

تا کی چو سرو راست نیایی تو در برم

То кӣ змои ту саркашӣ эй сарви ростӣ

تا کی ز ما تو سر کشی ای سرو راستی

Чандат ба хӯни дидаи маҳҷӯри пурварам

چندت به خون دیده مهجور پرورم

Роҳам чу нест бар дар хлўтгаҳи висол

راهم چو نیست بر در خلوتگه وصال

Ночори ҳалқаи вори шабу рӯз бар дирам

ناچار حلقه‌وار شب و روز بر درم

Тӯмори шакл чанд бипечам ба худ зи ғам

طومار شکل چند بپیچم به خود ز غم

Вази шавқ чун қалам баравад дӯд бар серум

وز شوق چون قلم برود دود بر سرم

Бе давлати висоли ту ҷонро чаҳ ме кунам

بی دولت وصال تو جان را چه می‌کنم

Бе дидани ҷамоли ту дидаи куҷо барам

بی دیدن جمال تو دیده کجا برم

Ҳар шаби з рӯй шавқ кунам бар дарат гузар

هر شب ز روی شوق کنم بر درت گذر

Вази об дида нест маҷолӣ ки бигузарам

وز آب دیده نیست مجالی که بگذرم

Даллоли ишқ бар сари бозори васл буд

دلاّل عشق بر سر بازار وصل بود

Гуфтам ки ишқи дӯст ба ҷону ҷаҳони хуррам

گفتم که عشق دوست به جان و جهان خرم