эй дилу дидаи дилу дидаи ман прхўнст

ای دل و دیده دل دیده من پرخونست

Сӯзиши ҷони ман аз шарҳ ва баён афзӯнаст

سوزش جان من از شرح و بیان افزونست

Чашми нам дидаам аз даври фалаки пурхӯн буд

چشم نم دیده‌ام از دور فلک پُر خون بود

Ин замон аз ғами ҳиҷрони ту чун Ҷайҳунаст

این زمان از غم هجران تو چون جیحونست

Дӯстонам ба тафаққуди ҳама дастон гӯйанд

دوستانم به تفقّد همه دستان گویند

К-эии ситамдидаи дарин воқеа ҳолат чунаст

کای ستمدیده درین واقعه حالت چونست

Чаҳ бигӯям ки дарин воқеа бар ман чаҳ расед

چه بگویم که درین واقعه بر من چه رسید

Ҳарчӣ гӯям ҳама донед кзон афзӯнаст

هرچه گویم همه دانید کزآن افزونست

Чун зи хори фалак сифла нанолам ба ситам

چون ز خار فلک سفله ننالم به ستم

Ки гул рӯй ту дар хок лаҳад мадфӯнаст

که گل روی تو در خاک لحد مدفونست

Дар фироқи рухи хуби ту чунон ме гарем

در فراق رخ خوب تو چنان می‌گریم

Ки рухи ҷони ман аз хӯн ҷигар гулгунаст

که رخ جان من از خون جگر گلگونست

Лайлии ҷони ман охир ба куҷо рафт бигӯ

لیلی جان من آخر به کجا رفت بگو

Ки ҷаҳонии зи фироқи рух ӯ маҷнӯнаст

که جهانی ز فراق رخ او مجنونست

Умри ширин чу ба талхӣ ба сроид эй дил

عمر شیرین چو به تلخی به سر آید ای دل

Май каши ин дард ки бар ту на бало акнӯнаст

می‌کش این درد که بر تو نه بلا اکنونست

Аз ҷаҳони ғайр ҷафо нест насибам чаҳ кунам

از جهان غیر جفا نیست نصیبم چه کنم

Ки марои пушти дил аз ғуссаи зи ғам чун нўнст

که مرا پشت دل از غصّه ز غم چون نونست