Аз оташи ғами ҳиҷрам ба сар барояд дӯд

از آتش غم هجرم به سر برآید دود

Ҳазор чашмаи хӯнами з чашмҳо багушӯд

هزار چشمه خونم ز چشمها بگشود

зи дасти ин фалаки шӯхи чашм бе озарм

ز دست این فلک شوخ چشم بی آزرم

Ки кард бози марои рӯзгори кӯру кабӯд

که کرد باز مرا روزگار کور و کبود

Қисм ба хоки азизон ки то зи модари даҳр

قسم به خاک عزیزان که تا ز مادر دهر

Ман заъифи балои дидаи омадам ба вуҷӯд

من ضعیف بلا دیده آمدم به وجود

Надидаам зи ҷаҳони ҷузи ҷафоу ҷавру ситам

ندیده‌ام ز جهان جز جفا و جور و ستم

Набӯдаам зи замонаи змонкии хушнӯд

نبوده‌ام ز زمانه زمانکی خشنود

Бабради як сира аз ман шикебу сабру қарор

ببرد یک سره از من شکیب و صبر و قرار

зи дард бар дили ман ҳар замони ғамии афзуд

ز درد بر دل من هر زمان غمی افزود

Бсухт ҷони ҷаҳонии азин ситам бар ман

بسوخت جان جهانی ازین ستم بر من

Ҳар онкӣ дид маро дар ҷаҳони ҳамеи бхшўд

هر آنکه دید مرا در جهان همی بخشود

Ба ҳар ки дил биниҳодам дилам бсухт ба дард

به هرکه دل بنهادم دلم بسوخت به درد

Ба ҳарки дар нгрстми зи чашми ман брбўд

به هرکه درنگرستم ز چشم من بربود

Чаҳ гӯям инки дарин воқеа ба ман чаҳ расед

چه گویم اینکه درین واقعه به من چه رسید

Ки дид рӯзи чунин дар ҷаҳон бигӯ ки шунӯд

که دید روز چنین در جهان بگو که شنود

Вазиди боди фаноу рабӯди гули з барам

وزید باد فنا و ربود گل ز برم

Намонад тоқату ҷонами зи хори ғами Фрсўд

نماند طاقت و جانم ز خار غم فرسود

зи бахти бад ки маро буд асли модари зод

ز بخت بد که مرا بود اصل مادر زاد

Ба заҷри чеҳраи бахтами бикрад хӯн олуд

به زجر چهره بختم بکرد خون آلود

Нигор маҳваши ман нури дидаи султони бахт

نگار مهوش من نور دیده سلطان بخت

Ки дар замона ба шаклу шамоил ту набӯд

که در زمانه به شکل و شمایل تو نبود

Бирафту ҷони ҷаҳонро ба доғ ҳиҷр бахаст

برفت و جان جهان را به داغ هجر بخَست

Видоъ карду маро аз ду дида хӯн полуд

وداع کرد و مرا از دو دیده خون پالود

Ба ҳасраташи зи ҷаҳони барад ва дар муғоки андохт

به حسرتش ز جهان برد و در مغاک انداخت

Дареғи он санами глъзори сими вуҷӯд

دریغ آن صنم گلعذار سیم وجود

Надошт як нафас аз шодии замонаи насиб

نداشت یک نفس از شادی زمانه نصیب

На як замони ғамаш аз хотири ҳазини бздўд

نه یک زمان غمش از خاطر حزین بزدود

На аз замонаи бдмҳр меҳрбонӣ дид

نه از زمانهٔ بدمهر مهربانی دید

На як нафас ба ҳамаи умр хештан осуд

نه یک نفس به همه عمر خویشتن آسود

Зиҳии замонаи бадаҳди шӯхи ноҳамвор

زهی زمانهٔ بد عهدِ شوخِ ناهموار

Туро ба ғайри ҷафои шева худ бигӯ ки чаҳ буд

تو را به غیر جفا شیوه خود بگو که چه بود

Наҷуста меҳри з рӯй батон чун хуршед

نجسته مهر ز روی بتان چون خورشید

Накард раҳм ба дилҳои танги ғами Фрсўд

نکرد رحم به دلهای تنگ غم فرسود

Кадоми наргиси раъно ба оби ҷони пурвирд

کدام نرگس رعنا به آب جان پرورد

Ки оқибати сар ӯро ба дос ғам надуруд

که عاقبت سر او را به داس غم ندرود

Кадоми сарви сеиро ба нози брнкшид

کدام سرو سهی را به ناز برنکشید

Ки ҳам ба арра қаҳраш наёвард ба суҷуд

که هم به ارّه قهرش نیاورد به سجود

Табиби носеҳу ёрон ҳамдамам гӯйанд

طبیب ناصح و یاران همدمم گویند

Ба сабр кӯш ки ҷузи сабр чора нест ва набӯд

به صبر کوش که جز صبر چاره نیست و نبود

Нидо расед ки эй булбулони шӯрида

ندا رسید که ای بلبلان شوریده

Чу гули зи дасти рабӯдати замонаи нола чаҳ суд

چو گل ز دست ربودت زمانه ناله چه سود

Ризои ризои худованду бандагони таслим

رضا رضای خداوند و بندگان تسلیم

Бидиҳ ту сабри ҷазилам ба меҳнат эй маъбуд

بده تو صبر جزیلم به محنت ای معبود

Бабради мӯниси ҷонро ба заҷр аз бар ман

ببرد مونس جان را به زجر از بر من

Бикради шодии олами зи пеши мо бадрӯд

بکرد شادی عالم ز پیش ما بدرود

Агар аз дард барорам ҳазор нола чу чанг

اگر از درد برآرم هزار ناله چو چنگ

Вагар з сӯз бисӯзам ба доғи ғам чун авд

وگر ز سوز بسوزم به داغ غم چون عود

Ба ҳарчӣ ҳукм кунӣ ҳокимӣ ва мо банда

به هرچه حکم کنی حاکمی و ما بنده

Фидои роҳ ризо кардаем буду вуҷӯд

فدای راه رضا کرده‌ایم بود و وجود

Ҳронкаҳи рӯҳ ба қолаб раседаш аз афлок

هرآنکه روح به قالب رسیدش از افلاک

Ба оқибати зи вуҷӯдаш мФорқт фармуд

به عاقبت ز وجودش مفارقت فرمود

Агар ту сари талабии сари фидои роҳати бод

اگر تو سر طلبی سر فدای راهت باد

Вагар ту ҷони бастонеи ҷаҳону ҷони мавҷӯд

وگر تو جان بستانی جهان و جان موجود

Бубахш борхдоёи маро ба раҳмати хеш

ببخش بارخدایا مرا به رحمت خویش

Агарчӣ нест умедам ба толеъи масъӯд

اگرچه نیست امیدم به طالع مسعود

Басӣаст бори гунаҳ бар дили стмкши ман

بسیست بار گنه بر دل ستمکش من

Буд ки оқибати кор мо шавад хушнӯд

بود که عاقبت کار ما شود خشنود

Гуноҳкораму муҷрим ба даргаи лутфат

گناهکارم و مجرم به درگه لطفت

Умед онкӣ набошам ба ҳазратати мардӯд

امید آنکه نباشم به حضرتت مردود

Муродам ар надиҳад дар ҷаҳон наме талабам

مرادم ار ندهد در جهان نمی‌طلبم

Марои висол ту бошад зи олимии мақсӯд

مرا وصال تو باشد ز عالمی مقصود