Чу роўни куштаи гашту фатҳи лнко
چو راون کشته گشت و فتح لنکا
Занаш бигирифт дасти ҳури сито
زنش بگرفت دست حور سیتا
Ба назд роми некӯ сират оварад
به نزد رام نیکو سیرت آورد
Чу гунг аз осмон богирт оварад
چو گنگ از آسمان باگیرت آورد
Давон омад басар дар хизмати ром
دوان آمد بسر در خدمت رام
Муҳайё гашта бар подоши айём
مهیا گشته بر پاداش ایام
Накарда рӯ ба сӯяши ром ва фармуд
نکرده رو به سویش رام و فرمود
Ки чашмам бар зан бегона нагушӯд
که چشمم بر زن بیگانه نگشود
Ки ғарқи шарми азуи гаштами саропо
که غرق شرم ازو گشتم سراپا
Зани роўн чаро омад зи лнко
زن راون چرا آمد ز لنکا
Манам одами ту чун май тарсӣ аз ман
منم آدم تو چون می ترسی از من
Бад андешедгар худ деви роўн
بد اندیشید گر خود دیو راون
Ки он аз роўнст ва ин з ром аст
که آن از راونست و این ز رام است
Маро бо ту чаҳ ҷой интиқомаст ?
مرا با تو چه جای انتقام است؟
Пас парда нишин дар хонаи хеш
پس پرده نشین در خانهٔ خویش
Амон додам чаҳ май оеи Фропиш
امان دادم چه می آیی فراپیش
Маро бояд накукорӣ чу худ кард
مرا باید نکوکاری چو خود کرد
зи бади зотигар он бади кор бад кард
ز بد ذاتی گر آن بد کار بد کرد
Ба ҷон додани сазоӣ хештан ёфт
به جان دادن سزای خویشتن یافت
Гар ӯ бад карду рӯ аз ростӣ тофт
گر او بد کرد و رو از راستی تافت
Паии таъзими сар бар хок молида
پی تعظیم سر بر خاک مالید
Зани роўн чу лутфи ромро дид
زن راون چو لطف رام را دید
Ба шарму афву лутфаш офарин дод
به شرم و عفو و لطفش آفرین داد
Ҷабинро бар замини суди он призод
جبین را بر زمین سود آن پریزاد
Ба мижгони рўФти дигари хоки даргоҳ
به مژگان روفت دیگر خاک درگاه
Чу шуд кораши ҳама бар ҳасби дилхоҳ
چو شد کارش همه بر حسب دلخواه
Ки бардорад сари роўни зи майдон
که بردارد سر راون ز میدان
Ба ҷони миннати зи лутфаши хости фармон
به جان منت ز لطفش خواست فرمان
Бадви гуфто чаҳ ҷой интизор аст
بدو گفتا چه جای انتظار است
Ки моро бо тан беҷон чаҳ корост
که مارا با تن بی جان چه کاراست
Бирав бо худ бирав дар оташ андоз
برو با خود برو در آتش انداز
Шарори фитна бо оташ кун анбоз
شرار فتنه با آتش کن انباز
Гирифт аз роми фармон чун зани дев
گرفت از رام فرمان چون زن دیو
Ки сӯзонанд дар оташи тани дев
که سوزانند در آتش تن دیو
Ба ҷой сӯхтани бас ҳизум афрӯхт
به جای سوختن بس هیزم افروخت
Дарав зад оташу ҷисмаш дар он сӯхт
درو زد آتش و جسمش در آن سوخت
Ба тобуташ чу оташи брФкнднд
به تابوتش چو آتش برفکندند
Сапанди осо ба оташ дар фиканданд
سپند آسا به آتش در فکندند
Самандар чун лабаш аз ҳарф дар монад
سمندر چون لبش از حرف در ماند
Васияти нома парвона бархонад
وصیت نامهٔ پروانه برخواند
Димоғ ҳар ки ёбад буии дӯдӣ
دماغ هر که یابد بوی دودی
Ба рӯҳ мо фиристад гӯи дурудӣ
به روح ما فرستد گو درودی
Гулу бориши насиб аз дасти барда
گل و بارش نصیب از دست برده
Гирифт оташи чанори солхурда
گرفت آتش چنار سالخورده
Ба ҳинди ин нақл машҳураст ҳар ҷо
به هند این نقل مشهور است هر جا
Ки медонанд ҳар як перу бурно
که می دانند هر یک پیر و برنا
Ки роўни зи оташи ишқи ҷигари сӯз
که راون ز آتش عشق جگر سوز
Ҳамеи сӯзад дар оташ то ба имрӯз
همی سوزد در آتش تا به امروز
Ва зон оташ бирав меояд овоз
و زان آتش برو می آید آواز
Ки эй дилсӯзи ъФритони дмсоз
که ای دلسوز عفریتان دمساز
Камар бандед ва ҷавшанҳо бпў шед
کمر بندید و جوشنها بپو شید
Ба кини хасм широФкн бакӯшед
به کین خصم شیرافکن بکوشید
Мабодо даст ёбад роми пари фан
مبادا دست یابد رام پر فن
Ки ситоро барад аз хонаи ман
که سیتا را برد از خانهٔ من
Ба ҷӯш ояд зи рашки ин мурдаи хӯнам
به جوش آید ز رشک این مرده خونم
Бисӯзад зи оташи ғайрати дарунам
بسوزد ز آتش غیرت درونم
Вагарнаи андарин оташ ки ҳастам
وگرنه اندرین آتش که هستم
Буд чун арғавону гул ба дастам
بود چون ارغوان و گل به دستم
Агар чаҳ куштаи гашту сӯхтаи ҳам
اگر چه کشته گشت و سوخته هم
Нагашта ғайрати ишқаши ҷӯй кам
نگشته غیرت عشقش جوی کم
Яқини дони рӯҳ ӯро ишқи соқист
یقین دان روح او را عشق ساقیست
Ки дар хокистар ӯ ишқ боқӣаст
که در خاکستر او عشق باقیست
Чунин кони сӯхтаи ғайрат ниҳод аст
چنین کان سوخته غیرت نهاد است
Бирав раҳмат , агар чаҳ дев зод аст
برو رحمت، اگر چه دیو زاد است
Муҳаббат чун занад зи эъҷози худ дам
محبت چون زند ز اعجاز خود دم
Фиришта гардад аз ваии деву одам
فرشته گردد از وی دیو و آدم
На чун бе ғайратони ин замона
نه چون بی غیرتان این زمانه
Ба ҳар ҷои ишқро карда баҳона
به هر جا عشق را کرده بهانه
Ба ҳам ҷамъи омада бар хон магаси вор
به هم جمع آمده بر خوان مگس وار
На ғайрат дар худу неи шарми дилдор
نه غیرت در خود و نی شرم دلدار
Чунин гӯйанд ҳнўнт фалак тоз
چنین گویند هنونت فلک تاز
Шавад ҳар сол дар вай ҳизум андоз
شود هر سال در وی هیزم انداز
Казон сӯзади ҳаме то соли дигар
کزان سوزد همی تا سال دیگر
зи боронҳо фурӯ нанишинад озар
ز بارانها فرو ننشیند آذر
Шарори ишқ агар дар дил асар кард
شرار عشق اگر در دل اثر کرد
Ба сад тӯфон нагардад оташаши сард
به صد طوفان نگردد آتشش سرد
Наяндозад агар як соли ҳизум
نیندازد اگر یک سال هیزم
На сар пайдо шавад он фитнаи гум
نه سر پیدا شود آن فتنهٔ گم
Шавад зиндаи харобӣ ҳо кунад боз
شود زنده خرابی ها کند باز
Фалакро дар ситам бошад ба ваии ноз
فلک را در ستم باشد به وی ناز
Бидон ҳизум намонад фитна дар хоб
بدان هیزم نماند فتنه در خواب
Насузанд дигар раҳи оташу об
نسوزاند دگر ره آتش و آب