Чунин гӯйанд рӯзи фатҳи лнко

چنین گویند روز فتح لنکا

Ббикн гуфт бо роми сафи оро

ببیکن گفت با رام صف آرا

Ки лнкоро тамошо карда бояд

که لنکا را تماشا کرده باید

Дарин рафтан таъаммул ме нишоед

درین رفتن تأمل می نشاید

Тафарруҷҳо басӣ дар шаҳри лнкост

تفرجها بسی در شهر لنکاست

Ки шаҳри зари яке аз динӣ ҳост

که شهر زر یکی از دینی هاست

Ба гирдогирд ӯ заррин ҳисор аст

به گرداگرد او زرین حصار است

Дару девор ӯ гавҳар нигор аст

در و دیوار او گوهر نگار است

Ҷавоби он сухани роми гуҳари бор

جواب آن سخن رام گهر بار

Табассум карда дода бо парастор

تبسم کرده داده با پرستار

Ки чашми ҳамтеми зини сайр сайр аст

که چشم همتم زین سیر سیر است

Туро бахшидаам ин қалъа дайр аст

ترا بخشیده ام این قلعه دیر است

Чу бахшедам на акнӯн зои Н ром аст

چو بخشیدم نه اکنون زا ن رام است

Назар кардан бирав донам ҳаром аст

نظر کردن برو دانم حرام است

Тъол ӣ аллоҳ ! чаҳ хуш буд он замона

تعال ی الله! چه خوش بود آن زمانه

Дар он мардони ҷавонмарду ягона

در آن مردان جوانمرد و یگانه

Чиҳил фарсанги он шаҳр аз зари ноб

چهل فرسنگ آن شهر از زر ناب

Мурассаъ аз ҷавоҳирҳои шаби тоб

مرصع از جواهرهای شب تاب

Ба дам бахшед зон дайгарӣ кард

به دم بخشید زآن دیگری کرد

Дигар раҳ бар забон номаш наёвард

دگر ره بر زبان نامش نیاورد

Кунун касро агар бахшанд як хас

کنون کس را اگر بخشند یک خس

Ситонанд ин ҷаҳон ҳар бори вопас

ستانند این جهان هر بار واپس

Ббикн ёфт рухсат рафт дар шаҳр

ببیکن یافت رخصت رفت در شهر

Банушад ҷонишини заҳри пои заҳр

بنوشد جانشین زهر پا زهر

Ба тахти зар ба сар биниҳод афсар

به تخت زر به سر بنهاد افسر

Бародари шаст бар ҷои бародар

برادر شست بر جای برادر

Змшрқ то ба мағриб нараҳ девон

زمشرق تا به مغرب نره دیوان

Шудаи Фрмонбронш аз дилу ҷон

شده فرمانبرانش از دل و جان

Ҷаҳон аз дайргоҳи ин исм дорад

جهان از دیرگاه این اسم دارد

Куҳанро бадрӯд , навро бикорад

کهن را بدرود، نو را بکارد

Фалакро ғами зи марги ҳеҷ кас нест

فلک را غم ز مرگ هیچ کس نیست

Дилашро ҷузи дили озорӣ ҳавас нест

دلش را جز دل آزاری هوس نیست

Кадомин кас барои хештан зист

کدامین کس برای خویشتن زیست

Ки зад хандаи саҳари гуҳ , шо м бигирист

که زد خنده سحر گه، شا م بگریست

Ғаму шодӣу маргу зиндагонӣ

غم و شادی و مرگ و زندگانی

Шаб ва рӯзанд бо ҳам ту أмонӣ

شب و روزاند با هم تو أمانی