Кашид аз дили баси оҳии оташ андӯд
کشید از دل بس آهی آتش اندود
Замини пар шуъла карда чархи пари дӯд
زمین پر شعله کرده چرخ پر دود
Набӯд аз шаки тоби синаи сӯзӣ
نبود از شک تاب سینه سوزی
Иҷозат дод бар оташ фурӯзӣ
اجازت داد بر آتش فروزی
Баси он гуҳ гуфт ошиқи длстон ро
بس آن گه گفت عاشق دلستان را
Ки оташ мефурӯзам имтиҳон ро
که آتش می فروزم امتحان را
На симобӣ ки гардад қоими алнор
نه سیمابی که گردد قائم النار
зи симу зар баҳояш ҳаст бисёр
ز سیم و زر بهایش هست بسیار
Касе кӯро газанд аз оташ ояд
کسی کو را گزند از آتش آید
Биҷузи оташи алоҷ ӯ нишоед
بجز آتش علاج او نشاید
Чу ҷонами сӯхтии з оташ миндиш
چو جانم سوختی ز آتش میندیش
Ҷазои сӯзиши ман омадаи пеш
جزای سوزش من آمده پیش
Дар оташи рӯ ба ойини Сиёвуш
در آتش رو به آیین سیاوش
Бурун кун аз дилати кини Сиёвуш
برون کن از دلت کین سیاوش
Ба итмӣнони дил дар шуъла кун ҷой
به اطمینان دل در شعله کن جای
зи оташи обрӯӣ худ беафзой
ز آتش آبروی خود بیفزای
Ба сидқи покяти шои ҳад ҳамин аст
به صدق پاکیت شا هد همین است
Ба зари оташи айёр ва оташин аст
به زر آتش عیار و آتشین است
Гули ишқами зи шабнам рӯй бартоб
گل عشقم ز شبنم روی برتاب
зи ҷӯии шуъла бояд хӯрданати об
ز جوی شعله باید خوردنت آب
Ба дам фармон барон бар ҷои мавъӯд
به دم فرمان بران بر جای موعود
Намуданд оташи намруди мавҷӯд
نمودند آتش نمرود موجود
Ливои шуъла чун оташи броФрохт
لوای شعله چون آتش برافراخت
Халили хешро дар оташи андохт
خلیل خویش را در آتش انداخت
Ба баҳри оташи афканди он гуҳар ро
به بحر آتش افکند آن گهر را
Ниҳон карда ба барги он глшкр ро
نهان کرده به برگ آن گلشکر را
Зада бар шуълаи худро он ҷгрхўн
زده بر شعله خود را آن جگرخون
Тбрзд 2 шуд ҳам оғӯши тбри хӯн
طبرزد ۲ شد هم آغوش طبر خون
Ба оташ дар шудаи доне ки чун шуд
به آتش در شده دانی که چون شد
Дарун берун шуду берун дарун шуд
درون بیرون شد و بیرون درون شد
Чу ёқӯтӣ ки гиранд имтиҳонаш
چو یاقوتی که گیرند امتحانش
Накарда оташи сӯзони зӣонаш
نکرده آتش سوزان زیانش
Ба изн ишқ карда ҷонфишонӣ
به اذن عشق کرده جانفشانی
Ба оташи ғусли оби зиндагонӣ
به آتش غسل آب زندگانی
Дар оташи пайкари он сарви глФом
در آتش پیکر آن سرو گلفام
Хаёлаш буд гӯйӣ дар дили ром
خیالش بود گویی در دل رام
Ба дӯзахи гашти ҷо чун он санам ро
به دوزخ گشت جا چون آن صنم را
Чаман шуд шуълаи гулзори Ирам ро
چمن شد شعله گلزار ارم را
Дар оташ ҷилва кард он тозаи шамшод
در آتش جلوه کرد آن تازه شمشاد
зи ҳасанаши оташӣ дар оташ афтод
ز حسنش آتشی در آتش افتاد
Тақаддум ёфт оташи роҳати ҷон
تقدم یافت آتش راحت جان
Ки дар ҷисми латифаш дар шуд он ҷон
که در جسم لطیفش در شد آن جان
Бар оби Хизри оташи ҷусти пешӣ
بر آب خضر آتش جست پیشی
Ба кавсари шуъла собит кард хешӣ
به کوثر شعله ثابت کرد خویشی
Чу акси соқии андари соғари мл
چو عکس ساقی اندر ساغر مل
Чу аз хӯни Сиёвушони дамади гул
چو از خون سیاووشان دمد گل
зи тоб рӯй он хуршеди рахшон
ز تاب روی آن خورشید رخشان
Шуд оташи маъдани лаъли Бадахшон
شد آتش معدن لعل بدخشان
Ба сояи сарви симини лолаи пурвирд
به سایه سرو سیمین لاله پرورد
Суҳайли андари ъқиқстон гузар кард
سهیل اندر عقیقستان گذر کرد
Ба бурҷ оташин шуд ҷои ноҳиди 2
به برج آتشین شد جای ناهید ۲
Ту гӯйӣ ишқ карда ҷг исмед
تو گویی عشق کرده جگ اسمید
Ба гардиши гашти оташи ҳамчуи гирдоб
به گردش گشت آتش همچو گرداب
Шафақро ҳола бар худ сохт маҳтоб
شفق را هاله بر خود ساخت مهتاب
зи ранг ва рӯй нури нори пӯшед
ز رنگ و روی نور نار پوشید
зи шуълаи кисвати гулнори пӯшед
ز شعله کسوت گلنار پوشید
Ба лаъли шаби чароғи гавҳари афшон
به لعل شب چراغ گوهر افشان
Фалаки з оташ намӯда дарҷи марҷон
فلک ز آتش نموده درج مرجان
Таҷаллӣ кард ҳасани он парӣ вааш
تجلّی کرد حسن آن پری وش
Танури ҳасан бар Мӯсо зад оташ
تنور حسن بر موسی زد آتش
Шудаи шуъла чу меғи оташи парастиш
شده شعله چو میغ آتش پرستَش
Самандар чун дили парвонаи масташ
سمندر چون دل پروانه مستش
Ба шуъла дод ганҷи равшаноӣ
به شعله داد گنج روشنایی
Шуд оташи хозини нури худоӣ
شد آتش خازن نور خدایی
Амонат монад нури хеш ва он гоҳ
امانت ماند نور خویش و آن گاه
Дар оташи ҳамчуи нури хеш дар моҳ
در آتش همچو نور خویش در ماه
Ба гетии сохт равшани исмати хеш
به گیتی ساخت روشن عصمت خویش
Ба оташи шасти доғи тӯҳмати хеш
به آتش شست داغ تهمت خویش
Чу машшота буд ишқи ситамгар
چو مشاطه بود عشق ستمگر
зи хӯни ғоза 3 диҳад вази шуълаи зевар
ز خون غازه ۳ دهد وز شعله زیور
Ба исмати бас ки буд он маи ягона
به عصمت بس که بود آن مه یگانه
Шаҳодатро замон дода забона
شهادت را زمان داده زبانه
Чаҳ ҳайрат гарчи оташ сӯз покаст
چه حیرت گرچه آتش سوز پاکست
Халили ишқро аз вай чаҳ бокаст ?
خلیل عشق را از وی چه باکست؟
Аз он оташи чароғ исмат афрӯхт
از آن آتش چراغ عصمت افروخت
Чу парвонаи даруни ҳосидони сӯхт
چو پروانه درون حاسدان سوخت
Бурун омад саломати он саман бар
برون آمد سلامت آن سمن بر
Ба ранги лолаи оташи сурхи рӯтар
به رنگ لاله آتش سرخ روتر
Бар омад зи оташи оби зиндагонӣ
بر آمد ز آتش آب زندگانی
Казу барад аз парӣ дар поки ҷонӣ
کزو برد از پری در پاک جانی
Ҷаҳон бар исмат ӯ офарин кард
جهان بر عصمت او آفرین کرد
Дили ошиқи фидои ақл ва дайн кард
دل عاشق فدای عقل و دین کرد
Чу моҳи чордаҳро ёфт фии улҳол
چو ماه چارده را یافت فی الحال
Фромш кард ранҷи чордаҳи сол
فرامش کرد رنج چارده سال
Нишоти дили парешоне бурун тофт
نشاط دل پریشانی برون تافت
Ту гӯйии ҷами нигини гум шуда ёфт
تو گویی جم نگین گم شده یافت
Шуд охири муддати ихроҷ ӯ ҳам
شد آخر مدت اخراج او هم
Дар омад вақти тахту тоҷ ӯ ҳам
در آمد وقت تخت و تاج او هم