Ҷаҳони бушковат аз шодӣ чу гулбун

جهان بشکفت از شادی چو گلبن

Ба истиқбол шуд ?бирту стргн

به استقبال شد برت و سترگن

Салоҳи мӯии жулида ба сар дод

صلاح موی ژولیده به سر داد

Пас онгаҳ тоҷро бар фарқ биниҳод

پس آنگه تاج را بر فرق بنهاد

Либоси фақри беруни сохт аз тан

لباس فقر بیرون ساخت از تن

Бадал карданд кисвати рому лчмн

بدل کردند کسوت رام و لچمن

Ба шодӣ шуд бадали ғамҳои дерин

به شادی شد بدل غمهای دیرین

Ба шаҳри ойӣнаҳо бастанди ойин

به شهر آیینه ها بستند آیین

Баҳор афкан расед аз роҳи бозор

بهار افکن رسید از راه بازار

Ҳамаи шаҳр аз баҳораши гашти гулзор

همه شهر از بهارش گشت گلزار

Иморатро баҳори нав дар омад

عمارت را بهار نو در آمد

Ки сангу хиштро дебои баромад

که سنگ و خشت را دیبا برآمد

Ба ҳар ойӣнаи акси рому сито

به هر آیینه عکس رام و سیتا

Намӯда ғайрати кохи Зулайхо

نموده غیرت کاخ زلیخا

Зиёрати ки ради аввали модарон ро

زیارت ک رد اول مادران را

Хами афканд аз адаби сарви равон ро

خم افکند از ادب سرو روان را

Чу модар рӯй он абр ҳаё дид

چو مادر روی آن ابر حیا دید

Садаф дар ятеми хешро дид

صدف در یتیم خویش را دید

Мижа аз гиря шодӣ шудаш тар

مژه از گریۀ شادی شدش تر

Нисори нури дидаи сохт гавҳар

نثار نور دیده ساخت گوهر

Ба сито низ шафқат кард бисёр

به سیتا نیز شفقت کرد بسیار

Кафши ҳам дар фишон шуд баҳри эсор

کفش هم در فشان شد بهر ایثار

Брҳмн кард хуши соъати ҳамон рӯз

برهمن کرد خوش ساعت همان روز

Ки хуш бошад ҷулуси роми фирӯз

که خوش باشد جلوس رام فیروز

зи модари хости рухсати пӯри дилкаш

ز مادر خواست رخصت پور دلکش

Ки бртхт падар биншинадаш хуш

که برتخت پدر بنشیندش خوش

Ба сад хўшнўдиши модар ризо дод

به صد خوشنودیش مادر رضا داد

Дуоу рухсат аз лаби тавъамони зод

دعا و رخصت از لب توأمان زاد

Ба расми ҳиндӯон бар тахт бинишаст

به رسم هندوان بر تخت بنشست

Ба дасти адл , пой фитна бишикаст

به دست عدل، پای فتنه بشکست

Ба доду адли з инсон шуд ки бояд

به داد و عدل ز انسان شد که باید

Ба лутфу халқи сад чандон ки шояд

به لطف و خلق صد چندان که شاید

Раоёро чунон медошт хурсанд

رعایا را چنان می داشت خرسند

Ки модар бар надорад нози фарзанд

که مادر بر ندارد ناز فرزند

Сипоҳиро бародар хонда ме хонд

سپاهی را برادر خوانده می خواند

Фузун аз баҳр ҳар кас лутф ме ронад

فزون از بهر هر کس لطف می راند

Чунон хуш дошт ҷон ҳар бародар

چنان خوش داشت جان هر برادر

Ки сад бор аз падар шуд меҳрбон тар

که صد بار از پدر شد مهربان تر

Ба хуишон чун набошад лутф ӯ беш

به خویشان چون نباشد لطف او بیش

Ки ҳар бегонаро пндоши тии хеш

که هر بیگانه را پنداش تی خویش

Аз он бо ҳам яке шуд унсури чор

از آن با هم یکی شد عنصر چار

Ки ҷони адлро шуд ҷисм дар кор

که جان عدل را شد جسم در کار

Чу фориғ дил нишаст аз шуғли шоҳӣ

چو فارغ دل نشست از شغل شاهی

Мусаллами гашт бар ваии кҷклоҳӣ

مسلم گشت بر وی کجکلاهی

Вазиронро супурдаи шуғл ҳар кор

وزیران را سپرده شغل هر کار

Ба қасд дилбар омад масти дидор

به قصد دلبر آمد مست دیدار