Шунидам каз ҳасад бо он гули андом
شنیدم کز حسد با آن گل اندام
зи хурдӣ буд душмани хоҳари ром
ز خردی بود دشمن خواهر رام
Чу хори омехтаи доим ба гулбун
چو خار آمیخته دایم به گلبن
Ҳамеи ҷустӣ ба ҳарфаши ҷои нохун
همی جستی به حرفش جای ناخن
Забонро дод рӯзии нармии дил
زبان را داد روزی نرمی دل
Ба ҷон изҳор карда гармии дил
به جان اظهار کرده گرمی دل
Сухан аз ҷо ба ҷо ҷанбанд бо вай
سخن از جا به جا جنباند با وی
Ҳадиси шаҳр лнко ронад бо вай
حدیث شهر لنکا راند با وی
зи пуркорӣ ба ҳури сода дил гуфт
ز پرکاری به حور ساده دل گفت
Ки эй дар ҳасани тоқ ва дар вафои ҷуфт !
که ای در حسن طاق و در وفا جفت !
Шунидам аз авоми кӯйу барзан
شنیدم از عوام کوی و برزن
Ки даҳ сари бист бозу дошт роўн
که ده سر بیست بازو داشت راون
Диламро эътибори ин сухан нест
دلم را اعتبار این سخن نیست
Ба даҳ сар дар се олами ҳеҷ тан нест
به ده سر در سه عالم هیچ تن نیست
Ту ӯро дидае ҳури ягона
تو او را دیده ای حور یگانه
Бигӯ кин воқеа бӯдааст ё на
بگو کین واقعه بوده است یا نه
Санам аз содаи лўҳиҳо ба он зан
صنم از ساده لوحیها به آن زن
Бигуфт ореи чунин будаст роўн
بگفت آری چنین بود است راون
Фиребашро дигар раҳи хасми пари кор
فریبش را دگر ره خصم پر کار
Мукаррар кард пешаши ҳарфи инкор
مکرر کرد پیشش حرف انکار
Ки Аслан нест маъқӯли ин ба дили нақл
که اصلاَ نیست معقول این به دل نقل
бад-инсон нақли бовар кӣ кунад ақл
بدینسان نقل باور کی کند عقل
Маҳоли ақлро бӯҳтони шуморам
محال عقل را بهتان شمارم
Ҳадисат низ дар хотир наёрам
حدیثت نیز در خاطر نیارم
Ту андари қавл худ ҳастӣ агар рост
تو اندر قول خود هستی اگر راست
Барин коғаз ки додам бе каму кост
برین کاغذ که دادم بی کم و کاست
Шабиҳ ӯ ба ман банавис ва бинмоӣ
شبیه او به من بنویس و بنمای
Ва ё ранги сухани зини пас мёроӣ
و یا رنگ سخن زین پس میارای
зи ғифлат бе тааммули моҳ дар ҳол
ز غفلت بی تامل ماه در حال
Ба рӯй коғазии бнгошти тимсол
به روی کاغذی بنگاشت تمثال
Ба нақшаш бар кашида он вафои кеш
به نقشش بر کشیده آن وفا کیش
Ки аз сар зинда карда куштаи хеш
که از سر زنده کرده کشتهٔ خویش
Ба дасташ дод он коғаз ки май байн
به دستش داد آن کاغذ که می بین
Азин пас гӯ макун инкори чандин
ازین پس گو مکن انکار چندین
На коғаз дар кафши он ҳур зан дод
نه کاغذ در کفش آن حور زن داد
Хати фатвои хӯн хештан дод
خط فتوای خون خویشتن داد
Гирифтаи муддаии он муддао ро
گرفته مدعی آن مدعا را
Гарав карда ба дасти худ ҷафо ро
گرو کرده به دست خود جفا را
Ба назд роми баради он сӯрати дев
به نزد رام برد آن صورت دیو
Ба гӯшаш гуфт пинҳон гуфта рию
به گوشش گفت پنهان گفتهٔ ریو
Ки ситои сӯрат роўн кашида
که سیتا صورت راون کشیده
Ба сӯгаши хӯни ҳамеи боради зи дида
به سوگش خون همی بارد ز دیده
Пурситади рӯзу шаб чун бути брҳмн
پرستد روز و شب چون بت برهمن
Буд вирди забонаши номи роўн
بود ورد زبانش نام راون
Ту ӯро пок домон менаҳй ном
تو او را پاک دامان می نهی نام
Чаҳ беғайрат касе эй бихбри ром !
چه بی غیرت کسی ای بیخبر رام!
Аз он сӯрати парастӣ доғ шуд ром
از آن صورت پرستی داغ شد رام
Чу хасм бут прессатон , аҳли ислом
چو خصم بت پرستان ، اهل اسلام
Ба ҷӯш омад ба дили кини меҳри ҷӯ ро
به جوش آمد به دل کین مهر جو را
Ки баҳри куштанам ҷон дод ӯ ро
که بهر کشتنم جان داد او را
Дамодами хӯни дил дар ҷом ме кард
دمادم خون دل در جام می کرد
Валикини шарми нанг ва ном ме кард
ولیکن شرم ننگ و نام می کرد
Тааммулро ба дил шуд корфармо
تامل را به دل شد کارفرما
Накард ошуфтагӣ чун хашми худ ро
نکرد آشفتگی چون خشم خود را
Дилаш дода шаҳодатҳо дамодам
دلش داده شهادتها دمادم
Ки аз тӯҳмат чу ҷон покаст Марям
که از تهمت چو جان پاکست مریم
Кзинсони кор аз сито наёяд
کزینسان کار از سیتا نیاید
Ки муъмини бути парастиро нишоед
که مومن بت پرستی را نشاید
Вале ғайрати раги ҷонаши биФшрд
ولی غیرت رگ جانش بیفشرد
Дилашро мўкшон дар мавҷи хӯни барад
دلش را موکشان در موج خون برد
Чунин то муддатӣ май буд хомӯш
چنین تا مدتی می بود خاموش
Басӣ хўннобаҳ мезад аз дилаши ҷӯш
بسی خوننابه می زد از دلش جوش
Ба ҳайрат буд кораши сби ҳ то шом
به حیرت بود کارش صب ح تا شام
Даҳону дидаи баст аз хобу ошом
دهان و دیده بست از خواب و آشام
зи ғайрати хӯн дил мехӯрд ҳар дам
ز غیرت خون دل می خورد هر دم
Шабии сабраш шуда бетоқат аз ғам
شبی صبرش شده بی طاقت از غم