Шабии тира чу дӯди оҳи ушшоқ
شبی تیره چو دود آه عشّاق
Ба ҳиҷрандӯда боми нилгуни тоқ
به هجر اندوده بام نیلگون طاق
Шабӣ чун зангёни одамии хор
شبی چون زنگیان آدمی خوار
Саропои заҳр ҳамчун саҳмгини мор
سراپا زهر همچون سهمگین مار
Шабии торик чун исмони кофар
شبی تاریک چون اسمان کافر
Либоси роҳибони афканда дар бар
لباس راهبان افکنده در بر
Шабӣ чун осии маҳшари сияҳ рӯй
شبی چون عاصی محشر سیه روی
Шабӣ чун номаи аъмоли бдгўӣ
شبی چون نامهٔ اعمال بدگوی
Шаб аз зулмат зада роҳи назора
شب از ظلمت زده راه نظاره
Таба гашта дарави дарҷи си тора
تبه گشته درو درج س تاره
Шабии абри сияҳи баста ба занҷир
شبی ابر سیه بسته به زنجیر
Чу зангии ғӯтаи зан дар чашмаи қӣр
چو زنگی غوطه زن در چشمهٔ قیر
Малолафзо чу ранги рахти мотам
ملال افزا چو رنگ رخت ماتم
Адуи симотар аз пешонии ғам
عدو سیما تر از پیشانی غم
зи баси дидаи дарозии шаби тор
ز بس دیده درازی شب تار
Ғунудаи хоби чашми нақши девор
غنوده خواب چشم نقش دیوار
Рухи ойӣнаи маи вақфи сад занг
رخ آیینهٔ مه وقف صد زنگ
Ба зулфи шаби хизоби абри сияҳи ранг
به زلف شب خضاب ابر سیه رنگ
Сияҳ дил гашта шом аз кӣнаи субҳ
سیه دل گشته شام از کینهٔ صبح
Нафаси номади бурун аз синаи субҳ
نفس نامد برون از سینهٔ صبح
Чу Тифли кӯри дили гардун сабақ хонд
چو طفل کور دل گردون سبق خواند
Вале дар сӯраи воллил дар монад
ولی در سورة واللیل در ماند
Иҷобат шуд дуои мурғи исо
اجابت شد دعای مرغ عیسی
Буруни номад ба мӯъҷизи дасти Мӯсо
برون نامد به معجز دست موسی
Қавии диданди мурғони куфри шаб ро
قوی دیدند مرغان کفر شب را
Ки аз такбир бар бастанди лаб ро
که از تکبیر بر بستند لب را
зи ҷунбиши бодро по монад дар гул
ز جنبش باد را پا ماند در گل
Нафаси роҳи даҳон гум кард дар дил
نفس راه دهان گم کرد در دل
Ҳаво дар чашм анҷум кард майлӣ
هوا در چشم انجم کرد میلی
Қафас шуд зоғи ш бро қурси нилӣ
قفس شد زاغ ش ب را قرص نیلی
Ба навъе айши хоб аз дасти рафта
به نوعی عیش خواب از دست رفته
Ки дузду посбон ҳамхоб гашта
که دزد و پاسبان همخواب گشته
зи ҷосӯсии лабҳо гӯши маъюс
ز جاسوسی لبها گوش مایوس
Чу шаби гардони назар дар дидаи маҳбӯс
چو شب گردان نظر در دیده محبوس
Сиёҳӣ кард нур аз дидаи ғори т
سیاهی کرد نور از دیده غار ت
Чаро шуд кӯҳли 2 шаби дузди бсорт
چرا شد کُحل 2 شب دزد بصارت
Шаб аз ҷодӯи кушоди он серумаи ноз
شب از جادو گشاد آن سرمهٔ ناز
Казу касро набинад кас дигар боз
کزو کس را نبیند کس دگر باز
зи зулми зулмати шаби хур ба ҷон буд
ز ظلم ظلمت شب خور به جان بود
Магари бахти сиёҳи бедилон буд
مگر بخت سیاه بیدلان بود
Саҳар гашта ақим аз зодани хур
سحر گشته عقیم از زادن خور
Ки аз Қатарони шаб заҳдон шудаш пар
که از قطران شب زهدان شدش پر
Ҷаҳони зер нигин гашта сиёҳӣ
جهان زیر نگین گشته سیاهی
Кашид аз абр бар сари чатри шоҳӣ
کشید از ابر بر سر چتر شاهی
Ба ҳаддии гашти гетии зулмат андӯд
به حدی گشت گیتی ظلمت اندود
Ки натавон фарқ кард аз оташу дӯд
که نتوان فرق کرد از آتش و دود
Кушодаи шаби даҳони аждаҳое
گشاده شب دهان اژدهایی
Фурӯи бардаи зи олами рӯшаноӣ ӣ
فرو برده ز عالم روشنای ی
Ҷаҳони торӣ чу бахти тираи рӯзон
جهان تاری چو بخت تیره روزان
Дарунии шамъи Н ӣ парвонаи сӯзон
درونی شمع ن ی پروانه سوزان
Азон шуд чун дили ошиқи сияҳи фом
ازان شد چون دل عاشق سیه فام
Ки фосиди гашти шабро хӯни андом
که فاسد گشت شب را خون اندام
Сиёҳӣу дарозии ҳеҷ дар ҳеҷ
سیاهی و درازی هیچ در هیچ
Фурӯ нагузошт аз мӯӣ батон печ
فرو نگذاشت از موی بتان پیچ
Шикастаи шаби зи мастии серумаи дон ро
شکسته شب ز مستی سرمه دان را
Ҳасади бардаи даруни ҳосидон ро
حسد برده درون حاسدان را
Чу ҳиндӯи зан ба мотами саргушода
چو هندو زن به ماتم سرگشاده
Нишоти олимӣ бар бод дода
نشاط عالمی بر باد داده
Кушодаи осмони абри балои без
گشاده آسمان ابر بلا بیز
Таҳи бргстўони хинги шаби тез
ته برگستوان خنگ شب تیز
Сияҳи рангии шаб торикӣ андӯз
سیه رنگی شب تاریکی اندوز
Чу афъии пӯсти афкандаи ҳамон рӯз
چو افعی پوست افکنده همان روز
Гилӣм хирс шуд зулмати ҷаҳон ро
گلیم خرس شد ظلمت جهان را
Ки аз бгзоштни бгзошти он ро
که از بگذاشتن بگذاشت آن را
Чу тобаи тираи мондаи қурсаи моҳ
چو تابه تیره مانده قرصهٔ ماه
Ҷаҳони зиндонии он дар так чоҳ
جهان زندانی آن در تک چاه
з рафтани пои барҷои монда чун кӯҳ
ز رفتن پای برجا مانده چون کوه
Ва зу сар зад ҳазорон кӯҳи андӯҳ
و زو سر زد هزاران کوه اندوه
Хаҷал бар осмони сайёра бе нур
خجل بر آسمان سیاره بی نور
Чу бар нилўФрстони фавҷи занбӯр
چو بر نیلوفرستان فوج زنبور
зи мусҳафи ояти стар занон хонд
ز مصحف آیت ستر زنان خواند
Арӯси субҳ дар парда аз он монад
عروس صبح در پرده از آن ماند
Ба шаби ангуштгар дӯкони гушӯда
به شب انگشت گر دوکان گشوده
Ниҳоди ангушт бар ҳам тӯдаи тӯда
نهاد انگشت بر هم توده توده
Фалак чун нофаи тотори мишкӣн
فلک چون نافهٔ تاتار مشکین
Замин чун дахмаи куффор бе дайн
زمین چون دخمهٔ کفار بی دین
Дар он торики шаби роми накӯи ном
در آن تاریک شب رامِ نکو نام
зи ҳарф ғайр ошуфт он доллар ам
ز حرف غیر آشفت آن دلار ام
Ба хилвати раҳи надоди он шамъи ҷон ро
به خلوت ره نداد آن شمع جان را
зи ғам торик карда хонимон ро
ز غم تاریک کرده خانمان را
Ҳилол аз нури он шамъи шаби афрӯз
هلال از نور آن شمع شب افروز
Шуда худ шамъ ва худ парвонаи сӯз
شده خود شمع و خود پروانهٔ سوز
Чу дар гирдоби ғайрати ғарқ дар монад
چو در گرداب غیرت غرق در ماند
Бародарро ба хлўи ти пеш худ хонд
برادر را به خلو ت پیش خود خواند
Ки рашками сӯхт аз пои ти а ба нохун
که رشکم سوخت از پا ت ا به ناخن
Бирав дар шаҳри ҳамроҳи стргн
برو در شهر همراه سترگن
Шинав то зикри мо чун дар ҷаҳон аст
شنو تا ذکر ما چون در جهان است
Чаҳ унвони ному нангам бар забонаст
چه عنوان نام و ننگم بر زبانست
Ҳам акнӯн шӯи равону пой дар роҳ
هم اکنون شو روان و پای در راه
Ба гӯши ҳуши шӯи ҷосуси афвоҳ
به گوش هوش شو جاسوس افواه
Накӯномаст сито ё ки бади ном
نکونام است سیتا یا که بد نام
Сазои офарин ё вақфи дашном
سزای آفرین یا وقف دشنام
Ҳам овозаст халқу ҳотифи ғайб
هم آواز است خلق و هاتف غیب
Ҳнргўиди ҳунарро , айбро айб
هنرگوید هنر را ، عیب را عیب
Ҳаме гӯйанд зи инсонӣ ки бенанд
همی گویند ز انسانی که بینند
Ки халқу оина бо ҳам фиребанд
که خلق و آینه با هم فریبند
Ба пешам нақл кун пас бе каму кост
به پیشم نقل کن پس بی کم و کاست
Қисм додам , нахоҳӣ гуфт ҷузи рост
قسم دادم، نخواهی گفت جز راست
Чу пайдо бишинавам рози ниҳон ро
چو پیدا بشنوم راز نهان را
Кунам фикрӣ ки бояд кард он ро
کنم فکری که باید کرد آن را
Равон шуд лчмн аз пешаши сӯии шаҳр
روان شد لچمن از پیشش سوی شهر
Ки аз афвоҳ бахшад гӯш аз баҳр
که از افواه بخشد گوش از بهر