Қазоро гозрӣ бо ақлу фарҳанг

قضا را گازری با عقل و فرهنگ

Дар он шаб бо зани худ буд дар ҷанг

در آن شب با زن خود بود در جنگ

Сафои дили гои зарии покизаи доман

صفا دل گا زری پاکیزه دامن

Ки шабро шаста кардӣ рӯзи равшан

که شب را شسته کردی روز روشن

Сияҳи нома ба дасташгар гузаштӣ

سیه نامه به دستش گر گذشتی

Чунон шастӣ ки коғаз тар нагаштӣ

چنان شستی که کاغذ تر نگشتی

Ба илми шасту шӯи зонгўнаҳи огоҳ

به علم شست و شو زانگونه آگاه

Ки бузи дӯдии клФ аз оризи моҳ

که بز دودی کلف از عارض ماه

зи ҷомаи доғ май барадии кмоҳӣ

ز جامه داغ می بردی کماهی

Чу имони аздли кофари сиёҳӣ

چو ایمان ازدل کافر سیاهی

зи доғи таънаи шастаи кисвати нанг

ز داغ طعنه شسته کسوت ننگ

Сар хизлон зада чун ҷома бар санг

سر خذلان زده چون جامه بر سنگ

зи олоиш ба ҳафтод оби дарё

ز آلایش به هفتاد آب دریا

Се бораи рахти номӯсаши ми тро

سه باره رخت ناموسش م طرا

Зани он мард бӯда чун парии пок

زن آن مرد بوده چون پری پاک

Ба исмати доманаш аз ҳартарӣ пок

به عصمت دامنش از هر تری پاک

Шабӣ шуд гуфту гӯи байни зану шӯй

شبی شد گفت و گو بین زن و شوی

Дар он озурдаи дили гашти он блоҷўӣ

در آن آزرده دل گشت آن بلاجوی

Бурун аз хонаи наздик падар шуд

برون از خانه نزدیک پدر شد

Ба ғами он шаб бирав онҷо басар шуд

به غم آن شب برو آنجا بسر شد

Падари баҳри давои ҷони пурвирд

پدر بهر دوای جان پرورد

Саҳар дасташ гирифт ва бозаш оварад

سحر دستش گرفت و بازش آورد

Супориш кард духтарро ба домод

سپارش کرد دختر را به داماد

Ба шафқат чун писарро панд ме дод

به شفقت چون پسر را پند می داد

Ки бе мӯҷиби мФрмои кӣнаро кор

که بی موجب مفرما کینه را کار

Дили бечораро зин пас маёзор

دل بیچاره را زین پس میازار

Вале домод беғайрат бар ошуфт

ولی داماد بی غیرت بر آشفت

Ҷавоби ростӣ бо духтараш гуфт

جواب راستی با دخترش گفت

Зани он беҳтар ки биншинад кару кӯр

زن آن بهتر که بنشیند کر و کور

Ба кунҷи хона ҳамчун ми рада дар гӯр

به کنج خانه همچون م رده در گور

Занӣ каз остони берун наад пой

زنی کز آستان بیرون نهد پای

Бибояд дафи Н кардани зинда бар ҷой

بباید دف ن کردن زنده بر جای

Чу аз хона бурун рафтӣ шабонгоҳ

چو از خانه برون رفتی شبانگاه

Сияҳ рӯй чу шаб бо оризи моҳ

سیه روی چو شب با عارض ماه

Чу болин падар кардӣ баҳона

چو بالین پدر کردی بهانه

Чаҳ донам худ куҷо хуфтӣ шабона ?

چه دانم خود کجا خفتی شبانه؟

Чу биниҳодӣ зи хонаи пои берун

چو بنهادی ز خانه پای بیرون

Туро дар хонаам ҷо нест акнӯн

ترا در خانه‌ام جا نیست اکنون

Бирав ҳар ҷо ки май хоҳӣ ба олам

برو هر جا که می خواهی به عالم

Шӯии кушта агар дигари зании дам

شوی کشته اگر دیگر زنی دم

Бирав то мони даии номӯси номам

برو تا مانَ دی ناموس نامم

Ним беғайрату расво чу ромам

نیم بی غیرت و رسوا چو رامم

Ки он беғайрату нодон дигар бор

که آن بی غیرت و نادان دگر بار

Давон аз хона бар деви нигунсор

دوان از خانه بر دیو نگونسار

Ба хонаи баради занро баъди шшмоаҳ

به خانه برد زن را بعد ششماه

Ба вай бинишаст бории ҳасби дилхоҳ

به وی بنشست باری حسب دلخواه

Чаро беғайритиро кор фармуд

چرا بی غیرتی را کار فرمود

На охир дар ҷаҳони қаҳти занон буд

نه آخر در جهان قحط زنان بود

Чу лчмн гӯш кард он ҳарфи ғайрат

چو لچمن گوش کرد آن حرف غیرت

Ба гӯш ром гуфт онро зи ҳайрат

به گوش رام گفت آن را ز حیرت

Шунӯду ром бар ҷо мунфаил монад

شنود و رام بر جا منفعل ماند

Чаҳ ҷои лчмн , аз худ ҳам хаҷал монад

چه جای لچمن، از خود هم خجل ماند

Шикаста бар дилаши сад дашнаи тез

شکسته بر دلش صد دشنهٔ تیز

На дил додаш вале бар теғи хўнриз

نه دل دادش ولی بر تیغ خونریز

Ба лчмн гуфту брхоиид а нагашт

به لچمن گفت و برخایید ا نگشت

Ки натавонистан аз теғи ҷафои кишт

که نتوانستن از تیغ جفا کشت

Ки ошиқ гарчи бо ҷонони ситезад

که عاشق گرچه با جانان ستیزد

Куҷои он Зуҳра то хунаши бирезад

کجا آن زهره تا خونش بریزد

Ки маъшӯқ арча бошад р над фосиқ

که معشوق ارچه باشد ر ند فاسق

Ба хӯн ӯ наҷунбад дасти ошиқ

به خون او نجنبد دست عاشق

Бабр андар биёбонаш азинҷо

ببر اندر بیابانش ازینجا

Раҳо кун дар даду домаш ба саҳро

رها کن در دد و دامش به صحرا

Ғизоли машкро кун туъмаи шер

غزال مشک را کن طعمهٔ شیر

Ки аз дидор ӯ гаштам ба ҷони сайр

که از دیدار او گشتم به جان سیر