зи ман ишқаст ҳндстони замин ро
ز من عشق است هندستان زمین را
Ки ишқ онҷост мазҳаби куфру дайн ро
که عشق آنجاست مذهب کفر و دین را
Гулистони гули ҷовид ишқ аст
گلستان گل جاوید عشق است
Ки соҳиби толеъаши хуршед ишқ аст
که صاحب طالعش خورشید عشق است
Муҳаббати офтобу бурҷ шер аст
محبت آفتاب و برج شیر است
Ҳавояши ҳам аз ин рӯ гармсер аст
هوایش هم از این رو گرمسیر است
Биҳиштии кишварӣ аз ҷон сиришта
بهشتی کشوری از جان سرشته
Дарави ҳасану вафои ҳуру фиришта
درو حسن و وفا حور و فرشته
Муҳаббатро ба ризвонии нишонда
محبت را به رضوانی نشانده
Ба дар ташвиш дарбоне намонда
به در تشویش دربانی نمانده
Хасу хошок ӯ азъшқ маст аст
خس و خاشاک او ازعشق مست است
Дару девор ӯ ошиқ параст аст
در و دیوار او عاشق پرست است
Наравед зини замини барги гиёҳӣ
نروید زین زمین برگ گیاهی
Ки набӯд майл ӯ бо каҳрабое
که نبود میل او با کهربایی
Асари байн каз ҷамодотаст оҳан
اثر بین کز جمادات است آهن
Ба ҷазби санг чун дар медиҳад тан
به جذب سنگ چون در می دهد تن
Ба ҳафт иқлӣм аз ъаш ақи длриш
به هفت اقلیم از عشّ اق دلریش
Намирад кас ба марги дилбари хеш
نمیرد کس به مرگ دلبر خویش
Надорад ҳеҷ кас беш аз ду каси ёд
ندارد هیچ کس بیش از دو کس یاد
Ки кас ҷон дод ҷузи маҷнӯну Фарҳод
که کس جان داد جز مجنون و فرهاد
Дарин кишвари арӯси норасида
درین کشور عروس نارسیده
зи ҷуфти худ ҳаме номӣ шунида
ز جفت خود همی نامی شنیده
Ба маргаш лаб наҷунбанд сухан ро
به مرگش لب نجنباند سخن را
Насозад то насузад хештан ро
نسازد تا نسوزد خویشتن را
Занаст ва мекунад кори ҷавони мард
زن است و می کند کار جوان مرد
Казу ҳангома парвона шуд сард
کزو هنگامۀ پروانه شد سرد
Ба мурдани ошиқон бе ихтиёранд
به مردن عاشقان بی اختیارند
Вале маъшӯқи ӣнҷо ҷон супоранд
ولی معشوق اینجا جان سپارند
Чу сӯзади обгин дар оташи ҳўм
چو سوزد آبگین در آتش هوم
Куҷо бошад шумори сӯзиши мум
کجا باشد شمار سوزش موم
Ҳамеи байнами басии ҳиндии нажодон
همی بینم بسی هندی نژادان
Ки худро бар санами созанди қурбон
که خود را بر صنم سازند قربان
Ривоҷи ишқи куфр худ физойанд
رواج عشق کفر خود فزایند
Ба ҷон додани ҷавонмардии намоянд
به جان دادن جوانمردی نمایند
Ба номи ҳақ касе кам зарфишонад
به نام حق کسی کم زرفشاند
Хуши он ҳиммат ки бар бути срФшонд
خوش آن همت که بر بت سرفشاند
Дарин саҳрои басӣ мурғанд озод
درین صحرا بسی مرغ اند آزاد
Каз эшон чун яке шуд сайди сайёд
کز ایشان چون یکی شد صید صیاد
Напарад ҷуфт ӯ , не брк над дил
نپرّد جفت او، نی برک نَد دل
Шавад худ низ то бо ҷуфти бсмл
شود خود نیز تا با جفت بسمل
Ба оби ишқ , хоки ҳинд тар шуд
به آب عشق، خاک هند تر شد
Чаҳ ҷои одамии мурғон асар шуд
چه جای آدمی مرغان اثر شد
Бибин ҷомк ба ишқи оби борон
ببین جامک به عشق آب باران
Нанав шуд гарчи бошад оби ҳайвон
ننو شد گرچه باشد آب حیوان
Вафои қурбони ин об ва ҳаво шуд
وفا قربان این آب و هوا شد
Ки мурғи ин чамани моҳӣ вафо шуд
که مرغ این چمن ماهی وفا شد
Маро бояд зи Ҳиндӯстон сухан гуфт
مرا باید ز هندوستان سخن گفت
Ки бо ишқаст хоки ин замини ҷуфт
که با عشق است خاک این زمین جفت
Азон гуфтам ҳадиси рому сито
ازان گفتم حدیث رام و سیتا
На ин афсона , таърихаст ӣнҷо
نه این افسانه، تاریخ است اینجا