Саҳаргоҳии хилофи одати он моҳ
سحرگاهی خلاف عادت آن ماه
Писарро низ бо худ баради ҳамроҳ
پسر را نیز با خود برد همراه
Нагашт огаҳи зи бурдани марди сода
نگشت آگه ز بردن مرد ساده
Назар бар ҳифзи гаҳвораи ниҳода
نظر بر حفظ گهواره نهاده
з кӯдак ёфта гаҳвораи холӣ
ز کودک یافته گهواره خالی
Гиребон кард зоҳиди пораи ҳоле
گریبان کرد زاهد پاره حالی
зи озори дили фарзанди хонда
ز آزار دل فرزند خوانده
Ба ҳайрати ғарқ бар ҷои хушки монда
به حیرت غرق بر جا خشک مانده
зи тири оҳи он бедил битарсед
ز تیر آه آن بیدل بترسید
Чу бед аз банди марг ӯ билразед
چو بید از بند مرگ او بلرزید
Гузид ангушти ҳии ронӣ ба дандон
گزید انگشت حی رانی به دندان
Асар дорад фиғони дардмандон
اثر دارد فغان دردمندان
Ба ҷои кӯдаки андари гоҳўораҳ
به جای کودک اندر گاهواره
Фароҳами басти якҷои коҳи пора
فراهم بست یکجا کاه پاره
Ба саҷдаи суди гирёни ҷабҳа бар хок
به سجده سود گریان جبهه بر خاک
Ниёйиш кард пеши аи язди пок
نیایش کرد پیش ا یزد پاک
Ки ҷони бхшои кримои крдгоро
که جان بخشا کریما کردگارا
Ба қудрати одамии сози ин гё ро
به قدرت آدمی ساز این گیا را
зи сӯзи дили дуояшро асар шуд
ز سوز دل دعایش را اثر شد
Хас чун мурғи исо ҷонвар шуд
خسِ چون مرغ عیسی جانور شد
Қабул афтод аҷзи пери ҷонкоҳ
قبول افتاد عجز پیر جانکاه
Ки Тифл нозанин шуд пораи коҳ
که طفل نازنین شد پاره کاه
Чу дидаи чашми зоҳид рӯй мақсӯд
چو دیده چشم زاهد روی مقصود
Ба шукри ҳақи ҷабин бар хоки раҳи суд
به شکر حق جبین بر خاک ره سود
зи баъди ғусл чун ситои бедил
ز بعد غسل چون سیتای بیدل
Худу фарзанд боз омад ба манзил
خود و فرزند باز آمد به منزل
Ба хонаи ҷониб гаҳвора бишитофт
به خانه جانب گهواره بشتافت
Дарон гаҳвораи фарзанд дигар ёфт
دران گهواره فرزند دگر یافت
Аз он ҳайрат ба худ гуфт он дили афрӯз
از آن حیرت به خود گفت آن دل افروز
Ки чашмами гашти гӯйии ҳавли имрӯз
که چشمم گشت گویی حول امروز
Ба чашм ошуфт кин ҷурм омад аз ту
به چشم آشفت کین جرم آمد از تو
Ки як фарзандро бинмоӣем ду
که یک فرزند را بنماییم دو
Санами ҳайрони зи қудратҳои яздон
صنم حیران ز قدرتهای یزدان
Ба зоҳид боз гуфт он рози пинҳон
به زاهد باز گفت آن راز پنهان
Ҷавобаш дод пери рости гуфтор
جوابش داد پیر راست گفتار
Ки бар қодир набошад ҳеҷ душвор
که بر قادر نباشد هیچ دشوار
Ки аз коҳ офаридаст одамии зод
که از کاه آفریدست آدمی زاد
Ба ибрати байни яке ин сарви озод
به عبرت بین یکی این سرو آزاد
Мари инро низ ту фарзанд бархон
مر این را نیز تو فرزند برخوان
Аз он шафқат барин мекун ду чандон
از آن شفقت برین می کن دو چندان
Шигифтӣ монад зон хотири санам ро
شگفتی ماند زان خاطر صنم را
Ба саҷда рафт шукронаи карам ро
به سجده رفت شکرانه کرم را
Ниҳодаи номи он лу , номи ин каш
نهاده نام آن لو، نام این کُش
Санамро хотири дидорашони хуш
صنم را خاطر دیدارشان خوش
Ба чеҳраи он ду Тифли баргузӣда
به چهره آن دو طفل برگزیده
Шабиҳи икдкр ҳамчун ду дида
شبیه یکدکر همچون دو دیده
Ба чашми зоҳиди он Тифлони дилбанд
به چشم زاهد آن طفلان دلبند
Азизи ҷон чу фарзандони фарзанд
عزیز جان چو فرزندان فرزند
Ба пеши зоҳиди он Тифлон ҷавон шуд
به پیش زاهد آن طفلان جوان شد
Ба гирди қутби рамз Фрқдон шуд
به گرد قطب رمز فرقدان شد
Ба шафқати прўридии он ягона
به شفقت پروریدی آن یگانه
Ки хуш меомад аз Тифлони тарона
که خوش می آمد از طفلان ترانه
Ду то тўб ӣ ниҳоли роҳати ангез
دو تا طوب ی نهال راحت انگیز
Ба об зиндагонӣ гашта нўхиз
به آب زندگانی گشته نوخیز
Ду навраси шохсори арҷмандӣ
دو نورس شاخسار ارجمندی
Ба бахт омухтанд аз қади баландӣ
به بخت آموختند از قد بلندی
Чу гашт аз оби чашми сайрашони сайр
چو گشت از آب چشم سیرشان سیر
Шуданд аз шери ширини навҷавони шер
شدند از شیر شیرین نوجوان شیر
Паии авҷи он ду моҳи анҷуми афрӯз
پی اوج آن دو ماه انجم افروز
Раҳи яксола тай карданд як рӯз
ره یکساله طی کردند یک روز
Ба маҳди андари хитоби шан алаф шуд
به مهد اندر خطاب شان علف شد
Халафи бади қатра зон дар садаф шуд
خلف بد قطره زان در صدف شد
Ба касб рушд мекарданд бозӣ
به کسب رشد می کردند بازی
Ба шогирдии ҳиммати сарфарозӣ
به شاگردی همت سرفرازی
зи тифлии қад бурное кашиданд
ز طفلی قد برنایی کشیدند
Ба сарҳади ҷавонӣ дар расиданд
به سرحد جوانی در رسیدند
Ба зоҳид ҳар ду бигирифтанд улфат
به زاهد هر دو بگرفتند الفت
Ки барадӣ аз дили шани ранҷу кулуфт
که بردی از دل شان رنج و کلفت
Падари хондандии ш ҳар ду бародар
پدر خواندندی ش هر دو برادر
Чу Тифлони дояро донанд модар
چو طفلان دایه را دانند مادر
Дароишон суҳбати зоҳид асар кард
درایشان صحبت زاهد اثر کرد
Ба тоъати майли хотир бештар кард
به طاعت میل خاطر بیشتر کرد
Дил ҳар як биҷузи тоъат наме хост
دل هر یک بجز طاعت نمی خواست
Шаккии нбўдкаҳи суҳбатро асрҳост
شکی نبودکه صحبت را اثرهاست