зи ҷои ширии фалак Фрсоӣ ҷанбед
ز جا شیری فلک فرسای جنبید
Фалаки ҳайрон ки кӯҳ аз ҷой ҷанбед
فلک حیران که کوه از جای جنبید
Ҳужабри маъракаи лнкои шикани ром
هژبر معرکه لنکا شکن رام
Ки аз бимаш шавад хӯни бода дар ҷом
که از بیمش شود خون باده در جام
Шикваи подшоҳии пеш рӯ кард
شکوه پادشاهی پیش رو کرد
Ду асбаи тохт бар рати баҳри новирд
دو اسبه تاخت بر رت بهر ناورد
Ба сабқати пишдстии хост дар кор
به سبقت پیشدستی خواست در کار
Ба Лукаши тир борон кард бисёр
به لوکش تیر باران کرد بسیار
Ҳарифони мустаъид ҷанг буданд
حریفان مستعد جنگ بودند
зи майдони пеш таъзимаш намуданд
ز میدان پیش تعظیمش نمودند
Чу тири андохт аз хиҷлати камон ро
چو تیر انداخت از خجلت کمان را
Равони бардошти шамшеру синон ро
روان برداشت شمشیر و سنان را
Ба ғайрат гарчи тунд ва тез ошуфт
به غیرت گرچه تند و تیز آشفت
Вале теғу синони кундии пазируфт
ولی تیغ و سنان کندی پذیرفت
Сари найза ба гоҳ ҳамла шуд хам
سر نیزه به گاه حمله شد خم
Лаби теғаши зи пароне назд дам
لب تیغش ز پرّانی نزد دم
Ҳисомаш шуд чу барги беди чубин
حسامش شد چو برگ بید چوبین
Чу нешикари шикастаи нӯки жўпин
چو نیشکر شکسته نوک ژوپین
Ба рмҳши таъна гар шуд мӯӣ бар тан
به رمحش طعنه گر شد موی بر تن
Ба теғаш ханда мезад теғи сӯсан
به تیغش خنده می زد تیغ سوسن
Мизоҷи хӯн ба хӯни гарми пайваст
مزاج خون به خون گرم پیوست
Дами шамшери нӯки найзааш баст
دم شمشیر نوک نیزه اش بست
Магар шуд меҳри фарзандяши равшан
مگر شد مهر فرزندیش روشن
Ки гоҳе захми фурсати барадии оҳан
که گاهی زخم فرصت بردی آهن
зи дигари сӯи писар чун новаки андохт
ز دیگر سو پسر چون ناوک انداخت
Падарро хаста кард ва боз нашнохт
پدر را خسته کرد و باز نشناخت
Ба захми тир лу шуд роми аФгор
به زخم تیر لو شد رام افگار
Дили ошиқ чу аз мижгони дилдор
دل عاشق چو از مژگان دلدار
На луи бади ромро кӯи захм кин зад
نه لو بد رام را کو زخم کین زد
Ки тири ишваи сито аз камӣн зад
که تیر عشوه سیتا از کمین زد
Ба майдон монад шахси роми хаста
به میدان ماند شخص رام خسته
Гурезони гашти лашкари дили шикаста
گریزان گشت لشکر دل شکسته
Писари куштаи падарро бар наме дошт
پسر کشته پدر را بر نمی داشت
Бародарро бародари хастаи бгзошт
برادر را برادر خسته بگذاشت
Саросемаи азуи лашкар ҷудо шуд
سراسیمه ازو لشکر جدا شد
Бадан хокаст азу чун сар ҷудо шуд
بدن خاکست ازو چون سر جدا شد
Вазидаи боди фатҳи осмонӣ
وزیده باد فتح آسمانی
Кашу луи боғи боғ аз шодмонӣ
کش و لو باغ باغ از شادمانی
Вале чун кӯс кин омад ба фарёд
ولی چون کوس کین آمد به فریاد
Ба гӯши зоҳид он афтод овоз
به گوش زاهد آن افتاد آواز
Ба ҳуҷра дар ниҳодаи гӯш бар гӯш
به حجره در نهاده گوش بر گوش
Ба ҳайрат мегузид ангушти афсӯс
به حیرت می گزید انگشت افسوس
Ки андар кӯҳ бошад корзорӣ
که اندر کوه باشد کارزاری
Вагарна чист бонги кӯси борӣ ?
وگرنه چیست بانگ کوس باری ؟
Чаҳ нисбати ҷангро ҳамсояи ман
چه نسبت جنگ را همسایۀ من
Ки хуш кардем сулҳи кул ба душман
که خوش کردیم صلح کل به دشمن
На ман бо кас , на кас бо ман бидонадяш
نه من با کس، نه کس با من بداندیش
Биҷузи худро надонам душмани хеш
بجز خود را ندانم دشمن خویش
Ба ман душмани бғир аз нафас кас нест
به من دشمن بغیر از نفس کس نیست
Ба ҷанги ман худ ӯро дастрас нест
به جنگ من خود او را دسترس نیست
Ҳам ӯро то ба худ бади хоҳи дидем
هم او را تا به خود بد خواه دیدیم
Ба шамшери риёзат сар буридем
به شمشیر ریاضت سر بریدیم
Магар шуд зиндаи нафаси ман дигар бор
مگر شد زنده نفس من دگر بار
Ки омад баҳри кин бо ман ба пайкор
که آمد بهر کین با من به پیکار
Азин овози ҳайрон бо дили танг
ازین آواز حیران با دل تنگ
Ки дар кӯҳам киро бо кист ин ҷанг ?
که در کوهم که را با کیست این جنگ؟
Равон шуд то бар оташи резади обӣ
روان شد تا بر آتش ریزد آبی
Ба сулҳ аз ҷанг бастанд савобӣ
به صلح از جنگ بستاند ثوابی
Падари афтода , фарзандони ситода
پدر افتاده، فرزندان ستاده
Тамошои дида дар ҳайрати фитода
تماشا دیده در حیرت فتاده
Накарда таънаи ношойистагии шан
نکرده طعنه ناشایستگی شان
Ки медонист нодонстгии шан
که می دانست نادانستگی شان
з рӯй он ҳақиқати пардаи бардошт
ز روی آن حقیقت پرده برداشت
з гуфтан гуфта ногуфта нагузошт
ز گفتن گفتۀ ناگفته نگذاشت
Нахустин кард бар ҳар як дуоҳо
نخستین کرد بر هر یک دعاها
Пас онгаҳ гуфт як як моҷароҳо
پس آنگه گفت یک یک ماجراها
Гирифтаи даст ҳар як шуд равона
گرفته دست هر یک شد روانه
Ба майдони ҷониби роми ягона
به میدان جانب رام یگانه
Ки ақли маслиҳати дон чун гуҳари сифт
که عقل مصلحت دان چون گهر سفت
Ба аввали ҷанги охир оштӣ гуфт
به اول جنگ آخر آشتی گفت
Сӯй ром омад он пери накукор
سوی رام آمد آن پیر نکوکار
Масеҳо рафт бар болини бемор
مسیحا رفت بر بالین بیمار
Зада обӣ ба рӯй роми озод
زده آبی به روی رام آزاد
Ба ҳуш омад чу мисатон дида бикшод
به هوش آمد چو مستان دیده بگشاد
Ба захмаши пери дасти марҳамати суд
به زخمش پیر دست مرحمت سود
Намӯда хастагиҳо рӯй беҳбуд
نموده خستگی ها روی بهبود
Бигуфто кистӣ каз меҳрбонӣ
بگفتا کیستی کز مهربانی
Маро бахшедӣ аз сари зиндагонӣ
مرا بخشیدی از سر زندگانی
Ки шукри ин чунин неъмат надонам
که شکر این چنین نعمت ندانم
Ба ҷони миннатпазирам то тавонам
به جان منت پذیرم تا توانم
Ба посухи зоҳиди фархундаи дидор
به پاسخ زاهد فرخنده دیدار
Ҳамаи сар наҳуфта кард изҳор
همه سرّ نهفته کرد اظهار
Кашу луро ба пои роми афканд
کش و لو را به پای رام افکند
Ки моро бахши ҷурми ин ду фарзанд
که ما را بخش جرم این دو فرزند
Ки но дониста шуд дар ҷанги тақсир
که نا دانسته شد در جنگ تقصیر
Ба ҳайрат монад ром аз гуфта пер
به حیرت ماند رام از گفتۀ پیر
Шигифтӣ дар шигифтӣ дар фузудаш
شگفتی در شگفتی در فزودش
Ки дар ваҳму гумони ин ҳам набӯдаш
که در وهم و گمان این هم نبودش
Гирифт андари канор ва монад ҳайрон
گرفت اندر کنار و ماند حیران
Ба шафқат бӯса зад бар рӯй эшон
به شفقت بوسه زد بر روی ایشان
Дилаши роз муҳаббат кард пайдо
دلش راز محبت کرد پیدا
Ниҳон пурсед ҳоли моҳи сито
نهان پرسید حال ماه سیتا
Чу бишунид он навиди шодмонӣ
چو بشنید آن نوید شادمانی
Ки дар кӯҳаст ҷои лаъли конӣ
که در کوه است جای لعل کانی
Фузун шуд оташи шавқи ҷгртоб
فزون شد آتش شوق جگرتاب
Шитобони гашт чун ташнаи сӯ ӣ об
شتابان گشت چون تشنه سو ی آب