Дигар раҳи роми андар зорӣ афтод

دگر ره رام اندر زاری افتاد

Ба зорӣ гуфт к-эии хури призод

به زاری گفت کای خور پریزاد

Сухан ширин кун аз лаъли шкрбор

سخن شیرین کن از لعل شکربار

Минуашон бе намаки андари нмксор

منوشان بی نمک اندر نمکسار

Чу он бе тоқатии з андоза бигузашт

چو آن بی طاقتی ز اندازه بگذشت

Фитод оташ ба ҷони зоҳиди дашт

فتاد آتش به جان زاهد دشت

Ба сито гуфт эй Фрзндхўондаҳ !

به سیتا گفت ای فرزندخوانده !

Ҳақами бргрднт вомӣаст монда

حقم برگردنت وامی است مانده

зи баҳри ҳақгузорӣ бар ман имрӯз

ز بهر حق گذاری بر من امروز

Бибахшо бар дили роми ҷигари сӯз

ببخشا بر دل رام جگر سوز

Барои хотирам бо ин ҷавонмард

برای خاطرم با این جوانمرد

Бибояд хоҳи нохоҳ оштӣ кард

بباید خواه ناخواه آشتی کرد

Агарчӣ роми сар то по гуноҳ аст

اگرچه رام سر تا پا گناه است

Мубарро шӯ ки ашкаши узр хоҳ аст

مبرا شو که اشکش عذر خواه است

Ба ҷон ӯ макун зин беш озор

به جان او مکن زین بیش آزار

Наоне буд пеш аз ваии гирифтор

نهانی بود پیش از وی گرفتار

Вагар зин беш озораши намое

وگر زین بیش آزارش نمایی

Кунам бар ту дуоӣ бе риёе

کنم بر تو دعای بی ریایی

Ки дилро гум кунӣ бозаш наёбӣ

که دل را گم کنی بازش نیابی

Намояди оби ҳайвонати саробӣ

نماید آب حیوانت سرابی

Парӣ ҳарчанд зоҳир буд озор

پری هرچند ظاهر بود آزار

Наоне буд дар дил зу гирифтор

نهانی بود در دل زو گرفتار

Дараш бикшод раҳ дода ба гулшан

درش بگشاد ره داده به گلشن

з рӯй худ ҷаҳонро кард равшан

ز روی خود جهان را کرد روشن

Расед он таштаи лаб бар чашмаи нӯш

رسید آن تشته لب بر چشمه نوش

з шодӣ кард истисқои фаромӯш

ز شادی کرد استسقا فراموش

Санами гуфтои дили озори ҷафои кеш

صنم گفتا دل آزار جفا کیش

Чҳо меҳнат ки диданд аз ту длриш

چها محنت که دیدند از تو دلریش

Накӯ набӯд дили озории намӯдан

نکو نبود دل آزاری نمودن

Ба маъшӯқи ин ҳамаи хории намӯдан

به معشوق این همه خواری نمودن

Чаҳ буд он бе сабаби рнҷондни кас

چه بود آن بی سبب رنجاندن کس

Бифармо то чаҳ номи он наад кас

بفرما تا چه نام آن نهد کس

Ҷавобаш боз дод он кони ғайрат

جوابش باز داد آن کان غیرت

Ки ҷӯшед аз дилами тӯфони ғайрат

که جوشید از دلم طوفان غیرت

Хирадро киштӣ тадбир шуд ғарқ

خرد را کشتی تدبیر شد غرق

Ки натавонист кард аз неку бади фарқ

که نتوانست کرد از نیک و بد فرق

зи ғайрат буд ин ҷаври равонам

ز غیرت بود این جورِ روانم

Ки ман ҳам низ аз дасташ ба ҷонам

که من هم نیز از دستش به جانم

Ҳануз он ғайритеми кон хасм ҷонаст

هنوز آن غیرتم کان خصم جانست

Бад-ӣни покӣ ба ту бар , бадгумонаст

بدین پاکی به تو بر، بدگمانست

Нарафт аз хотирами он хуии нохуш

نرفت از خاطرم آن خوی ناخوش

Камони каси сохт аз банди расани каш

کمان کس ساخت از بند رسن کش

Дилам донад ки ту покии парии вор

دلم داند که تو پاکی پری وار

Ва лекин имтиҳон хоҳам дигар бор

و لیکن امتحان خواهم دگر بار

Шунид ва заҳр хандид он шукр ханд

شنید و زهر خندید آن شکر خند

Кушод аз лаъли тъўизи забони банд

گشاد از لعل تعویذ زبان بند

Чаҳ гуяд бо чунин бӯҳтони каси андар

چه گوید با چنین بهتان کس اندر

Фалак шуд пора чун даври даравгар

فلک شد پاره چون دور دروگر

з гуфт зоҳидам аз хас писар шуд

ز گفت زاهدم از خس پسر شد

На духтарро писари зи олат падар шуд

نه دختر را پسر ز آلت پدر شد

Аз он тӯҳмат ки мекардӣ аз он пеш

از آن تهمت که می کردی از آن پیش

Шуд оташи хуши гувоҳи ин дили риш

شد آتش خوش گواه این دل ریش

Фириштаи одамии деву призод

فرشته آدمی دیو و پریزاد

Қисмҳо хӯрд баҳри ъстми бод

قسمها خورد بهر عصتم باد

Гувоҳи худ крои орм дигар бор

گواه خود کرا آرم دگر بار

Ба хории зори нолами пеши додар

به خواری زار نالم پیش دادار

Ки созад ин замини сахти пора

که سازد این زمین سخت پاره

Рӯм дар ваии зи ту гирами канора

روم در وی ز تو گیرم کناره

Ҳамин гуфту дуоро дасти бардошт

همین گفت و دعا را دست برداشت

зи сидқи дили дуоӣ ӯ асар дошт

ز صدق دل دعای او اثر داشت