Ба азми молўаҳи баси роҳи паймӯд
به عزم مالوه بس راه پیمود
Ки он ҷо ӣ ибодати гоҳ ӯ буд
که آن جا ی عبادت گاه او بود
Ҳамеи рафтанд то дар нимаи роҳ
همی رفتند تا در نیمۀ راه
Биёбоне аҷаби диданд ногоҳ
بیابانی عجب دیدند ناگاه
Маҳибу ваҳшати афзойу дижам рӯй
مهیب و وحشت افزای و دژم روی
Ҳавояши фитнаи ангезу блоҷўӣ
هوایش فتنه انگیز و بلاجوی
зи анбӯҳии дарахтони ончунон буд
ز انبوهی درختان آنچنان بود
Ки роҳ ваҳм мекарданд масдӯд
که راه وهم می کردند مسدود
Чунон печонеи шохи дарахтон
چنان پیچانی شاخ درختان
Ки зиндони хонаи боди сулаймон
که زندان خانۀ باد سلیمان
зи бсў амтар пурсед он замони ром
ز بسو امتر پرسید آن زمان رام
Ки эй зоҳид бигӯ ин даштро ном
که ای زاهد بگو این دشت را نام
Дарахтонаш чаро гаштанди анбӯҳ
درختانش چرا گشتند انبوه
Табари зани номдаҳи монои дарин кӯҳ
تبر زن نامده مانا درین کوه
Ҷавобаш дод к-эии хуршеди тобон
جوابش داد کای خورشید تابان
Сдосрмаст номи ин биёбон
سداسرم است نام این بیابان
Наомад каси зи бими деви ӣнҷо
نیامد کس ز بیم دیو اینجا
Дарахтонаш аз он монданд бар по
درختانش از آن ماندند بر پا
Ки ҷои модари морич дев аст
که جای مادر ماریچ دیو است
Ҷаҳон аз ҷаври риюаш дар ғарив аст
جهان از جور ریوش در غریو است
Кунун дар хоб ҳаст он тираи фарҷом
کنون در خواب هست آن تیره فرجام
Ки дар девонаст ӯро торкои ном
که در دیوانست او را تارکا نام
Чу гуфтам бо ту аз сари моҷаро ро
چو گفتم با تو از سر ماجرا را
Бибояд куштан акнӯн торко ро
بباید کشتن اکنون تارکا را
Макун дар дил ки занро каси кшдчўн
مکن در دل که زن را کس کشدچون
Ки бар фатвои ман май резии ин хӯн
که بر فتوای من می ریزی این خون
Бирав дар қатли ин зан ҳар чаҳ бошад
برو در قتل این زن هر چه باشد
Бибояд кишти мўзӣ ҳарки бошад
بباید کشت موذی هرکه باشد
Шунид ин моҷаро ва ром бурҷаст
شنید این ماجرا و رام برجست
Ба қатли торко аз ҷони камари баст
به قتل تارکا از جان کمر بست
Камон зиҳ кард вонгаҳ чошнӣ кард
کمان زه کرد وانگه چاشنی کرد
Баромад аз биёёни ногаҳони гирд
برآمد از بیایان ناگهان گرد
Ба ҷанг ром омад деви хунхор
به جنگ رام آمد دیو خونخوار
зи овоза камонаш гашта бедор
ز آوازه کمانش گشته بیدار
Ба торак новакӣ зад торко ро
به تارک ناوکی زد تارکا را
Давон аз по дар афканди он бало ро
دوان از پا در افکند آن بلا را
Малик бар чарх карда офариниш
ملک بر چرخ کرده آفرینش
Фалаки зи инсофи бӯсидаи заминаш
فلک ز انصاف بوسیده زمینش
Чу зоҳиди ончунон тир афканӣ дид
چو زاهد آنچنان تیر افکنی دید
зи роми шери дили шер афканӣ дид
ز رام شیر دل شیر افکنی دید
Ба оби гунги пишониш тар кард
به آب گنگ پیشانیش تر کرد
Сабки мурғии дуоро тез пар кард
سبک مرغی دعا را تیز پر کرد
Ки дар дастами ҳамин нақди дъоист
که در دستم همین نقد دعایست
Ба сад ҷони нақди мо бар ту Фдоист
به صد جان نقد ما بر تو فدایست
Силаҳи ҷанги девони ошкоро
سلاح جنگ دیوان آشکارا
Бигир аз мо ки ?бурма дод мо ро
بگیر از ما که برما داد ما را
Силаҳи андар ба маънии ханҷари барқ
سلاح اندر به معنی خنجر برق
Ки бишкофад ба захмии кӯҳро фарқ
که بشکافد به زخمی کوه را فرق
Хаданги оташину новаки бод
خدنگ آتشین و ناوک باد
Ба роми омухт ҳар як баҳр ӯ дод
به رام آموخت هر یک بهر او داد
Ки чун дар ҷанг уфтад мари турои кор
که چون در جنگ افتد مر ترا کار
Талаб фармо зи ҷинони слҳи дор
طلب فرما ز جنّان سلح دار
Хаёли ҳаркии андар хотир ояд
خیال هرکه اندر خاطر آید
Ба дил нагузашта пешат ҳозир ояд
به دل نگذشته پیشت حاضر آید
Равони гаштанди пас сӯии ватани гоҳ
روان گشتند پس سوی وطن گاه
Ки чашм роҳдон будаст дар роҳ
که چشم راهدان بودست در راه
Чу пери хешро бо роми диданд
چو پیر خویش را با رام دیدند
Паии побӯс ӯ аз сар давиданд
پی پابوس او از سر دویدند
Ки мо дар интизори ром будем
که ما در انتظار رام بودیم
Дарин андешаи субҳу шом будем
درین اندیشه صبح و شام بودیم
Ки ҳафдаҳи ҷги мо аз шари девон
که هفده جگ ما از شر دیوان
Ҳама дар нотамомии гашти вайрон
همه در ناتمامی گشت ویران
Кунун ин ҷги мо дар хизмати ром
کنون این جگ ما در خدمت رام
зи саъй ӯ магар ояд ба итмом
ز سعی او مگر آید به اتمام
Чу роми ин нукта кард аз зоҳидии гӯш
چو رام این نکته کرد از زاهدان گوش
зи номи дев хӯн зад дар дилаши ҷӯш
ز نام دیو خون زد در دلش جوش
Тасаллӣ дод , гуфт он зоҳидӣ ро
تسلّی داد، گفت آن زاهدان را
Ба ман гуед ин рози ниҳон ро
به من گویید این راز نهان را
Ки ин девони бади кирдори пурфан
که این دیوان بد کردار پرفن
Ҳаме оянд бар вақти муайян
همی آیند بر وقت معین
Ва ё таъйини вақт худ надоранд
و یا تعیین وقت خود ندارند
Якояк бар харобӣ дил гуморанд
یکایک بر خرابی دل گمارند
Бадв гуфтанд кин девони гумроҳ
بدو گفتند کاین دیوان گمراه
намеоянд ҷуз дар нимаи моҳ
نمی آیند جز در نیمۀ ماه
Чу икшб монад андари рӯзи меод
چو یکشب ماند اندر روز میعاد
Ба банду дафъи девони роми озод
به بند و دفع دیوان رام آزاد
Пай тадбир барбаста миёни танг
پی تدبیر بربسته میان تنگ
Мусаллаҳи истод , омодаи ҷанг
مسلح ایستاد، آمادهٔ جنگ
Ҳамаи шаби поси ҷг зоҳидӣ дошт
همه شب پاس جگ زاهدان داشت
Ба тоъати шоҳи худро посбон дошт
به طاعت شاه خود را پاسبان داشت