Ҷавобаш дод андари шаҳри тараат
جوابش داد اندر شهر ترهت
Ки маъмураст халқ аз нозу неъмат
که معمورست خلق از ناز و نعمت
Ҷнки фармондиҳи он буми икрўз
جنک فرمانده آن بوم یکروز
Нишаста бар сарири малики фирӯз
نشسته بر سریر ملک فیروز
Призодон чанде дар ҳаво дид
پریزادان چندی در هوا دید
зи ҳасрати дасти дил бар даст молида
ز حسرت دست دل بر دست مالید
Казин гулшан агар чинами гули бахт
کزین گلشن اگر چینم گل بخت
Буд маи пои раҳу шоистаи тахт
بود مه پا ره و شایستۀ تخت
Писар гар нест муштоқам ба духтар
پسر گر نیست مشتاقم به دختر
Ки чун хуршед набӯд шояд ахтар
که چون خورشید نبود شاید اختر
Призодон чу диданди орзӯяш
پریزادان چو دیدند آرزویش
Дўонднди азсхни обӣ ба ҷӯяш
دواندند ازسخن آبی به جویش
Ки эй фармондиҳи тахти киёнӣ
که ای فرمانده تخت کیانی
Ба даст хештан кун қиблаи ронӣ
به دست خویشتن کن قبله رانی
Аз ин меҳнат агарчӣ ранҷи ёбӣ
از این محنت اگرچه رنج یابی
зи нақди орзӯи хуши ганҷи ёбӣ
ز نقد آرزو خوش گنج یابی
Ҷнки зонҷо ба саҳро шуд шитобон
جنک زانجا به صحرا شد شتابان
Ҳумо соя фиканда бар биёбон
هما سایه فکنده بر بیابان
Заминро чун ба заррини қибла баш кофт
زمین را چون به زرین قبله بش کافت
Ба қуфли зари яке сандӯқ зон ёфт
به قفل زر یکی صندوق زان یافت
Баромади духтарӣ зу рашки ноҳид
برآمد دختری زو رشک ناهید
Хаҷал аз ҷилва ӯ монад хуршед
خجل از جلوهٔ او ماند خورشید
Чу дидаи толеъи он моҳи рӯ ро
چو دیده طالع آن ماه رو را
Мунаҷҷим хонд ситои ном ӯ ро
منجم خواند سیتا نام او را
Ҷнк дар хона бар д ва духтараш хонд
جنک در خانه بر د و دخترش خواند
Ба маҳди зари канори дояи хобони д
به مهد زر کنار دایه خوابان د
з бефарзандӣ ӯро хонд фарзанд
ز بی فرزندی او را خواند فرزند
Ба сад ҷон парвариш мекард икчнд
به صد جان پرورش می کرد یکچند
Ҷавон гаштааст акнӯн он призод
جوان گشته است اکنون آن پریزاد
зи ҳасанаши оташӣ дар олам афтод
ز حسنش آتشی در عالم افتاد
Мааш то Мисри ҳасан обод карда
مهش تا مصر حسن آباد کرده
Чу Юсуфи сад ғулом озод карда
چو یوسف صد غلام آزاد کرده
Хаёли он рух чун моҳи тобон
خیال آن رخ چون ماه تابان
Каттон созад ба дилҳо ҷомаи ҷон
کتان سازد به دلها جامۀ جان
Лаб нӯшаш зада сад ханда бар лаъл
لب نوشش زده صد خنده بر لعل
Даҳони тани г чун сӯрох дар лаъл
دهان تن گ چون سوراخ در لعل
Ба ишқаши доғ бар дили моҳтобон
به عشقش داغ بر دل ماهتابان
зи меҳраши субҳро чоки гиребон
ز مهرش صبح را چاک گریبان
зи хуи д бартар шиносади моҳтобаш
ز خو د بر تر شناسد ماهتابش
Ба хуршедии пурситади офтобаш
به خورشیدی پرستد آفتابش
Фурӯғи оризаши хандонади ҷовид
فروغ عارضش خنداند جاوید
Чароғи мурдаро бар шамъи хуршед
چراغ مرده را بر شمع خورشید
Рахши хуршедро шамъи шаби афрӯз
رخش خورشید را شمع شب افروز
Лабаш дар хандаи субҳи иди наврӯз
لبش در خنده صبح عید نوروز
Гули андомӣ ки дод аз чашмаи нӯш
گل اندامی که داد از چشمۀ نوش
зи кавсари хулдро ҳасрат дар оғӯш
ز کوثر خلد را حسرت در آغوش
Ҷаҳандаи наргисаши оҳӯӣ бе қайд
جهنده نرگسش آهوی بی قید
Каманди турраи домии осмони сайд
کمند طره دامی آسمان صید
Ба нӯшин лаби айёри афзои бода
به نوشین لب عیار افزای باده
Ба боло аз балои ҳарфии зиёда
به بالا از بلا حرفی زیاده
Ҳадисашро зи баси ширини забонӣ
حدیثش را ز بس شیرین زبانی
Ба ҷони лаби ташнаи оби зиндагонӣ
به جان لب تشنه آب زندگانی
Чу бар лутфи таниши ҷон дида багушӯд
چو بر لطف تنش جان دیده بگشود
Дигар рӯ чун парӣ дар чашм нанамуд
دگر رو چون پری در چشم ننمود
Ба хӯбии обрӯии ҳасани офоқ
به خوبی آبروی حسن آفاق
Ба ҳасану халқ чун абрӯии худ тоқ
به حسن و خلق چون ابروی خود طاق
Чу ҷуфти абрӯ ӣ худ тоқи гашти ҳ
چو جفت ابرو ی خود طاق گشت ه
зи тоқаши ҷони зи тоқат тоқ гашта
ز طاقش جان ز طاقت طاق گشته
Ишоратҳои абрӯи офати ҳуш
اشارتهای ابرو آفت هوش
Камон дар чошнӣ оварад то гӯш
کمان در چاشنی آورد تا گوش
Тағофул бо нигоҳаши ишва омез
تغافل با نگاهش عشوه آمیز
Фиребандӯду нозаши фитнаи ангез
فریب اندود و نازش فتنه انگیز
Ба зулф ва рӯй он моҳи каллаи пӯш
به زلف و روی آن ماه کله پوش
Шаби миъроҷу рӯзи иди ҳамдӯш
شب معراج و روز عید همدوش
Лабаши лаъли Бадахшону дурахшон
لبش لعل بدخشان و درخشان
Табассуми мавҷи он лаъли Бадахшон
تبسم موج آن لعل بدخشان
Ба лаълаши мавҷи хӯбӣ аз тбси м
به لعلش موج خوبی از تبس م
Ба сӯрохаши хирадро риштае гум
به سوراخش خرد را رشته ای گم
Даҳони танг дар лаълаш наоне
دهان تنگ در لعلش نهانی
Чу ҷон дар зимни оби зиндагонӣ
چو جان در ضمن آبِ زندگانی
Мисоли чашм ӯ омад маҳолаш
مثال چشم او آمد محالش
Магари чашм дуюм бошад мисолаш
مگر چشم دویم باشد مثالش
Агар бар ҷон занад шамшери мижгон
اگر بر جان زند شمشیر مژگان
Таносух орзӯ хоҳад зи яздон
تناسخ آرزو خواهد ز یزدان
Хаёли хеш чун з ойӣна бинад
خیال خویش چون ز آیینه بیند
Гули маи корд ва хуршед чӣанд
گل مه کارد و خورشید چیند
Шукри ширини даҳон аз нӯшхандаш
شکر شیرین دهان از نوشخندش
Табассуми ҷони фидоӣ ҳар ду қандаш
تبسم جان فدای هر دو قندش
Шукри лафзу шукри нӯшу шикарханд
شکر لفظ و شکر نوش و شکرخند
Замини бӯи си раҳаши сад чошнии қанд
زمین بو س رهش صد چاشنی قند
Чу дар ҷилва диҳад дод киришма
چو در جلوه دهد داد کرشمه
зи хорои хӯни кушояди чашмаи чашма
ز خارا خون گشاید چشمه چشمه
Хами зулфи сиёҳаши пеш дар печ
خم زلف سیاهش پیش در پیچ
зи баси танагии даҳонаш ҳеҷ дар ҳеҷ
ز بس تنگی دهانش هیچ در هیچ
Магари тири нигоҳаши сохт пуркам
مگر تیر نگاهش ساخت پرکم
Ки гардад гирди чашмаши ғамза ҳар дам
که گردد گرد چشمش غمزه هر دم
Ба хуши рафтории он сарви сарафроз
به خوش رفتاری آن سرو سرافراز
Қадам наниҳод ҷуз бар дидаи ноз
قدم ننهاد جز بر دیدهٔ ناز
Зару зевари арӯсии тозаи рӯтар
زر و زیور عروسی تازه روتر
зи буии ғунчаи гули нарми хутар
ز بوی غنچۀ گل نرم خوتر
Ба гули рӯеи чамани зери нигинаш
به گل رویی چمن زیر نگینش
Ба хўшхўиии баҳорон дар ҷабинаш
به خوشخویی بهاران در جبینش
Ҷабин ӯ ба чини нои ошнои рӯ
جبین او به چین نا آشنا رو
Нигоҳашро на ҷуз бар пушти похў
نگاهش را نه جز بر پشت پاخو
Чу ғунча бо ниқоби шарми зода
چو غنچه با نقاب شرم زاده
Ба боғи худ саборо раҳ надода
به باغ خود صبا را ره نداده
Ба мастурӣ чу рози маслиҳати кеш
به مستوری چو راز مصلحت کیش
Ба Маъсӯмӣ чу ишқи содиқи андеш
به معصومی چو عشق صادق اندیش
Ҷамолаш аз ҳаё чун ғунчаи фикр
جمالش از حیا چون غنچۀ فکر
Хаёлаш аз дили андешаи ҳам бикр
خیالش از دل اندیشه هم بکر
Танишро перҳани урёни надида
تنش را پیرهن عریان ندیده
Чу ҷони андари тану тани ҷони надида
چو جان اندر تن و تن جان ندیده
Ба зуннори ҳаё чун стар ҳамдӯш
به زنّار حیا چون ستر همدوش
На бо каси ҷузи вафои ҳасанаши ҳам оғӯш
نه با کس جز وفا حسنش هم آغوش
Ба исмати ҳамчуи исмати поки гавҳар
به عصمت همچو عصمت پاک گوهر
Ҳаёро чун ҳино бар ҳасани зевар
حیا را چون حنا بر حسن زیور
Ба рӯҳаши покии Марями қисми хор
به روحش پاکی مریم قسم خوار
Прстидии ҳаёи нақшаши санами вор
پرستیدی حیا نقشش صنم وار
Ба ҳар хок ӣ казу сояи фитода
به هر خاک ی کزو سایه فتاده
Баннои қиблаи исмати ниҳода
بنای قبلۀ عصمت نهاده
Даруни пардаи шарми он бути дайр
درون پرده شرم آن بت دیر
Чу дар ҷони карямони нияти хайр
چو در جان کریمان نیت خیر
зи иффати бскаҳи парҳезади заҳри чиз
ز عفت بسکه پرهیزد زهر چیز
Наёрад омадан дар хоби худ низ
نیارد آمدن در خواب خود نیز
Ҳаёи абри ниқоби моҳи рӯйиш
حیا ابر نقاب ماه رویش
Сабо нашунида ҳаргизи рангу бӯяш
صبا نشنیده هرگز رنگ و بویش
Призодӣ ба сад одамгарӣ низ
پریزادی به صد آدم گری نیز
зи одами гӯии барда , аз парӣ низ
ز آدم گوی برده، از پری نیز
Ниқобӣ кӣ ниқобаши брнгорд
نقابی کی نقابش برنگارد
Ки нақш аз беҳиҷобӣ шарм дорад
که نقش از بی حجابی شرم دارد
Рахшгар дар хаёл соғар ояд
رخش گر در خیال ساغر آید
з май хӯрдани ҳиҷоб дил фазояд
ز می خوردن حجاب دل فزاید
На дидаи рӯзи равшани неи шаби тор
نه دیده روز روشن نی شب تار
Даруни хона ҳамчун нақши девор
درون خانه همچون نقش دیوار
Ба ақволаши сари номӯси боло
به اقوالش سر ناموس بالا
Ба феълаш мекунад ҳиммати тавалло
به فعلش می کند همت تولا
Ҳаёро нашъа нашав ва намо ӯст
حیا را نشئۀ نشو و نما اوست
Ғалат гуфтам ки худ айн ҳаё ӯст
غلط گفتم که خود عین حیا اوست
Ҷнкро омадаи сет аз ҳафт кишвар
جنک را آمده ست از هفت کشور
Паёми хоҳиши он ҳури духтар
پیام خواهش آن حور دختر
Валикин ӯ ҷавоб кас надода сет
ولیکن او جواب کس نداده ست
Камони сахти баҳри каши ниҳодаи сет
کمان سخت بهر کش نهاده ست
Барои он арӯсаст ин сўинбр
برای آن عروس است این سوینبر
Касеро тоқат он нест яксар
کسی را طاقت آن نیست یکسر
Ба панҷсад каси худ аз ҷобир нахезад
به پانصد کس خود از جابر نخیزد
Чаҳ ҷои онкии кас бо ӯ ситезад
چه جای آنکه کس با او ستیزد
Чу аз дасти мҳодиў он камонаст
چو از دست مهادیو آن کمانست
Муъаллақи кори сито ҳам баронаст
معلق کار سیتا هم برآنست
Чу васфи ҳасан сито кард дар гӯш
چو وصف حسن سیتا کرد در گوش
Сухан бишунид ром афтод бе ҳуш
سخن بشنید رام افتاد بی هوش
зи чашмаши чашмаҳои хӯн равон шуд
ز چشمش چشمه های خون روان شد
Шаҳиди ишқаш аз теғи забони ши д
شهید عشقش از تیغ زبان ش د
Ҳадиси ишқ кӣ монад наоне
حدیث عشق کی ماند نهانی
Агар гӯйӣ вагар хомӯши Монӣ
اگر گویی و گر خاموش مانی
Надидаи орзӯӣ ӯ ба ҷон дошт
ندیده آرزوی او به جان داشت
зи зоҳид лек рози дил ниҳон дошт
ز زاهد لیک راز دل نهان داشت
Чу дид аз ишқи тағйири мизоҷаш
چو دید از عشق تغییر مزاجش
Зарур афтод бар зоҳиди алоҷаш
ضرور افتاد بر زاهد علاجش
Гирифта ҳар ду касро ҳамраҳи хеш
گرفته هر دو کس را همره خویش
Равон шуд сӯии тараат бо дили риш
روان شد سوی ترهت با دل ریش