Муҳайё омад аз баҳри саворӣ
مهیا آمد از بهر سواری
Ба пели осмони пайкари иморӣ
به پیل آسمان پیکر عماری
Чу харгоҳӣ зада дар кӯҳсорӣ
چو خرگاهی زده در کوهساری
Чу фонӯси фурӯзон аз ҳи сорӣ
چو فانوس فروزان از ح صاری
Ба шавқи ошиқи он маъшӯқи сармаст
به شوق عاشق آن معشوق سرمست
Басони шамъ дар фонӯс бинишаст
بسان شمع در فانوس بنشست
Нигоҳи роми масти махмали вай
نگاه رام مست مخمل وی
Дили махмур чун аз шиша май
دل مخمور چون از شیشۀ می
Ҷнк дар вақти рухсат бо дами сард
جنک در وقت رخصت با دم سرد
Се манзил бо азизон ҳамраҳе кард
سه منزل با عزیزان همرهی کرد
Ҷнк дар раҳи видоъ дӯстон дод
جنک در ره وداع دوستان داد
Азизонро сафар дар пеш афтод
عزیزان را سفر در پیش افتاد
Чу аз раҳи нима Эй омад ба поён
چو از ره نیمه ای آمد به پایان
Шгўни бади заҳр сӯ шуд намоён
شگون بد زهر سو شد نمایان
Ба ногуҳи хости гирди ҳавлнокӣ
به ناگه خواست گرد هولناکی
Ба дилҳо оташӣ дар дидаи хокӣ
به دلها آتشی در دیده خاکی
Бар омад прсром аз кӯҳи саҳро
بر آمد پرسرام از کوه صحرا
Ба қасди қатл шан гуфт ошкоро
به قصد قتل شان گفت آشکارا
Ндонӣ ман кӣми ман прсромм
ندانی من کیم من پرسرامم
Замин дар ларза меояд зи номам
زمین در لرزه می آید ز نامم
Манам фарзанди ҷмдокни брҳмн
منم فرزند جمداکن برهمن
Ки баҳри кӣнаи хӯни падари ман
که بهر کینۀ خون پدر من
зи тоъат гуҳ кашидам ханҷари тез
ز طاعت گه کشیدم خنجر تیز
Ба ҳафт иқлӣм кардам оми хўнриз
به هفت اقلیم کردم عام خونریز
Вазидами Зуҳраи разми озмоён
وزیدم زهرهٔ رزم آزمایان
Ба оби теғи шастами ном роён
به آب تیغ شستم نام رایان
Нчҳтри гирди гетии бисту якбор
نچهتر گرد گیتی بیست و یکبار
Ббхшидм барои аҳли зуннор
ببخشیدم برای اهل زنار
Шнидстм ки андари шаҳри тараат
شنیدستم که اندر شهر ترهت
Камон бар ман кашида роми ҷсрт
کمان بر من کشیده رام جسرت
Камони бшн дар фармон ман ҳаст
کمان بشن در فرمان من هست
Казу тирӣ зафар андозам аз шаст
کزو تیری ظفر اندازم از شست
Сухан бо чатрии зода ҳар ки гуяд
سخن با چتری زاده هر که گوید
Камон ман кашад бо ҷанг ҷӯяд
کمان من کشد با جنگ جوید
Ба чашми хеши марги хеш чун дид
به چشم خویش مرگ خویش چون دید
зи ҳасрати ҷсрт номид нолид
ز حسرت جسرت نامید نالید
Тамомӣ лашкараш шуд нест аз ҳаст
تمامی لشکرش شد نیست از هست
Ба хӯни шаст аз ҳаёти хештани даст
به خون شست از حیات خویشتن دست
Бар омад ром дар майдон ки устод
بر آمد رام در میدان که استاد
Падарро аз тасаллии сохтаи шод
پدر را از تسلی ساخته شاد
Падар ҳар чанд манъ аз ҷанг фармуд
پدر هر چند منع از جنگ فرمود
Далер омад камонаш аз дасти брбўд
دلیر آمد کمانش از دست بربود
Ба ҳамла чун камон бшн бишикаст
به حمله چون کمان بشن بشکست
Ба қасд ӯ хадангӣ монад бар шаст
به قصد او خدنگی ماند بر شست
зи саҳмаши пурсаро м омад ба зинҳор
ز سهمش پرسرا م آمد به زنهار
Ки аз баҳри худои ҷонами нигаҳдор
که از بهر خدا جانم نگهدار
Ҷавобаш дод он шери Нитсаатон
جوابش داد آن شیر نیستان
Ки ҷони ман фидои номи яздон
که جان من فدای نام یزدان
Туро аз номи яздон чун набахшам
ترا از نام یزدان چون نبخشم
Чу гуфтӣ ном ӯ ҷон чун набахшам
چو گفتی نام او جان چون نبخشم
Маро бахшӣдан осонаст осон
مرا بخشیدن آسانست آسان
Вале холӣ науфтад тири мардон
ولی خالی نیفتد تیر مردان
Бифармо то азин саҳрои нахҷӣр
بفرما تا ازین صحرای نخجیر
Ибодати хона ?ут андозам аз тир
عبادت خانه ات اندازم از تیر
Ба сад алҳоҳи дигари прсромш
به صد الحاح دیگر پرسرامش
Накард аз ашки хӯнҳое ба ҷомаш
نکرد از اشک خونهایی به جامش
Бигуфто ҷони бшну шахсеи ромӣ
بگفتا جان بشن و شخصی رامی
Ки гардад гирд науммат никномӣ
که گردد گرد نامت نیکنامی
Макун навмеди тоъати ин забун ро
مکن نومید طاعت این زبون را
Нишони тири худ сози ин нигун ро
نشان تیر خود ساز این نگون را
Ба зинҳораш бубахшед он ҷавонмард
به زنهارش ببخشید آن جوانمرد
Ҳар ончии хости душман ӯ ҳамон кард
هر آنچه خواست دشمن او همان کرد
Падари сад офарин доду сипоҳаш
پدر صد آفرین داد و سپاهش
Ки оҷиз карда бахшедӣ гуноҳаш
که عاجز کرده بخشیدی گناهش
Дигар то тахт гуҳ шуд гулшани обод
دگر تا تخت گه شد گلشن آباد
зи раҳ рафтан нёсуданд чун бод
ز ره رفتن نیاسودند چون باد