Саодат ҳар киро шуд сояи густар
سعادت هر که را شد سایه گستر
Шавад дилхоҳи бахташи сайри ахтар
شود دلخواه بختش سیر اختر
Ба давлат меҳнаташ гардад фаромӯш
به دولت محنتش گردد فراموش
Ба ёр нозанин хоҳад ҳам оғӯш
به یار نازنین خواهد هم آغوش
Ба хўшўқтии зайди нозони мау сол
به خوشوقتی زید نازان مه و سال
Ба коми дил чу роми соҳиби иқбол
به کام دل چو رام صاحب اقبال
Ки оварад ончунон ҳури парии зод
که آورد آنچنان حور پری زاد
Казон шуд боми қасраши ҷини ти обод
کزان شد بام قصرش جنّ ت آباد
зи нури афшони ҷабини он длором
ز نور افشان جبین آن دلارام
Таҷаллӣ бар таҷаллӣ бар дару бом
تجلی بر تجلی بر در و بام
Чу ром омад ба қасри осмони кох
چو رام آمد به قصر آسمان کاخ
Ба даст андоз шуд бар моҳи густох
به دست انداز شد بر ماه گستاخ
Чу шавқаш бар ниқоб шарм зад даст
چو شوقش بر نقاب شرم زد دست
зи гулгашти тамошо дида шуд маст
ز گلگشت تماشا دیده شد مست
Тафарруҷ кард мҳдхти баҳорӣ
تفرج کرد مهدخت بهاری
Мҳстони гулшану хуршеди зорӣ
مهستان گلشن و خورشید زاری
Шудӣ ҳар лаҳза зон гулгашти умед
شدی هر لحظه زان گلگشت امید
Назари гулдастаи банди моҳу хуршед
نظر گلدسته بند ماه و خورشید
Ду ойӣнаи муқобил рӯ намуданд
دو آیینه مقابل رو نمودند
Ба як дами занги ғам аз дил задуданд
به یک دم زنگ غم از دل زدودند
Ба назораи чунон завқи назар буд
به نظاره چنان ذوق نظر بود
Ки ҳайрат бар хаёли икдгр буд
که حیرت بر خیال یکدگر بود
Гуҳӣ овехтӣ дар шохи сунбул
گهی آویختی در شاخ سنبل
Гуҳӣ тороҷ кардӣ хирмани гул
گهی تاراج کردی خرمن گل
Гуҳӣ чун зулф дар поиши Фи тодӣ
گهی چون زلف در پایش ف تادی
Гуҳӣ чун хол бар рух бӯса додӣ
گهی چون خال بر رخ بوسه دادی
Гуҳӣ дар шом зон рӯй ҷҳонтоб
گهی در شام زان روی جهانتاب
Ба ваҳми субҳ бар май ҷустӣ аз хоб
به وهم صبح بر می جستی از خواب
Чу рӯзаш шаб шудӣ аз зулфу холаш
چو روزش شب شدی از زلف و خالش
Чароғи тавр бар кардӣ ҷамолаш
چراغ طور بر کردی جمالش
Задӣ дандони барони лаъли шикарханд
زدی دندان برآن لعل شکرخند
Ақиқашро ба ном хеш ме кунад
عقیقش را به نام خویش می کند
Чу дид аз роми зини сони трктозӣ
چو دید از رام زین سان ترکتازی
Санам ҳам шуд далери бӯсаи бозӣ
صنم هم شد دلیر بوسه بازی
Бидодӣ бӯса ва аз ноз май хост
بدادی بوسه و از ناز می خواست
Чу тифлӣ дода худ боз май хост
چو طفلی دادهٔ خود باز می خواست
Чунон бӯсидаи лаъли нозанинаш
چنان بوسیده لعل نازنینش
Казон шуд нақши пайдои брнгинш
کزان شد نقش پیدا برنگینش
зи шарми хандаи он лаъли ди ри пӯш
ز شرم خندهٔ آن لعل د ر پوش
Дар гӯшаш арақ шуд дар биногваш
در گوشش عرق شد در بناگوش
Тбси м чун лабашро ҷилва гуҳ кард
تبس م چون لبش را جلوه گه کرد
Намак аз шкрстон чошнӣ хӯрд
نمک از شکرستان چاشنی خورد
Шукр посух Чехияанд аз нӯши хндӣ
شکر پاسخ چکاند از نوش خندی
Хумсатони шароби ноби қандӣ
خمستان شراب ناب قندی
Муаттари болашу бистари гули огнд
معطر بالش و بستر گل آگند
Ба хоби нози барадии он ду дилбанд
به خواب ناز بردی آن دو دلبند
Ту гӯйӣ дар Ирам шуд чашмаи хур
تو گویی در ارم شد چشمۀ خور
Ба оби зиндагонии шеру шукр
به آب زندگانی شیر و شکر
Гуҳӣ хуфтӣ зи зулфаши чашми бедор
گهی خفتی ز زلفش چشم بیدار
Ки дидӣ рӯзи равшанро шаби тор
که دیدی روز روشن را شب تار
зи зулф ва рӯй ҷононаши шабу рӯз
ز زلف و روی جانانش شب و روز
Шаби миъроҷ будӣ иди наврӯз
شب معراج بودی عید نوروز
Ду бедили масти завқи ҷонфишонӣ
دو بیدل مست ذوق جانفشانی
Ниёзу нози боз аз ҳмънонӣ
نیاز و ناز باز از همعنانی
Ҳаёро орзӯ дар бози баста
حیا را آرزو در باز بسته
Чу номаҳрами бурун дар нишаста
چو نامحرم برون در نشسته
Ду сарви ноз бо ҳам дӯш бар дӯш
دو سرو ناز با هم دوش بر دوش
зи боғи орзӯи рустаи ҳамоғӯш
ز باغ آرزو رسته همآغوش
Санам ҳар гуҳи сурӯд ноз ме гуфт
صنم هر گه سرود ناز می گفت
Брҳмни сӯзи дил бо соз ме гуфт
برهمن سوز دل با ساز می گفت
Фусуни икдлӣ то ишқи хонда
فسون یکدلی تا عشق خوانده
Санам бо брҳмн фарқӣ намонда
صنم با برهمن فرقی نمانده
Ба бистари он ду гул дар хубрӯе
به بستر آن دو گل در خوبرویی
зи як ғунчаи ду гули бишкуфтаи гӯйӣ
ز یک غنچه دو گل بشکفته گویی
Гуҳӣ гуфтӣ санам бе бодаи хӯрда
گهی گفتی صنم بی باده خورده
Ки кам шуд нози ман оё ки барда
که کم شد ناز من آیا که برده
Гуҳии ошиқ аз он маъшӯқи танноз
گهی عاشق از آن معشوق طنّاز
Ниёзи хешро май хостии боз
نیاز خویش را می خواستی باز
Яке шуд ҷон ва танҳо бе такаллуф
یکی شد جان و تنها بی تکلّف
Ба номии фарқ чун Ни қтаҳи тродФ
به نامی فرق چون ن قطه ترادف
Ман ва ту аз миён берун зада гом
من و تو از میان بیرون زده گام
Нмондии имтиёзӣ ҳар ду ҷузи ном
نماندی امتیازی هر دو جز نام
Баҳори зиндагӣашони ҷовдон буд
بهار زندگیشان جاودان بود
Ба ҳар як зон дуе гӯйии ду ҷон буд
به هر یک زان دویی گویی دو جان بود
Ҳавоси хотири он ҳар ду дилдор
حواس خاطر آن هر دو دلدار
Нёрстӣ ба танҳо кард як кор
نیارستی به تنها کرد یک کار
Ду гули ғарқи арақи зони сон ки доне
دو گل غرق عرق زآن سان که دانی
Мау хури шастаи зи оби зиндагонӣ
مه و خور شسته ز آب زندگانی
Пас аз дерӣ чу бикшод он муаммо
پس از دیری چو بگشاد آن معما
Дар носуфта шуд исми мсмо
در ناسفته شد اسم مسما
зи рашки зиндагӣашони осмони мард
ز رشک زندگیشان آسمان مرد
Ба сози шодмонии ғам ҳаме хӯрд
به ساز شادمانی غم همی خورد
Гуҳии зини кори ғайрат кор фармуд
گهی زین کار غیرت کار فرمود
Агар инсофи пурсӣ ҷои он буд
اگر انصاف پرسی جای آن بود