Саҳар чун монад бар сари шоҳи чини тоҷ

سحر چون ماند بر سر شاه چین تاج

зи банд осмон шуд моҳи ихроҷ

ز بند آسمان شد ماه اخراج

Маи бурҷи шарафи роми ҷавони бахт

مه برج شرف رام جوان بخت

Валиаҳди хдиўи осмони тахт

ولیعهد خدیو آسمان تخت

Ба шодӣ ҷулус омад ба даргоҳ

به شادی جلوس آمد به درگاه

Наомад аз шабистон чун буруни шоҳ

نیامد از شبستان چون برون شاه

зи баси дайри интизораш дар ҳарам рафт

ز بس دیر انتظارش در حرم رفت

Ба пои сар на , аз саъй қадам рафт

به پای سر نه، از سعیِ قدم رفت

Замин бӯсед ва зону зад ; адаб кард

زمین بوسید و زانو زد؛ ادب کرد

Ба хок афтоданаш дид ва аҷаб кард

به خاک افتادنش دید و عجب کرد

Падар аз шарми рӯйиши пушт по дид

پدر از شرم رویش پشت پا دید

зи бими ваъдаи ҳолашро напурсед

ز بیم وعده حالش را نپرسید

Ва лекини модари ?бирти он замон гуфт

و لیکن مادر برت آن زمان گفت

Ҳамон ҳарфӣ ки натавон гуфтан , он гуфт

همان حرفی که نتوان گفتن، آن گفت

Ки аз ҷсрти ду ваъдаи доштами пеш

که از جسرت دو وعده داشتم پیش

Кунун баҳри вафои ваъдаи хеш

کنون بهر وفای وعدهٔ خویش

Ба фарқи ?бирт бояд доданаши тоҷ

به فرق برت باید دادنش تاج

Туро то чордаҳ соласт ихроҷ

ترا تا چارده سال است اخراج

зи бахти бад чу роми он нақш каҷ дид

ز بخت بد چو رام آن نقشِ کج دید

Дарун бигирист , берун заҳр хандид

درون بگریست، بیرون زهر خندید

Дар он шодӣ якояк шуд ғам андӯд

در آن شادی یکایک شد غم اندود

Хусуфӣ буд гӯйии ғайри маъҳуд

خسوفی بود گویی غیر معهود

Падарро дод дил гуфто миндиш

پدر را داد دل گفتا میندیش

Туро донам маҷозии холиқи хеш

ترا دانم مجازی خالق خویش

Накӯ кардӣ вафои аҳди худ ёд

نکو کردی وفای عهد خود یاد

Ба сад ҷонами фидои аҳди ту бод

به صد جانم فدای عهد تو باد

Биҷӯем аз ризои ту саодат

بجویم از رضای تو سعادت

Итоат донам аз тоъати зиёдат

اطاعت دانم از طاعت زیادت

Агар рухсати диҳии рухсати зи модар

اگر رخصت دهی رخصت ز مادر

Бигирам варна фармони ту бар сар

بگیرم ورنه فرمان تو بر سر

Басоем сари барин хоки кафати пой

بسایم سر برین خاک کفت پای

Шитобами сӯии саҳро аз ҳамин ҷой

شتابم سوی صحرا از همین جای

Ба фурмонаш ба пой модар афтод

به فرمانش به پای مادر افتاد

Гуҳи рухсат шудани мардона дил дод

گه رخصت شدن مردانه دل داد

Ки аз ман нест шаҳро бар дили озор

که از من نیست شه را بر دل آزار

Вафоӣ аҳд оварад ши бад-ӣни кор

وفای عهد آورد ش بدین کار

Ту аз дарди фироқам бар макаши оҳ

تو از درد فراقم بر مکش آه

Макун зини таъна , озори дили шоҳ

مکن زین طعنه، آزارِ دل شاه

Агар умраст баъд аз чордаҳи сол

اگر عمرست بعد از چارده سال

зи побӯс ту ёбам тоҷу иқбол

ز پابوس تو یابم تاج و اقبال

зи ҳиҷри ман дилат то чанд бошад ?

ز هجر من دلت تا چند باشد؟

?бирт чун ман туро фарзанд бошад

برت چون من ترا فرزند باشد

Ниҳон пурсед зон бедили ҳамонҷо

نهان پرسید زان بیدل همانجا

Ки ҳайрон мондаам дар кори сито

که حیران مانده ام در کار سیتا

Ки ҳамраҳ бурданаш набӯд зи номӯс

که همره بردنش نبود ز ناموس

Ба мотам ҷон диҳад бе ман зи афсӯс

به ماتم جان دهد بی من ز افسوس

Чу медонист ишқи он ду дилбанд

چو می دانست عشق آن دو دلبند

Яқинтар гашти истеҳкоми пайванд

یقین تر گشت استحکامِ پیوند

Ҷавобаш дод гуфт : эй нози пурвирд

جوابش داد گفت : ای ناز پرورد

Ҳаме хонанд занро сояи мард

همی خوانند زن را سایۀ مرد

Ҳамон беҳтар ки ҳамроҳи т буд ёр

همان بهتر که همراه ت بود یار

Паии дафъ малол ояд турои кор

پی دفع ملال آید ترا کار

зи дилсӯзии бародар низ ҳамроҳ

ز دلسوزی برادر نیز همراه

Шарики рӯз бад шуд хоҳи нои хоҳ

شریک روز بد شد خواه نا خواه

Чу сози ноМуродӣ ҳо биёрост

چو ساز نامرادی ها بیاراست

з модар ёфт рухсат аз падари хост

ز مادر یافت رخصت از پدر خواست

зи пои бӯсаши мурод ҷон баровард

ز پا بوسش مراد جان برآورد

Гилӣми фақрро дебоӣ худ кард

گلیم فقر را دیبای خود کرد

Ризоро хок рӯ молида бар рӯ

رضا را خاک رو مالید بر رو

Чу сносӣ ба сари жулидаи гесу

چو سنّاسی به سر ژولیده گیسو

Ҷабин чун суд бар хоки кафи по

جبین چون سود بر خاک کف پا

Шуд ойӣнаи зи хокистари мусаффо

شد آیینه ز خاکستر مصفّا

зи хокистари гулаш май гашти шодоб

ز خاکستر گلش می گشت شاداب

Чу соф аз беди гардани бодаи ноб

چو صاف از بید گردن بادهٔ ناب

зи хокистари рухи сероби бнҳФт

ز خاکستر رخ سیراب بنهفت

Ба гули хуршеди ъолмтоб ба наҳуфт

به گل خورشید عالمتاب به نهفت

Азони ғайрат ки хури шдчўни гул андӯд

ازآن غیرت که خور شدچون گل اندود

Ба ҷои дасти сандали ҷумлаи тани суд

به جای دست صندل جمله تن سود

Ва зонҷо шуд равони сӯии биёбон

و زآنجا شد روان سوی بیابان

Бар он ғурбат дару девори гирён

بر آن غربت در و دیوار گریان

зи тосирғмш май гашти хуноб

ز تاثیرغمش می گشت خوناب

Дили мурғи ҳавоу моҳии об

دل مرغ هوا و ماهی آب

Дар он дами кейкеро гуфт ҷсрт

در آن دم کیکیی را گفت جسرت

Мубораки бод бар ?бирти ту давлат

مبارک باد بر برت تو دولت

Маро бигзор то ҳамроҳи фарзанд

مرا بگذار تا همراه فرزند

Ба саҳрои хуши занам бо ваии дамӣ чанд

به صحرا خوش زنم با وی دمی چند

Яқин донам ки хоҳам мард бе ӯ

یقین دانم که خواهم مرد بی او

Ки натавон зист дар ҳиҷри чунон рӯ

که نتوان زیست در هجر چنان رو

Бибахшо варнае пари кори душман

ببخشا ورنه ای پر کار دشمن

Гирифтӣ хӯни ман нои ҳақ ба гардан

گرفتی خون من نا حق به گردن

Фусунгари зан , ба Иблисӣ ба як дам

فسونگر زن، به ابلیسی به یک دم

Бурун кард аз Ирами ҳаввоу одам

برون کرد از ارم حوا و آدم

Чу роми он дард дил кард аз падари гӯш

چو رام آن درد دل کرد از پدر گوش

зи дардаши меҳнат худ шуд фаромӯш

ز دردش محنت خود شد فراموش

Тасаллӣ падар кард ва равон шуд

تسلیِ پدر کرد و روان شد

Бурун аз шаҳр , чун аз ҷисм ҷон шуд

برون از شهر، چون از جسم جان شد

Ҳар он ганҷӣ ки будаш дар хазона

هر آن گنجی که بودش در خزانه

Ба муҳтоҷон карам кард он ягона

به محتاجان کرم کرد آن یگانه

Ҷавонмардона , дар раҳи роми озод

جوانمردانه، در ره رامِ آزاد

Ҳашамро ҳам ба ҳар кас хост ме дод

حشم را هم به هر کس خواست می داد

Аз он бахшед ганҷи худ тамомӣ

از آن بخشید گنج خود تمامی

Ки созад тӯшаи раҳи никномӣ

که سازد توشۀ ره نیکنامی

Тамомии шаҳр аз сари сохтаи по

تمامی شهر از سر ساخته پا

Ба ҳамроҳаши гирифтаи раҳ ба саҳро

به همراهش گرفته ره به صحرا

Ҳаме гуфтанд бо худ рози дили хӯн

همی گفتند با خود راز دل خون

Ки мо тарк ватан кардем акнӯн

که ما ترک وطن کردیم اکنون

Ба вайронӣ қисм хӯрдем бар дайр

به ویرانی قسم خوردیم بر دیر

Ки натавон монад аз ҳар ҷо равад хайр

که نتوان ماند از هر جا رود خیر

Длосо дода мегуфт он ягона

دلاسا داده می گفت آن یگانه

Ки бар гардид акнӯн сӯии хона

که بر گردید اکنون سوی خانه

Ба миннат низ мегуфт он сарафроз

به منّت نیز می گفت آن سرافراز

з ҳамроҳаш намеомад касе бо з

ز همراهش نمی آمد کسی با ز

Чу оҷиз шуд сулаймон зон сифати мӯр

چو عاجز شد سلیمان زان صفت مور

Ба шаб бигурехт зонҳо карда паии гӯр

به شب بگریخت زانها کرده پی گور

Саҳар чун ромро мардум надиданд

سحر چون رام را مردم ندیدند

Ба ҳасрати оҳи сард аз дил кашиданд

به حسرت آه سرد از دل کشیدند

Зарурати бози сӯии шаҳри рафтанд

ضرورت باز سوی شهر رفتند

Ҷигари пари хӯну дили пари заҳри рафтанд

جگر پر خون و دل پر زهر رفتند

Ба саҳрои рому ситоу бародар

به صحرا رام و سیتا و برادر

Равони ҳайрони тарози осӣ ба маҳшар

روان حیران تراز عاصی به محشر

На дар тани тоқату Н ӣ дар дили ором

نه در تن طاقت و ن ی در دل آرام

Ҳаме карданд улфат бо даду дом

همی کردند الفت با دد و دام

Гуҳӣ аз ҳиҷри модар зор ме рафт

گهی از هجر مادر زار می رفت

Гуҳ аз дарди падар хўнбор ме рафт

گه از درد پدر خونبار می رفت

Ба вайронии дилаш ху кард чун ганҷ

به ویرانی دلش خو کرد چون گنج

Ҳумое устихонӣ гашта аз ранҷ

همایی استخوانی گشته از رنج

зи шаҳру кӯҳу дашт , озод бигузашт

ز شهر و کوه و دشت، آزاد بگذشت

зи оби гунг , ҳамчун бод бигузашт

ز آب گنگ، همچون باد بگذشت

Санами онҷои зи роми хайри ният

صنم آنجا ز رام خیر نیت

Иҷозати хости баҳри ғусли тоъат

اجازت خواست بهر غسل طاعت