Чу пеш омад барон рои хирадманд
چو پیش آمد بران رای خردمند
зи ишқи зани балои ҳиҷри фарзанд
ز عشق زن بلای هجر فرزند
зи рӯбаҳи бозии ин гурги ахзар
ز روبه بازی این گرگ اخضر
Падар шуд Юсуфи худро бародар
پدر شد یوسف خود را برادر
Надонист ин ки бе дидори маҳбӯб
ندانست این که بی دیدار محبوب
Равад ҷонаши басони чашми ёқӯб
رود جانش بسان چشم یعقوب
зи ҳайрат дар даҳонаш монад ангушт
ز حیرت در دهانش ماند انگشت
Чу мастии кӯи зи мастии хешро кишт
چو مستی کو ز مستی خویش را کُشت
Барои вопасини нзори ҳи ром
برای واپسین نظار هٔ رام
Чу ҷон , охири баромад бар лаби бом
چو جان، آخر برآمد بر لب بام
Ба чашм хеш дид он рафтани ҷон
به چشم خویش دید آن رفتنِ جان
Чу наргис , зор чашмаш монад ҳайрон
چو نرگس، زار چشمش ماند حیران
Гуҳӣ дидан ба рӯи ашкаш равон шуд
گهی دیدن به رو اشکش روان شد
Чу нури чашм , чашмаши ҳам равон шуд
چو نور چشم، چشمش هم روان شد
Чу шуд наздики он каз рафтани давр
چو شد نزدیک آن کز رفتن دور
зи чашм маст гардад бодаи мастур
ز چشم مست گردد باده مستور
Дилаши гашт аз хумори ҳиҷри битоб
دلش گشت از خمار هجر بیتاب
Дар он битобӣ омад охирин хоб
در آن بیتابی آمد آخرین خواب
Нигаҳ бар рӯй ҷонон буд дмсоз
نگه بر روی جانان بود دمساز
ки мурғи рӯҳаш аз тан кард парвоз
ک مرغ روحش از تن کرد پرواز
Нашуд пинҳон ҳануз аз чашми хўнбор
نشد پنهان هنوز از چشم خونبار
Ки рӯз зиндагонӣ шуд шаби тор
که روز زندگانی شد شب تار
Чу ҳиҷр дӯст нагузорад ба тани ҷон
چو هجر دوست نگذارد به تن جان
Хушо кӯ ҷон диҳад дар васли ҷонон
خوشا کو جان دهد در وصل جانان
Дарон ҷон доданаши ҳайронӣ аз чист
دران جان دادنش حیرانی از چیست
Ки ҷонаш рафт беҷон чун тавон зист
که جانش رفت بی جان چون توان زیست
Чу ҷсрт дар фироқи ром ҷон дод
چو جسرت در فراق رام جان داد
зи ғам дар хону монаш оташ афтод
ز غم در خان و مانش آتش افتاد
?бирти гирён ба расми хешу ойин
برت گریان به رسم خویش و آیین
Муҳайёи сохтаи таҷҳизу ткФин
مهیا ساخته تجهیز و تکفین
Ба дӯши хештани баради он ҷиноза
به دوش خویشتن برد آن جنازه
Ба тифлӣ дид ?бирти ин доғи тоза
به طفلی دید برت این داغ تازه
Ба расми ҳиндӯон дар ҷои мавъӯд
به رسم هندوان در جای موعود
Телии ороста аз сандалу авд
تلی آراسته از صندل و عود
зи ишқаш оташӣ карданд баси вом
ز عشقش آتشی کردند بس وام
Чашонданд он шароби сарф бе ҷом
چشاندند آن شراب صرف بی جام
Надонам ошиқ аз толеъ чаҳ андӯхт
ندانم عاشق از طالع چه اندوخت
Ба маргу зиндагонӣ боядаш сӯхт
به مرگ و زندگانی بایدش سوخت
Шуд оташи миҷмари зар , ҷисм ӯ авд
شد آتش مجمر زر، جسم او عود
Машоми ишқ , хушбӯи гашт аз он д ваад
مشام عشق، خوشبو گشت از آن د ود
Барон хокистарӣ аз оташи дил
بران خاکستری از آتش دل
Заданд оташи ду бораи аҳли маҳфил
زدند آتش دو باره اهل محفل
Хароби ишқи гашт аз шуълаи маъмур
خراب عشق گشت از شعله معمور
Чу шамъ аз сӯхтан шуд ҷумлаи тани нур
چو شمع از سوختن شد جمله تن نور
Азон оташ ки ишқ аз дам барафрӯхт
ازان آتش که عشق از دم برافروخت
Агар шамъ ва агар парвонаи бади сӯхт
اگر شمع و اگر پروانه بد سوخت
Таниши ҳам сӯхт зон оташ чу ҷонаш
تنش هم سوخت زان آتش چو جانش
Ба оби гунги бурданди устихонаш
به آبِ گنگ بردند استخوانش
Ҳубобии гашти тоҷи кҷклоҳӣ
حبابی گشت تاج کجکلاهی
Ҳуморо устихон хӯрданд моҳӣ
هما را استخوان خوردند ماهی
Магари шаҳи гашти шамшери зФрёб
مگر شه گشت شمشیر ظفریاب
Ки кораш буд бо он оташу об
که کارش بود با آن آتش و آب
Хароби ободи гетӣ кам хароҷ аст
خراب آباد گیتی کم خراج است
Дринҷо нақд ҳастӣ беривоҷ аст
درینجا نقد هستی بی رواج است
Азин вайрона бе ганҷи пари мор
ازین ویرانۀ بی گنجِ پر مار
Бирав чун шери мардони ҷони нигаҳдор
برو چون شیر مردان جان نگهدار
Ду соғар дорад ин нилии хами дун
دو ساغر دارد این نیلی خُم دون
Яке пари заҳр ва он дигари пар аз хӯн
یکی پر زهر و آن دیگر پر از خون
зи базму даври он парҳез бояд
ز بزم و دور آن پرهیز باید
Ки ҷоми заҳру хӯн хӯрдан нишоед
که جام زهر و خون خوردن نشاید
Кунад то мотами рои ягона
کند تا ماتم رای یگانه
Аз онҷои ?бирт боз омад ба хона
از آنجا برت باز آمد به خانه
Зчшмши хӯни дил чун чашма зад ҷӯш
زچشمش خون دل چون چشمه زد جوش
Чу об зиндагонӣ шуд сияҳи пӯш
چو آب زندگانی شد سیه پوش
Чу нури дидааш буд он гузида
چو نور دیده اش بود آن گزیده
Сияҳи пӯшида ҳамчун нури дида
سیه پوشیده همچون نور دیده
Сипаҳ яксар сияҳи пӯшеду гирён
سپه یکسر سیه پوشید و گریان
Шаб ояд чун шавад хуршеди пинҳон
شب آید چون شود خورشید پنهان
Причҳрон ба мотами чеҳраи хстнд
پریچهران به ماتم چهره خستند
Чу хуршеду шафақ дар хӯн нишастанд
چو خورشید و شفق در خون نشستند
Ба мотам дошт меҳри гетии афрӯз
به ماتم داشت مهر گیتی افروز
Хусуфи моҳу сайёраи чиҳил рӯз
خسوف ماه و سیاره چهل روز
Агарчӣ ?бирт сӯгаш дошт бисёр
اگرچه برت سوگش داشت بسیار
Кумак гуфтам ки чандон нест дар кор
کمک گفتم که چندان نیست در کار
Чаҳ дар сӯги касон бояд ншси тан
چه در سوگ کسان باید نشس تن
Маро бар худ басӣ бояд грстн
مرا بر خود بسی باید گرستن
Надонам то агар хонам ба шеван
ندانم تا اگر خوانم به شیون
Надорам ҳеҷ кас эй вой бар ман
ندارم هیچ کس ای وای بر من