?бирти он кафши чубини баст бар сар
برت آن کفش چوبین بست بر سر
Азизаш дошт аз сад тоҷи гавҳар
عزیزش داشت از صد تاج گوهر
Ба навмидӣ аз онҷо боз гардид
به نومیدی از آنجا باز گردید
Наомад ром танҳо боз гардид
نیامد رام تنها باز گردید
Буруни шаҳр ӯад омад боистод
برون شهر اود آمد بایستاد
Стар гнро ба шаҳр андар фиристод
ستر گن را به شهر اندر فرستاد
Ки ту дар қалъаи пеш модарон бош
که تو در قلعه پیش مادران باش
Ба хдмтгории шан посбон бош
به خدمتگاری شان پاسبان باش
Маро дар шаҳр рафтан хуш наёяд
مرا در شهر رفتن خوش نیاید
Ки аз рафтан ба ҷон ваҳшат фазояд
که از رفتن به جان وحشت فزاید
Ба шаҳр акнӯн чаҳ байнами рафтаи ҷсрт
به شهر اکنون چه بینم رفته جسرت
Ба онҷои худ на ромаст ва на ҷсрт
به آنجا خود نه رام است و نه جسرت
Ҳамон беҳтар ки бе дидори хуишон
همان بهتر که بی دیدار خویشان
Набинад чашми пари хӯни ҷои эшон
نبیند چشم پر خون جای ایشان
Ҳамонҷо хона кард ва монад як чанд
همانجا خانه کرد و ماند یک چند
Ба ёди роми ҷонаш буд хурсанд
به یاد رام جانش بود خرسند
Наҳодӣ кафш ӯ бар тахти номӯс
نهادی کفش او بر تخت ناموس
Саҳаргоҳ омадӣ кардӣ замини бӯс
سحرگاه آمدی کردی زمین بوس
Ситодаи дасти баста бо вазирон
ستاده دست بسته با وزیران
Салоҳи малики ҷустӣ аз амирон
صلاح ملک جستی از امیران
Шунидӣ гуфта эшон кмоҳӣ
شنیدی گفتۀ ایشان کماهی
Бад-ӣн тадбир ронадӣ кори шоҳӣ
بدین تدبیر راندی کار شاهی
Ба ҳиҷри ром аз баси мубтало буд
به هجر رام از بس مبتلا بود
Таомаш бе намаки барги гё буд
طعامش بی نمک برگ گیا بود
Басони роми мӯи жулида бар сар
بسان رام مو ژولیده بر سر
Гилӣми фақр чун ӯ карда дар бар
گلیم فقر چون او کرده در بر
Замини хоби шаб кндидаҳ хуфтӣ
زمین خواب شب کندیده خفتی
Ба наздикони худ ин роз гуфтӣ
به نزدیکان خود این راز گفتی
Ки ҳар гуҳи ромро хокаст болин
که هر گه رام را خاکست بالین
Маро бояд аз ӯ хобид поеи Н
مرا باید از او خوابید پایی ن
Аз он созами муғоки ин хўобгаҳ ро
از آن سازم مغاک این خوابگه را
Ки натавонам баробари хуфтаи шаҳ ро
که نتوانم برابر خفته شه را
Наёяд аз адаб бар сари хоки хобам
نیاید از ادب بر سر خاک خوابم
Ки пеши роми ман кӣ дар ҳисобам ?
که پیش رام من کی در حسابم؟
бад-инсон мешудӣ буд ва ғунудаш
بدینسان می شدی بود و غنودش
Ҳазорон офарин бар монад ва будаш
هزاران آفرین بر ماند و بودش
зи баъди рухсаташ ? роми сафи оро
ز بعد رخصتش؟ رام صف آرا
Ба лчмн гуфт кини зӯҳҳоди саҳро
به لچمن گفت کین زهاد صحرا
Ба худ сари ги вшӣ Эй доранд ҳар як
به خود سر گ وشی ای دارند هر یک
Ҳамоно аз ман озоранд бе шак
همانا از من آزارند بی شک
Вагарнаи ваҳшати шонро сабаб чист
وگرنه وحشت شانرا سبب چیست
Мазоҳими хилвати шонро дигар кист ?
مزاحم خلوت شانرا دگر کیست؟
Бародар гуфт кин яздони шиносон
برادر گفت کاین یزدان شناسان
з девонанд рӯзу шаби ҳаросон
ز دیوانند روز و شب هراسان
Ҷигар зон фитнаи кишон риш доранд
جگر زان فتنه کیشان ریش دارند
Ғами мо аз ғами худ беш доранд
غم ما از غم خود بیش دارند
Сариҳи ин ҳарф бо мо май нгўинд
صریح این حرف با ما می نگویند
Ниҳони лекини салоҳи вақти ҷӯин д
نهان لیکن صلاح وقت جوین د
Ки ё аз муфсидон кун поки саҳро
که یا از مفسدان کن پاک صحرا
Ва ё рӯ , ҷои дигари сози мأўо
و یا رو، جای دیگر ساز مأوا
Шунид ва монад хомӯши он вафои ҷӯ
شنید و ماند خاموش آن وفا جو
зи баъд чанд рӯзӣ гуфт бо ӯ
ز بعد چند روزی گفت با او
Ба дил дорам кунун азми рўорў
به دل دارم کنون عزم روارو
Змни ин кнкш маъқӯл бишинав
زمن این کنکش معقول بشنو
Дарин саҳро муносиб нест бӯдан
درین صحرا مناسب نیست بودن
Дар озор худ натавон гушӯдан
درِ آزار خود نتوان گشودن
зи чтркўт бояд рафт баси давр
ز چترِکوت باید رفت بس دور
Ба наздикаст азинҷо ӯад маъмур
به نزدیک است ازینجا اود معمور
Диҳад озор мо омад шуд халқ
دهد آزارِ ما آمد شد خلق
Куҷои тоъат , куҷо омад шуд халқ
کجا طاعت، کجا آمد شد خلق
Ҳуҷуми халқи баси дарди сари орад
هجوم خلق بس درد سر آرد
Халал дар азлат аз тоъати برارد
خلل در عزلت از طاعت برآرد
Дигар он зоҳидӣ ӣнҷо намонданд
دگر آن زاهدان اینجا نماندند
зи ҳиммати мураккаби дили пеши ронданд
ز همت مرکب دل پیش راندند
Дар он саҳро дигар нагирифт ором
در آن صحرا دگر نگرفت آرام
Ба сайри дашти вндк крн зад гом
به سیر دشت وندک کرن زد گام