Баҳри ҷои каши суроғ обидӣ ёфт
بهر جا کش سراغ عابدی یافت
Барои диданаш муштоқ бишитофт
برای دیدنش مشتاق بشتافت
Бад-ӣни ойин дар омад бо смнбр
بدین آیین در آمد با سمنبر
Ба манзилгоҳи србтки ркиср
به منزلگاه سربتک رکیسر
Ҷавонии хуши лақо бо рӯй сода
جوانی خوش لقا با روی ساده
Муъаллақ дар ҳаво дид истода
معلق در هوا دید ایستاده
Чу хур метофт бар пишониши нур
چو خور می تافت بر پیشانیش نور
Ба гардиш ҳалқа карда лашкари ҳур
به گردش حلقه کرده لشکر حور
Ба даст ҳар яке зон моҳи симо
به دست هر یکی زان ماه سیما
зи асбоби шаҳаншоҳии муҳайё
ز اسباب شهنشاهی مهیا
Ба ҳайрат монад азуи рому бародар
به حیرت ماند ازو رام و برادر
Ки ғоӣб шуд зи чашми он рӯҳи пайкар
که غائب شد ز چشم آن روح پیکر
Ба пеш обид омад хок бӯсед
به پیش عابد آمد خاک بوسید
зи шахси ғоӣб аз вай ҳол пурсед
ز شخص غائب از وی حال پرسید
Ки буд он марди рӯҳонии сару шакл
که بود آن مرد روحانی سر و شکل
Малики ойини нӯронии сару шакл
ملک آیین نورانی سر و شکل
Ба чашми дили Рахш буд ошнои рӯ
به چشم دل رخش بود آشنا رو
Ҷавобаш дод зоҳиди кони малики ху
جوابش داد زاهد کان ملک خو
Шаҳи рӯҳонӣони худ андар бӯда сет
شه روحانیان خود اندر بوده ست
Ба меод мулоқотат намӯда сет
به میعاد ملاقاتت نموده ست
Дареғ омад туро дидани бад-ӣни ҳол
دریغ آمد ترا دیدن بدین حال
Ки хоҳад диданат дар ъзу иқбол
که خواهد دیدنت در عز و اقبال
Чу азми олами боло ба ҷон буд
چو عزم عالم بالا به جان بود
Маро дар раҳи рафиқи меҳрбон буд
مرا در ره رفیق مهربان بود
Валикин чун ту меҳмони азизӣ
ولیکن چون تو مهمان عزیزی
Сафар давраст аз соҳиби тамизӣ
سفر دور است از صاحب تمیزی
Буд меҳмони парастии фарзи одоб
بود مهمان پرستی فرض آداب
Хирадмандии зи ман ин нуктаи дарё б
خردمندی ز من این نکته دریا ب
зи обиди баъд аз он роми ҷаҳонгард
ز عابد بعد از آن رام جهانگرد
зи баҳр бӯдан худ ҷо талаб кард
ز بهر بودن خود جا طلب کرد
Ҷавобаш дод зоҳид то ду соъат
جوابش داد زاهد تا دو ساعت
Ту бош ӣнҷо ки то ман баъди тоъат
تو باش اینجا که تا من بعد طاعت
Бсўзонм дар оташ бе кам ва беш
بسوزانم در آتش بی کم و بیش
Ба азми олами алавии тани хеш
به عزم عالمِ علوی تن خویش
Чу бори тани фурӯи резади зи ҷонам
چو بار تن فرو ریزد ز جانم
Сбкрўҳӣ кунад мурғи равонам
سبکروحی کند مرغِ روانم
Барояд зини қафаси ҷони ғами андеш
برآید زین قفس جانِ غم اندیش
Равад бар ошёни аслии хеш
رود بر آشیانِ اصلی خویش
Чу хокистар бимонад ман нмонм
چو خاکستر بمانَد من نمانم
Ба оби гунг , дар кун устихонам
به آب گنگ، در کن استخوانم
Стични номи дигар обидӣ ҳаст
ستیچن نام دیگر عابدی هست
Бирав онҷо ки бар фурқат наад даст
برو آنجا که بر فرقت نهد دست
Сухан гуфт ва ба маъбад оташ афрӯхт
سخن گفت و به معبد آتش افروخت
Фусун хонд ва бихӯр ҳўми ҳам си вхт
فسون خواند و بخور هوم هم س وخت
зи оташи навҷавони гашту баромад
ز آتش نوجوان گشت و برآمد
Ҷавон чаҳ балки ҷони гашт ва бар омад
جوان چه بلکه جان گشت و بر آمد
На чун оташ прессатон қиблаи гуҳи сохт
نه چون آتش پرستان قبله گه ساخت
Ки чун парвонаи худро дар ваии андохт
که چون پروانه خود را در وی انداخت
Дуоӣ ром карда бар ҳаво рафт
دعای رام کرده بر هوا رفت
Сабки парвоз чун мурғ дуо рафт
سبک پرواز چون مرغ دعا رفت
Чу Форғбол шуд ром аз васият
چو فارغبال شد رام از وصیت
Ба дигар обидонаш афтод суҳбат
به دیگر عابدانش افتاد صحبت
Дар он маъбади ҳазорон обидон беш
در آن معبد هزاران عابدان بیش
Ба рӯҳонӣу нӯронии зи ҷон беш
به روحانی و نورانی ز جان بیش
Яке ғалатон чу гул бар бистари хор
یکی غلطان چو گل بر بستر خار
зи теғи ишқи сад ҷои синаи аФгор
ز تیغ عشق صد جا سینه افگار
Якеро чун бунафшаи сар ба зону
یکی را چون بنفشه سر به زانو
Яке чун бед маҷнӯн карда гесу
یکی چون بید مجنون کرده گیسو
Яке худро фурӯтан карда чун гул
یکی خود را فروتن کرده چون گل
Намозии дайгарии маъкӯс чун дил
نمازی دیگری معکوس چون دل
Яке ҷузи ёди ҳақи ҳарфии нахонда
یکی جز یاد حق حرفی نخوانده
зи зикри арра бар худ арраи ронда
ز ذکر اره بر خود اره رانده
Яке аз рӯза гашта лоғару зор
یکی از روزه گشته لاغر و زار
Пас аз солӣ ба як ҷӯ карда ифтор
پس از سالی به یک جو کرده افطار
Ба зикри ҳақи яке чун ҳи қаҳи зокир
به ذکر حق یکی چون ح قه ذاکر
Яке бар дарди вғм чун ишқи шокир
یکی بر درد وغم چون عشق شاکر
Яке дидаи зиёни хештани суд
یکی دیده زیان خویشتن سود
Ба хӯрдани ҳамчуи хонаи қонеъи дӯд
به خوردن همچو خانه قانع دود
Яке чун дили зи банди хеши ҷуста
یکی چون دل ز بند خویش جسته
Зхўди бинии яке чун дидаи руста
زخود بینی یکی چون دیده رسته
Якеро зотши дили сина дар тоб
یکی را زآتشِ دل سینه در تاب
Нахурдӣ ҳамчуи теғи тези ҷузи об
نخوردی همچو تیغ تیز جز آب
Яке худро лаболаб дид чун нур
یکی خود را لبالب دید چون نور
Ки зу дар хомшии сад табли Мансур
که زو در خامشی صد طبل منصور
Яке бар тани зи оташ зинда карда
یکی بر تن ز آتش زنده کرده
Самандарро зи худ шарманда карда
سمندر را ز خود شرمنده کرده
Ба ҳайрат монад ром аз тоъати шан
به حیرت ماند رام از طاعت شان
Ҳазорон офарин бар ҳиммати шан
هزاران آفرین بر همت شان
зи роми он обидон чун гули шукуфтанад
ز رام آن عابدان چون گل شکُفتند
Ба лутфаш илтиҷо оварда гуфтанд
به لطفش التجا آورده گفتند
Ки карда дод бахш дод хоҳон
که کرده داد بخش داد خواهان
Нигаҳбони раоёи подшоҳон
نگهبان رعایا پادشاهان
Агар дар шаҳру дашту кӯҳ ва ғорем
اگر در شهر و دشت و کوه و غاریم
На охир дар паноҳ шаҳриёрем
نه آخر در پناه شهریاریم
Фузуни зини тоъат шаҳ нест маълум
فزون زین طاعت شه نیست معلوم
Ки аз золим сетанд дод мазлӯм ?
که از ظالم ستاند داد مظلوم؟
зи девони умрҳо озори дидем
ز دیوان عمرها آزار دیدیم
Басии меҳнати з ҷаврашон кашидем
بسی محنت ز جورشان کشیدیم
Намонда тоқати он ҷавр ак навен
نمانده طاقت آن جور اک نون
Ҷигарҳо доғи гашту дидаҳо хӯн
جگرها داغ گشت و دیده ها خون
Ба ҷонҳо беш азин мапаснд озор
به جانها بیش ازین مپسند آزار
Туфайли хеш азон фитнаи нигаҳдор
طفیل خویش ازان فتنه نگهدار
Басии хунобаҳои дил фишонданд
بسی خونابه های دل فشاندند
Дами дигар дарон маъбад намонданд
دم دیگر دران معبد نماندند
зи чашми бад ба кӯҳу нили рафтанд
ز چشم بد به کوه و نیل رفتند
Чу мӯр аз раҳгузори пели рафтанд
چو مور از رهگذارِ پیل رفتند
Зарурати ромро шуд ҳмънонӣ
ضرورت رام را شد همعنانی
Ки аз девон намонад посбонӣ
که از دیوان نماند پاسبانی