Хиромони он ду сарв аз гашти гулшан
خرامان آن دو سرو از گشت گلشن
Расида дар ватангоҳи стичн
رسیده در وطنگاه ستیچن
Ба дилҷӯе стичн кард таъзим
به دلجویی ستیچن کرد تعظیم
Ба пеш омад ба сад таъзиму такрим
به پیش آمد به صد تعظیم و تکریم
Длосо дод ва гуфташ хайри бодӣ
دلاسا داد و گفتش خیر بادی
Дамодами мива дар пешаш наҳодӣ
دمادم میوه در پیشش نهادی
Ба шафқат боз пресс ҳол ме кард
به شفقت باز پرس حال می کرد
Ба толеъи мандӣ ӯ фол ме кард
به طالع مندی او فال می کرد
Ки ман аз рӯзи ихроҷи ту то ҳол
که من از روز اخراج تو تا حال
Хабар дорам ба шавқат мезадам фол
خبر دارم به شوقت می زدم فال
Баси авсофи ту аз мардум шунидам
بس اوصاف تو از مردم شنیدم
Накӯ шуд то ба чашм хеш дидам
نکو شد تا به چشم خویش دیدم
Кунед ороми ӣнҷо ҳар ду дилбанд
کنید آرام اینجا هر دو دلبند
Чу меҳру моҳи рӯзу шаби сафар чанд
چو مهر و ماه روز و شب سفر چند
Ббўдн гар надоред ихтиёрӣ
ببودن گر ندارید اختیاری
зи ранҷи раҳи бёсоӣиди борӣ
ز رنج ره بیاسائید باری
Шудаи ром аз бзргиҳоши ҳайрон
شده رام از بزرگیهاش حیران
Дар онҷо буд чанде шоду хандон
در آنجا بود چندی شاد و خندان
Чу аз ҷ эй стичн низ хотир
چو از ج ای ستیچن نیز خاطر
Барон оварад то гардад мусофир
برآن آورد تا گردد مسافر
Ба ҳар ҷои хости шшмоҳӣу солӣ
به هر جا خواست ششماهی و سالی
Ҳаме будӣ паии дафъи малолӣ
همی بودی پی دفع ملالی
Дигар зи онҷо б ҳи ҷои баъди икчнд
دگر ز آنجا ب ه جای بعد یکچند
Ҳаме рафтӣу гаштии шод ва хурсанд
همی رفتی و گشتی شاد و خرسند
Ба саҳрои ҷо ба ҷои зинсон ба ҳар ҳол
به صحرا جا به جا زینسان به هر حال
На ва нимӣ гузашт аз чоради ҳи сол
نُه و نیمی گذشت از چارد ه سال
Дами рухсат ба ҷамъ зоҳидӣ гуфт
دمِ رخصت به جمع زاهدان گفت
Забонаши гавҳари рози ниҳони сифт
زبانش گوهر راز نهان سفت
Ки эй ворастаагони пеши байнон
که ای وارستگانِ پیش بینان
Шунидам аз лаб азлат нишинон
شنیدم از لبِ عزلت نشینان
Суҳайли ахтар ки баси равшан замир аст
سهیل اختر که بس روشن ضمیر است
Дарин саҳро ба тоъати гӯша гир аст
درین صحرا به طاعت گوشه گیر است
Ба ҷонами шавқ ӯ зи андоза беш аст
به جانم شوق او ز اندازه بیش است
Ки дидораши алоҷи ҷон риш аст
که دیدارش علاج جان ریش است
Суроғи он ҳадисамро ҷавобаст
سراغ آن حدیثم را جوابست
Будгар рҳнмоӣӣ бар савобаст
بود گر رهنمائی بر صوابست
Стичн гуфт к-эии иқболи симо
ستیچن گفت کای اقبال سیما
Азин манзил ки мо дорем мأўо
ازین منزل که ما داریم مأوا
Ду фарсангаст сонати поки гавҳар
دو فرسنگ است سانت پاک گوهر
Ки бошад бо насаб бо ӯ баробар
که باشد با نسب با او برابر
Бародар низ ҳамтоӣ Суҳайл аст
برادر نیز همتای سهیل است
Взонҷои бештари ҷой Суҳайл аст
وزانجا بیشتر جای سهیل است
Хиромон бо санам чун меҳр бо моҳ
خرامان با صنم چون مهر با ماه
зи манзили сонатро бигирифт ҳамроҳ
ز منزل سانت را بگرفت همراه
Бидон манзил ки зоҳиди мунзавӣ буд
بدان منزل که زاهد منزوی بود
Равон шуд то шавад ӯ низ хўшнўд
روان شد تا شود او نیز خوشنود