Чу ром аз куштани оҳӯии заррин
چو رام از کشتن آهوی زرین
Тилисми девро бардошти тамкин
طلسم دیو را برداشت تمکین
з девон монад ҳайрони роми оқил
ز دیوان ماند حیران رام عاقل
Шикори афкан равон шуд сӯии манзил
شکار افکن روان شد سوی منزل
Шгўни бад басӣ дид андарони роҳ
شگون بد بسی دید اندران راه
Назар бар лчмн афтодаш ба ногоҳ
نظر بر لچمن افتادش به ناگاه
зи нодонӣ лчмн монад ҳайрон
ز نادانیِ لچمن ماند حیران
Ки бар сито туро кардам нигаҳбон
که بر سیتا ترا کردم نگهبان
Дарин саҳро ки пар деваст танҳо
درین صحرا که پر دیو است تنها
намедонам чаҳ бошад ҳоли сито
نمی دانم چه باشد حال سیتا
Ба гуфту гӯии сито бо бародар
به گفت و گوی سیتا با برادر
Тамомии қисса лчмн гуфт аз сар
تمامی قصه لچمن گفت از سر
Равони гаштанди бас бо ҳам шитобон
روان گشتند بس با هم شتابان
Гулистонро зи гули диданди вайрон
گلستان را ز گل دیدند ویران
Чу аз ваии не нишоне ёфт неи ном
چو از وی نی نشانی یافت نی نام
Чу сяти хештан овора шуд ром
چو صیت خویشتن آواره شد رام
Сулаймонро равад чун хотам аз даст
سلیمان را رود چون خاتم از دست
Агар овора гардад ҷой он ҳаст
اگر آواره گردد جای آن هست
Фусунгар чун рибоед муҳра аз мор
فسونگر چون رباید مهره از مار
Занад мор аз дареғаши сар ба девор
زند مار از دریغش سر به دیوار
Зғирти хӯни дил аз дида зад ҷӯш
زغیرت خون دل از دیده زد جوش
Чу пели масти родон аз биногваш
چو پیل مست رادان از بناگوش
Надорад пели тоб таб кашӣдан
ندارد پیل تاب تب کشیدن
На дар ишқ одамизод орамидан
نه در عشق آدمیزاد آرمیدن
зи баси ғайрат ба тӯфони ғазаби ғарқ
ز بس غیرت به طوفان غضب غرق
Чу меҳр оташ фишон аз пой то фарқ
چو مهر آتش فشان از پای تا فرق
Хаёли зулф ӯ кардӣ баҳона
خیال زلف او کردی بهانه
Задӣ ғайрат ба ҷонаши тозӣона
زدی غیرت به جانش تازیانه
Забон чун номи зи лФи ёри барадӣ
زبان چون نام ز لف یار بردی
Чу нори ним кушта тоб хӯрдӣ
چو نار نیم کشته تاب خوردی
Ба занҷири ҷунуни он пели пайкар
به زنجیر جنون آن پیل پیکر
зи мастии хок раҳ мекард бар сар
ز مستی خاک ره می کرد بر سر
Гулашро то хазони брбўди аздст
گلش را تا خزان بربود ازدست
Дилаши гулдастаҳои доғ май баст
دلش گلدسته های داغ می بست
зи доғи ҳиҷри дил хӯн шуд ба сад бор
ز داغ هجر دل خون شد به صد بار
Мабодои ҳеҷ ки сро дили гирифтор
مبادا هیچ ک س را دل گرفتار
Чу симобӣ дар оташи дидаи резон
چو سیمابی در آتش دیده ریزان
зи ҳам бигусаста ва дар хӯни фурӯзон
ز هم بگسسته و در خون فروزان
зи бади ҳоле чу чашмаши гашти музтар
ز بد حالی چو چشمش گشت مضطر
Бародар гуфт к-эии ҷони бародар
برادر گفت کای جان برادر
Машав якборагии ғамгини саропо
مشو یکبارگی غمگین سراپا
Рӯми бории бубинами кӯҳу саҳро
روم باری ببینم کوه و صحرا
Магари ҷои тамошо рафта бошад
مگر جای تماشا رفته باشد
Ба гул чидан ба саҳро рафта бошад
به گل چیدن به صحرا رفته باشد
Бигуфт аз ташнаи ҷонӣ , дил харобаст
بگفت از تشنه جانی، دل خرابست
Саробаст ин тсли ӣҳо на об аст
سرابست این تسل یها نه آب است
Агар бар оби ҷӯ бояд хиромед
اگر بر آبِ جو باید خرامید
Ки сарви андари канори ҷӯ тавон дид
که سرو اندر کنار جو توان دید
Чаро ҷӯӣ дар оби он ҳури дилхоҳ
چرا جویی در آب آن حور دلخواه
Ки моҳии ёбии андари об , неи моҳ
که ماهی یابی اندر آب، نی ماه
Ба кӯҳи он дилрабо пинҳон намонад
به کوه آن دلربا پنهان نماند
Таҷаллии худо пинҳон намонад
تجلّی خدا پنهان نماند
Дигар бориши тсл ӣ дод лчмн
دگر بارش تسل ی داد لچمن
Баромад дар суроғи он парии зан
برآمد در سراغ آن پری زن
Барои ҷусту ҷӯии он саман бар
برای جست و جوی آن سمن بر
Длосо дода роҳӣ шуд бародар
دلاسا داده راهی شد برادر
Нахуст аз кӯҳи ҷусти аҳвол ӯ боз
نخست از کوه جست احوال او باز
Ҷавобашро садо дар дод овоз
جوابش را صدا در داد آواز
Ки бингар кони санам дар ман ниҳонаст
که بنگر کان صنم در من نهانست
Ниҳон дар санги ман он лаъл конаст
نهان در سنگ من آن لعلِ کانست
Ба саҳрои кони сеӣ қади гули ҳамеи чид
به صحرا کان سهی قد گل همی چید
Ба сад ҳасрат дар онҷо ҳам хиромед
به صد حسرت در آنجا هم خرامید
Тамошо кард бар дили лоларо доғ
تماشا کرد بر دل لاله را داغ
Яқин донист кон гул нест дар боғ
یقین دانست کان گل نیست در باغ
зи кӯҳ ва дашт омад бар лаби ҷӯй
ز کوه و دشت آمد بر لب جوی
Ба нилӯфари з обаш шуд нишони ҷӯй
به نیلوفر ز آبش شد نشان جوی
Ба ногуҳи ҳоли оби ҷӯ дигар дид
به ناگه حال آب جو دگر دید
зи ашк бе ғамонаши хушк тар дид
ز اشک بی غمانش خشک تر دید
Фитодаи кори обаш дар табоҳӣ
فتاده کار آبش در تباهی
Наҳангон гашта айни реги моҳӣ
نهنگان گشته عین ریگ ماهی
Магар зон хушк шуд оби равонӣ
مگر زان خشک شد آب روانی
Ки бо ман нест оби зиндагонӣ
که با من نیست آب زندگانی
Қисми хӯрдаи наҳангаш бар гувоҳӣ
قسم خورده نهنگش بر گواهی
Муқарар шуд б ри обаш бе гуноҳӣ
مقرر شد ب ر آبش بی گناهی
Забон шуд ҷумлаи тан , моҳӣ сухан гуфт
زبان شد جمله تن، ماهی سخن گفت
Нахурдам Юнус ; андар анҷуман гуфт
نخوردم یونس؛ اندر انجمن گفت
Садаф аз нилӯфар зад даст бар гӯш
صدف از نیلوفر زد دست بر گوش
На Аслан нест дар ман гавҳари гӯш
نه اصلاً نیست در من گوهر گوش
Ба пеш ром омад бо зи навмед
به پیش رام آمد با ز نومید
Суханро об дод аз саҳари ноҳид
سخن را آب داد از سحر ناهید
Казин ғам раст бории ҷони дардо
کزین غم رست باری جان دردا
Нашуд дар оби ғарқи он моҳи симо
نشد در آب غرق آن ماه سیما
Маро дар дили яқини дон кон гумонаст
مرا در دل یقین دان کان گمانست
Фиребатро барӣ ҷой ниҳонаст
فریبت را بری جای نهانست
Биё то мати Фқ бо ҳам шитобем
بیا تا مت فق با هم شتابیم
Ба кӯҳ аз ҷусту ҷӯ шояд биёбем
به کوه از جست و جو شاید بیابیم
Дилаши зери ҳазорон кӯҳи андӯҳ
دلش زیر هزاران کوه اندوه
Чу Фарҳод ӯ равон шуд ҷониби кӯҳ
چو فرهاد او روان شد جانب کوه
Садои нолаи сад фарсанг ме зад
صدای ناله صد فرسنگ می زد
Чу пои хеши сар бар санг ме зад
چو پای خویش سر بر سنگ می زد