Дар он наздики нақши пои даҳ сар

در آن نزدیک نقش پای ده سر

Намӯда роми дили хи венро бародар

نموده رام دل خ ون را برادر

Қариби нақш поиш дид аз давр

قریب نقش پایش دید از دور

Ба чашми хеши нақши пои он ҳур

به چشم خویش نقش پای آن حور

Тамомии моҷарои он парии рӯ

تمامی ماجرای آن پری رو

Мувофиқ ёфт бо қавли ҷтои ю

موافق یافت با قول جتا یو

зи айни бихўдӣ бар сарви танноз

ز عین بیخودی بر سرو طناز

Итобомез ҳарфӣ кард оғоз

عتاب آمیز حرفی کرد آغاز

Ки эй пари кору ошиқи каши биёи зуд

که ای پر کار و عاشق کش بیا زود

Зиёни ман на чандонат буд суд

زیان من نه چندانت بود سود

Барои куштанами ҷой наоне

برای کشتنم جای نهانی

Биё эй ҷон ки мардум зон ки ҷонӣ

بیا ای جان که مردم زان که جانی

Дариғо кини чунин ранги кафи по ӣ

دریغا کین چنین رنگ کف پا ی

Дареғ аз дида ман доштӣ вой

دریغ از دیدهٔ من داشتی وای

Гуноҳ аз мардуми чашмам чаҳ дидӣ ?

گناه از مردم چشمم چه دیدی؟

Ки хоки роҳ бар чашмам гузидӣ

که خاک راه بر چشمم گزیدی

Чу ман гирён ба ҷон риш ме гуфт

چو من گریان به جان ریش می گفت

Сурӯдии ҳасби ҳол хеш ме гуфт

سرودی حسب حال خویش می گفت

Ҷабин молида бар нақши кафи пой

جبین مالید بر نقش کف پای

Заминро карда паии он анҷуми андоӣ

زمین را کرده پی آن انجم اندای

Ман он гулдастаи гулҳои доғам

من آن گلدستۀ گلهای داغم

Ки май сӯзади насим аз кишти боғам

که می سوزد نسیم از کشت باغم

Надонам кас чаҳ созад бо чунин ёс

ندانم کس چه سازد با چنین یاس

Гули доғами пар аз морони алмос

گل داغم پر از ماران الماس

Кабобтар бар оташ хӯн наборад

کباب تر بر آتش خون نبارد

Ки баҳри сӯзи дили ман гиряи орад

که بهر سوز دل من گریه آرد

Зиёрати хона парвона шуд дил

زیارت خانۀ پروانه شد دل

Ки оташ шуъла зад зини хирмани гул

که آتش شعله زد زین خرمن گل

Ману парвонаи ҳам машраб ду ёрем

من و پروانه هم مشرب دو یاریم

Ки дар ҷони тухм оташҳо бакорем

که در جان تخم آتشها بکاریم

Гули доғӣ ба дасти ореми ноком

گل داغی به دست آریم ناکام

Ки монад зу гулоби хуши вафои ном

که ماند زو گلاب خوش وفا نام

Чўгл парвардан аз ғами пешаи мост

چوگل پروردن از غم پیشۀ ماست

Вафо дар дили гулоби шишаи мост

وفا در دل گلاب شیشۀ ماست

Хумори мастии худ бршкстм

خمار مستی خود برشکستم

зи ҷоми нестӣ , девонаи мастам

ز جامِ نیستی، دیوانه مستم

Ба зории ончунон аз хештан рафт

به زاری آنچنان از خویشتن رفت

Ки гӯйии мурғи рӯҳаш аз бадан рафт

که گویی مرغ روحش از بدن رفت

Чу ҷайби хур , гиребони р а зада чок

چو جیب خور، گریبان ر ا زده چاک

Чу сӯфӣ дар самоъ афтод бар хок

چو صوفی در سماع افتاد بر خاک

Куҷое эй дилу ҷонами фидоят

کجایی ای دل و جانم فدایت

Ҳазорон ҷони фидои хоки поят

هزاران جان فدای خاک پایت

Ба завқи васли ту гаштам бад омӯз

به ذوق وصل تو گشتم بد آموز

Марои тоб ҷудоӣ нест имрӯз

مرا تاب جدایی نیست امروز

Ман онам каз ту бар домони исмат

من آنم کز تو بر دامان عصمت

Барам аз сояи ҷбрили ғайрат

برم از سایۀ جبریل غیرت

Буд бар ҷо агар ҷон дар гудоз аст

بود بر جا اگر جان در گداز است

Ки бар ту дасти Иблисӣ дароз аст

که بر تو دست ابلیسی دراز است

Чунин хунобаи борони гашти мадҳуш

چنین خونابه باران گشت مدهوش

Забонаши дӯст гӯйон монад хомӯш

زبانش دوست گویان ماند خاموش

Сараш бигирифт бар зонуи бародар

سرش بگرفت بر زانو برادر

Ба рӯйиш зад гулоби ашк парвар

به رویش زد گلاب اشک پرور

зи мастӣҳои ишқи он гули андом

ز مستیهای عشق آن گل اندام

Ба беҳӯшии фитодаи субҳ то шои м

به بیهوشی فتاده صبح تا شا م