Чу боз омад ба худ лухтии шабонгоҳ

چو باز آمد به خود لختی شبانگاه

Фиканда чашми пари хӯн бар рухи моҳ

فکنده چشم پر خون بر رخ ماه

Мушобеҳ дид рӯй длстон ро

مشابه دید روی دلستان را

Санами пиндошти моҳи осмон ро

صنم پنداشت ماه آسمان را

зи бас каз ҷоми шавқаш дил шуд аз даст

ز بس کز جام شوقش دل شد از دست

Замин то осмон нашнохт чун маст

زمین تا آسمان نشناخت چون مست

Чу девонаи зи моҳ нав барошуфт

چو دیوانه ز ماه نو برآشفت

Ба моҳи чордаҳ рӯ карда ме гуфт

به ماه چارده رو کرده می گفت

Куҷо будӣ надидам рӯят аз дӯш

کجا بودی ندیدم رویت از دوش

Биё то бар кашам акнӯн дар оғӯш

بیا تا بر کشم اکنون در آغوش

Басо каз дард дил шуд гиряи афзӯн

بسا کز درد دل شد گریه افزون

зи кӯҳи ғам бар омад чашмаи хӯн

ز کوه غم بر آمد چشمۀ خون

Ба лчмн фарз шуд тимори хорӣ

به لچمن فرض شد تیمار خواری

Марӣзи ишқро бемори дорӣ

مریض عشق را بیمار داری

Ки эй лаби ташнаи об ар нест мавҷӯд

که ای لب تشنه آب ار نیست موجود

Тавон аз сабри паии бурдан ба мақсӯд

توان از صبر پی بردن به مقصود

Муроди дил ки ганҷ нопадид аст

مراد دل که گنج ناپدید است

Яқини дони сабри қуфлашро калид аст

یقین دان صبر قفلش را کلید است

Макун якбори дасту пои худ гум

مکن یکبار دست و پای خود گم

Барин бетоқатӣ худ кун таби сам

برین بی طاقتی خود کن تب سم

На азҳри ғами ҳамеи моро сириштанд

نه ازهر غم همی ما را سرشتند

Ба хоки одами аввал дона киштанд

به خاک آدم اول دانه کشتند

Шиносади лиззати ғам ҳар ки мард аст

شناسد لذت غم هر که مرد است

Ки мардона равад ҳар ҷо ки дард аст

که مردانه رود هر جا که درد است

Ҷавобаш дод ва бар кард аз ҷигари оҳ

جوابش داد و بر کرد از جگر آه

Миёни баста ба ҷусту ҷӯии он моҳ

میان بسته به جست و جوی آن ماه

Ки бо ман ҳамраҳе кун ти аи туоне

که با من همرهی کن ت ا توانی

Туро бояд маро танҳо наМонӣ

ترا باید مرا تنها نمانی

Чу ҳам тгар шӯии икдл ба корам

چو هم ت گر شوی یکدل به کارم

Шавад рӯзии яқини ҳамроҳи ёрам

شود روزی یقین همراه یارم

Сухан гуфту камари баст ва равон шуд

سخن گفت و کمر بست و روان شد

Тани мурда ба ҷусту ҷӯй ҷон шуд

تن مرده به جست و جوی جان شد