зи сӯзи ром то табъам сухан ронад
ز سوز رام تا طبعم سخن راند
Забонам чун забона оташ ифшоанд
زبانم چون زبانه آتش افشاند
Лаб аз зикри санами ҷунбонам акнӯн
لب از ذکر صنم جنبانم اکنون
Ки аз хорои гушойами чашмаи хӯн
که از خارا گشایم چشمۀ خون
Ба шаҳри зар чу рафт он сими пайкар
به شهر زر چو رفت آن سیم پیکر
Шуд аз эксири ғам бар гӯнаи зар
شد از اکسیر غم بر گونۀ زر
Ба рӯйиши ашки хӯни гулгунаи пардоз
به رویش اشک خون گلگونه پرداز
Сияҳи рӯзӣ ба чашмаш серума андоз
سیه روزی به چشمش سرمه انداز
Танӣ чун мӯии чанг аз зеру зорӣ
تنی چون موی چنگ از زیر و زاری
Вале чун набзи барқ аз биқрорӣ
ولی چون نبض برق از بیقراری
Ҳилоли осо шудаи бадар аз наҳифӣ
هلال آسا شده بدر از نحیفی
Саропои чашми худ гашт аз заъифӣ
سراپا چشم خود گشت از ضعیفی
Ҳар ашкии кони зи мижгонаши шикастӣ
هر اشکی کان ز مژگانش شکستی
Заминро ткмаҳ эй аз лаъли бастӣ
زمین را تکمه ای از لعل بستی
Нишемани гоҳи моҳии Ни ргси шнг
نشیمن گاه ماهی ن رگس شنگ
Шабистони самандари синаи танг
شبستان سمندر سینۀ تنگ
Ба чашми ним хоб аз дили ду лухтӣ
به چشم نیم خواب از دل دو لختی
Нмксо гашта ашки шӯри бахтӣ
نمکسا گشته اشک شور بختی
Надонам шаб ба чашмаш чун гузаштӣ
ندانم شب به چشمش چون گذشتی
Ки рӯзаш чун шафақ дар хӯн нишастӣ
که روزش چون شفق در خون نشستی
Даҳони ғунчаи сон аз барги пани сурх
دهان غنچه سان از برگ پان سرخ
Чу захм аз хӯрдан хӯнҳо даҳони сурх
چو زخم از خوردن خونها دهان سرخ
На сурхӣ дошт он маи пора бар фарқ
نه سرخی داشت آن مه پاره بر فرق
Зада абри бало бар торакаши барқ
زده ابر بلا بر تارکش برق
Кафи пои ҳноӣии ранги тӯбо
کف پای حنائی رنگ طوبی
зи бехи оташ дар афтода ба тӯбо
ز بیخ آتش در افتاده به طوبی
Сабӯҳӣ чун кашидӣ нолаи дард
صبوحی چون کشیدی نالۀ درد
Таби хуршеди бастӣ аз дами сард
تب خورشید بستی از دم سرد
Дар оташи зи оҳаши сарди гаштӣ
درِ آتش ز آهش سرد گشتی
Гули сурх аз насимаши зарди гаштӣ
گل سرخ از نسیمش زرد گشتی
Чу бетоқат шудӣ зи афғону зорӣ
چو بی طاقت شدی ز افغان و زاری
зи зевари хостӣ дар нолаи ёрӣ
ز زیور خواستی در ناله یاری
Ки расмаст инки рӯзи меҳнату ғам
که رسم است اینکه روز محنت و غم
Муаййиди навҳагар бо аҳли мотам
مؤید نوحه گر با اهل ماتم
Ниқоб рӯй рахшон карда хас ро
نقاب روی رخشان کرده خس را
Либос нола пӯшоанда нафас ро
لباس ناله پوشانده نفس را
Фиканд аз сояи он моҳи қсби пўи ш
فکند از سایه آن ماه قصب پو ش
Заминро заъфаронии ҳала бар дӯш
زمین را زعفرانی حله بر دوش
Трошидӣ ба нохуни холи рӯ ро
تراشیدی به ناخن خال رو را
Харошидӣ дил ва мекунад мӯ ро
خراشیدی دل و می کند مو را
зи бас ҳасрат гузидӣ лаб ба дандон
ز بس حسرت گزیدی لب به دندان
Ки бе ӯ хастаи бодо лаб нахандон
که بی او خسته بادا لب نخندان
зи зулфи анбарин мондаи дили аФгор
ز زلف عنبرین مانده دل افگار
Чу дар муштии фусунгари хастаи мор
چو در مشتی فسونگر خستۀ مار
Ба кунҷи ғам чу дил танҳо нишаста
به کنج غم چو دل تنها نشسته
Дар омад шудан бар халқи баста
درِ آمد شدن بر خلق بسته
Ба мотами базми шеван соз карда
به ماتم بزم شیون ساز کرده
Сурӯди ғами баланд овоз карда
سرود غم بلند آواز کرده
зи лаб дар вази мижаи алмос май сифт
ز لب در وز مژه الماس می سفت
Ба дилтангӣ ба доғ ёс ме гуфт
به دلتنگی به داغ یاس می گفت
Хаёли ром бо ҷони дӯш бар дӯш
خیال رام با جان دوش بر دوش
Ба ҳасрати ҷони даҳум бар боди оғӯш
به حسرت جان دهم بر باد آغوش
Фазояд ташнаи лабро дар ҷигари тоб
فزاید تشنه لب را در جگر تاب
Чу акс хеш бинад ғарқ дар об
چو عکس خویش بیند غرق در آب
Ту дар дили ман ба хӯни сад бори ғалатам
تو در دل من به خون صد بار غلطم
Гули андари бистар ва бар хори ғалатам
گل اندر بستر و بر خار غلطم
Мабод ин ҳасрат аз ҷонами фаромӯш
مباد این حسرت از جانم فراموش
Ки май дар соғар ва хӯн мекунам нӯш
که می در ساغر و خون می کنم نوش
Хаёлати ҳозир ва он низ хобаст
خیالت حاضر و آن نیز خوابست
Ғалати пиндоштами об ва саробаст
غلط پنداشتم آب و سرابست
Чу маймунами хаёли хом дар сар
چو میمونم خیال خام در سر
Ки дар ваии ҳубаро пиндоради ахгар
که در وی حبه را پندارد اخگر
Чу беКарамӣ набошад ҳуби ҳи кораш
چو بی کرمی نباشد حب ه کارش
Наярзад ҳуби ҳ эй сад ҳуби ҳи зораш
نیرزد حب ه ای صد حب ه زارش
Ба кӯза гар кунӣ сад кишти шабнам
به کوزه گر کنی صد کشت شبنم
Нагардад ташнаро домони лаби нам
نگردد تشنه را دامان لب نم
Яқин донам ки ҳастӣ дар дили риш
یقین دانم که هستی در دل ریش
Вале чун ман даройам дар дили хеш
ولی چون من درآیم در دل خویش
Ту ганҷӣу дилами вайронаи тест
تو گنجی و دلم ویرانۀ تست
Мазан оташ ки охири хонаи тест
مزن آتش که آخر خانۀ تست
Биёу тоза ҷон кун дӯстон ро
بیا و تازه جان کن دوستان را
зи нави шодобеи даҳ бӯстон ро
ز نو شادابیی ده بوستان را
Ба тани бегона бо ҷон ошно бош
به تن بیگانه با جان آشنا باش
Маро бош , эй сарати гирдам ! маро бош
مرا باش، ای سرت گردم ! مرا باش
Бизан дастӣ ки дар дарё фитодам
بزن دستی که در دریا فتادم
На он гоҳе ки ҷон бар бод додам
نه آن گاهی که جان بر باد دادم
Баҳоронат чу деҳқонаст корам
بهارانت چو دهقانست کارم
Чу киштам хушк шуд м нет надорам
چو کشتم خشک شد م نت ندارم
Чу меРом суд набӯд ташнаи ҷонӣ
چو میرم سود نبود تشنه جانی
Ки шўиндм ба оби зиндагонӣ
که شویندم به آب زندگانی
Ғалат гуфтам ки бас ошуфта роем
غلط گفتم که بس آشفته رایم
Ту боқии мон , ҳамин бошад бақоем
تو باقی مان، همین باشد بقایم
Ҷузи ин корӣ намеояд зи дастам
جز این کاری نمی آید ز دستم
Ки ҷои бут , хаёлат май пурситам
که جای بت، خیالت می پرستم
Кӣми ман давр зон лаъл шукр ханд
کیم من دور زان لعل شکر خند
Магас будам ки беруни гаштам аз қанд
مگس بودم که بیرون گشتم از قند
Надорад ҷон кунун аз ҳеҷ рӯе
ندارد جان کنون از هیچ رویی
Биҷузи парвонаи гаштани орзӯе
بجز پروانه گشتن آرزویی
Ҷавонмардӣ ки шуд маҳбӯси нокас
جوانمردی که شد محبوس ناکس
Ҳалоки худ ғанимат донаду бас
هلاک خود غنیمت داند و بس
Забонашгар на номи ёри барадӣ
زبانش گر نه نام یار بردی
Ба дандони худ забони бибридаи мардӣ
به دندان خود زبان ببریده مردی
Чу ман ҷони брлби хунобаи борӣ
چو من جان برلب خونابه باری
Ба ишқ аз ҳастӣ худ шармсорӣ
به عشق از هستی خود شرمساری
На худ бӯи ди онкии баҳри ёри длриш
نه خود بو د آنکه بهر یار دلریش
Вафоро ёдгорӣ монад аз хеш
وفا را یادگاری ماند از خویش
Вафоро гашта кохии он дили афрӯз
وفا را گشته کاخی آن دل افروز
Парастиши гоҳ чун дайри санами сӯз
پرستش گاه چون دیر صنم سوز
Ду чашми ним хоб аз гиряи бемор
دو چشم نیم خواب از گریه بیمار
Ҳазин чун оҳӯони нави гирифтор
حزین چون آهوان نو گرفتار
На охири дида аз хобаст сероб
نه آخر دیده از خوابست سیراب
Чаро шуд чашми пари хӯни душмани хоб
چرا شد چشم پر خون دشمن خواب
Буд дар хоби дуздонро сарви кор
بود در خواب دزدان را سرو کار
Ғамаши дуздидаи хоб аз чашми бедор
غمش دزدیده خواب از چشم بیدار
На ишқ аз кимиёи андӯхтаи ҳол
نه عشق از کیمیا اندوخته حال
Ки гашт аз пой ӯ зари сими халхол
که گشت از پای او زر سیم خلخال
Бар оташ барниҳода рӯзу шаби наъл
بر آتش برنهاده روز و شب نعل
Ба гӯш аз тоби дил гавҳар шудӣ лаъл
به گوش از تاب دل گوهر شدی لعل
Ба ҷон хуш карда кеши оташи парастӣ
به جان خوش کرده کیش آتش پرستی
Ки омӯзад ба хеши оташи парастӣ
که آموزد به خویش آتش پرستی
Аҷаби кони дили кабоби шуълаи пурвирд
عجب کان دل کباب شعله پرورد
зи оташ чун баровардӣ дами сард
ز آتش چون برآوردی دم سرد
Ҷигар хӯн шуд ба доғи ҳасани хўшнўд
جگر خون شد به داغ حسن خوشنود
Ба захмаши марҳам алмос багушӯд
به زخمش مرهم الماس بگشود
Гуҳии маҳваш ба ма шуд коҳиш омӯз
گهی مهوش به مه شد کاهش آموز
Гуҳии моҳӣ чу хуршеди оташи афрӯз
گهی ماهی چو خورشید آتش افروز
Чаҳ ҳайронӣ ки ҳар ҷо ишқ зад роҳ
چه حیرانی که هر جا عشق زد راه
Шавад моҳ , оташини хуршеди ҷонкоҳ
شود ماه، آتشین خورشید جانکاه
Дилу ранги Рахш ҳар ду шикаста
دل و رنگ رخش هر دو شکسته
Баҳами андар шикастани аҳди баста
بهم اندر شکستن عهد بسته
Чу девона ба сари шӯридаи райш
چو دیوانه به سر شوریده رایش
Шудаи зулфи сияҳ , занҷири поиш
شده زلف سیه، زنجیر پایش
Дарон зиндон шуда бо ҷони длриш
دران زندان شده با جان دلریش
Балое аз балоҳои дигар беш
بلایی از بلاهای دگر بیش