зи зӯр бол гӯям бо ту як ҳарф

ز زور بال گویم با تو یک حرف

Ҳамеи кӯҳӣ ки ҳамрангаст бо барф

همی کوهی که همرنگ است با برف

зи девии монда муштӣ устихонаст

ز دیوی مانده مشتی استخوانست

Ки дирамади назар алванд сонаст

که درمد نظر الوند سانست

Ба майдони боли инсони девро кишт

به میدان بال انسان دیو را کشت

Ба зарби теғ на , каз зарби икмшт

به ضرب تیغ نه، کز ضرب یکمشت

зи ҷои ин кӯҳро боли қавии чанг

ز جا این کوه را بال قوی چنگ

Ба пушти по дар андозад ду фарсанг

به پشت پا دراندازد دو فرسنگ

Наҷунбанд касе ҷузи бол ё ман

نجنباند کسی جز بال یامن

Ба деву дом ва дад гашта маъаи йен

به دیو و دام و دد گشته معین

Ту ҳам ин кӯҳро аз ҷой бурдор

تو هم این کوه را از جای بردار

Ба як новак б дузи ин ҳафт то тор

به یک ناوک بدوز این هفت تا تار

Ба ман ин имтиҳон бинмоӣ ҳоле

به من این امتحان بنمای حالی

Ки то донам ҳарифи ҷанги болӣ

که تا دانم حریف جنگ بالی

зи оҳи худ ба пайкони тирии омухт

ز آه خود به پیکان تیری آموخت

Дарахти ҳафт тор аз тир худ дӯхт

درخت هفت تار از تیر خود دوخت

Ба кундии тираш аз кӯҳ барин рафт

به کندی تیرش از کوه برین رفت

Замин бшикофт дар зер замин рафт

زمین بشکافت در زیر زمین رفت

Ба сгари по бар оварад аз срхок

به سگر پا بر آورد از سر خاک

Ниҳода чун дуояши рӯ ба афлок

نهاده چون دعایش رو به افلاک

Иҷозати хоҳи бигушодаи зби ан ро

اجازت خواه بگشاده زبان را

Бифармо то шикофами осмон ро

بفرما تا شکافم آسمان را

Ба кӯҳ аз пушти по на дил бипардохт

به کوه از پشت پا نه دل بپرداخت

Ба як ангушти чи ли фарсах дар андохт

به یک انگشت چ ل فرسخ در انداخت

Ба зӯраш кард сгриўи офарин ҳо

به زورش کرد سگریو آفرین‌ها

Намӯда азми кскндо аз онҷо

نموده عزم کسکندا از آنجا

Ки ояд бол чун бар ҷанги ман ром

که آید بال چون بر جنگ من رام

Ба тирии кор ӯро созад итмом

به تیری کار او را سازد اتمام

Ба ғори бол наъра зад бародар

به غار بال نعره زد برادر

Бар омад бол чун шери диловар

بر آمد بال چون شیر دلاور

Бародар тохта бар қасди ҷонаш

برادر تاخته بر قصد جانش

Ба муштии боли пар хӯн шуд даҳонаш

به مشتی بال پر خون شد دهانش

зи мушт ӯ бародар рафт аз кор

ز مشت او برادر رفت از کار

Ба суръати боз дар шуд бол дар ғор

به سرعت باز درشد بال در غار

Ба майдони хаста аз карда сӯии ром

به میدان خسته از کرده سوی رام

Забон бикшод то сарҳад ба дашном

زبان بگشاد تا سرحد به دشنام

Марои баҳр чаҳ афкандӣ ба меҳнат

مرا بهر چه افکندی به محنت

Набӯдатгар сари неруии ҳам т

نبودت گر سر نیروی همت

Ба куштани додем бе мӯҷиби ӣнҷо

به کشتن دادیم بی موجب اینجا

Накардӣ саъй дар майдони ҳиҷо

نکردی سعی در میدان هیجا

Ба маймуни зини суханҳо бар нёшФт

به میمون زین سخنها برنیاشفت

Забони дони ром , дар маъзирати сифт

زبان دان رام، دُرِ معذرت سفت

Ки эй нодон мазан ин таъна ҳар дам

که ای نادان مزن این طعنه هر دم

Кунам хотири нишонат зон накардам

کنم خاطر نشانت زان نکردم

Мушобеҳ буд бо ту боли чандон

مشابه بود با تو بال چندان

Ки натавон фарқ кард аз ҳар ду осои Н

که نتوان فرق کرد از هر دو آسا ن

Азон бар зиҳ намондам тири тадбир

ازان بر زه نماندم تیر تدبیر

Мабодо бар ту ояд захми он тир

مبادا بر تو آید زخم آن تیر

зи баҳри имтиёзи дӯсти душман

ز بهر امتیاز دوست دشمن

Туро гулдаста андозам ба гардан

ترا گلدسته اندازم به گردن

Чу зини гулҳо ман аз вай боз донам

چو زین گلها من از وی باز دانم

Дигар хасми турои зиндаи нмонм

دگر خصم ترا زنده نمانم

Ҳмондми чидаи гулҳоро зи саҳро

هماندم چیده گلها را ز صحرا

Накӯи гулдаста Эй карда муҳайё

نکو گلدسته‌ای کرده مهیا

Ба гул бастан ба гардан кардаш огоҳ

به گل بستن به گردن کردش آگاه

Ки рафтам хори домнгирт аз роҳ

که رفتم خار دامنگیرت از راه

Ба ғори боли сгриўи омадаи боз

به غار بال سگریو آمده باز

Ба душмани бор дигар дод овоз

به دشمن بار دیگر داد آواز

Ба ҷангаши хост бол ояд дигар бор

به جنگش خواست بال آید دگر بار

Нашуд розии занаши торо ба пайкор

نشد راضی زنش تارا به پیکار

Ки акнӯн гашти сгриў аз ту мағлуб

که اکنون گشت سگریو از تو مغلوب

Ҳамин дам боз омад , нест ин хуб

همین دم باز آمد، نیست این خوب

Ҳамоно баҳри аи мидодаш касе ҳаст

همانا بهر امدادش کسی هست

Ки дар неру буд аз ту з барадаст

که در نیرو بود از تو زبردست

Чунон донам ки кардаш роми имдод

چنان دانم که کردش رام امداد

Барофтод ту мехоҳад зи бунёд

برافتادِ تو می‌خواهد ز بنیاد

Ту акнӯн зини адоват дил бипардоз

تو اکنون زین عداوت دل بپرداز

Бародарро шарики малики худ соз

برادر را شریک ملک خود ساز

Ва ё тарки ватан икчнд бинмоӣ

و یا ترک وطن یکچند بنمای

Равад чун роми азинҷои пас ту бози ой

رود چون رام ازینجا پس تو باز آی

Ба танҳо душманат гардад ҳаросон

به تنها دشمنت گردد هراسان

Ба зӯр аз ваии вилояти бози бустон

به زور از وی ولایت باز بستان

Накӯи тадбири дигар май даҳуми ёд

نکو تدبیر دیگر می‌دهم یاد

Бибояд пеши ром ангад фиристод

بباید پیش رام انگد فرستاد

Гуҳарҳое ки кардӣ ҷамъ чун кон

گهرهایی که کردی جمع چون کان

Нисори ром бояд кардан аз ҷон

نثار رام باید کردن از جان

Чу розӣ гардад аз аис ар гавҳар

چو راضی گردد از ایثار گوهر

Ту ҳам рӯ хизматаш кун чун бародар

تو هم رو خدمتش کن چون برادر

Азин ҳар се сухан бояд яке кард

ازین هر سه سخن باید یکی کرد

Набояд рафт лекини бҳрноўрд

نباید رفت لیکن بهر ناورد

Накарда гӯши пандии раъии зани бол

نکرده گوش پندی رأی زن بال

Дижами рӯи гашт зон монеъи сухани бол

دژم رو گشت زان مانع سخن بال

Бигуфт эй зани марои дигари мадаи панд

بگفت ای زن مرا دیگر مده پند

Забони жожхоӣ хеш барбанд

زبان ژاژخای خویش بربند

Буд тадбири зан номардӣ омӯз

بود تدبیر زن نامردی آموز

Маҳоласт ин ки рӯи гардонами имрӯз

محالست این که رو گردانم امروز

Забунӣ куфр донам пеши душман

زبونی کفر دانم پیش دشمن

Агар ҷонам равад гӯ май рӯ аз тан

اگر جانم رود گو می‌رو از تن