Ҳавоӣ ишқ омад фасл барисот
هوای عشق آمد فصل برسات
Ки фирдавси баринро мекунад мот
که فردوس برین را می کند مات
зи баси обу ҳавояши ҷони нўоист
ز بس آب و هوایش جان نوایست
Ба хӯбии подшоҳ ҳар ҳўоист
به خوبی پادشاه هر هوایست
Баҳор ошиқон барисот ҳинд аст
بهار عاشقان برسات هند است
зи дилҳо хӯн фишон барисот ҳинд аст
ز دلها خون فشان برسات هند است
зи рангу буии пркорист дар вай
ز رنگ و بوی پرکاریست در وی
Саропои нолау зорист дар вай
سراپا ناله و زاریست در وی
Ҳавояши бедилонро синаи ковад
هوایش بیدلان را سینه کاود
Ки аз ҳар зарраи ишқ нав таровад
که از هر ذره عشق نو تراود
Ба васфаши махзани гавҳари гушойам
به وصفش مخزن گوهر گشایم
Чу чашми абр дар резии намоям
چو چشم ابر در ریزی نمایم
Чу бинишаста пас аз солӣ ба меод
چو بنشسته پس از سالی به میعاد
Сулаймони фалак бар маснади бод
سلیمان فلک بر مسند باد
Аз он боди оташ ӯ гашти пари тез
از آن باد آتش او گشت پر تیز
Бухори об дарё ёфт ангез
بخار آب دریا یافت انگیز
Ба гиряи абрро нав шуд иҷоза
به گریه ابر را نو شد اجازه
Ки созад сини ти ушшоқи тоза
که سازد سن ت عشّاق تازه
Фалаки ошиқи замин маъшӯқ зораст
فلک عاشق زمین معشوق زارست
Ки онро гиряи венаро ханда кор аст
که آن را گریه وین را خنده کار است
Ба хандаи абр ҳамчун зангии маст
به خنده ابر همچون زنگی مست
Ба бозӣ карда теғи барқ дар даст
به بازی کرده تیغ برق در دست
Ба теғи барқи абри тираи рӯи тунд
به تیغ برق ابر تیره رو تُند
зи тезии ханҷари заррин худ кунад
ز تیزی خنجر زرین خود کُند
Муқаллид пеша гашта абри озор
مقلد پیشه گشته ابر آذار
Кунад тақлиди дашти шоҳи дизи бор
کند تقلید دشت شاه دز بار
Ба рӯй осмони абри ғаривон
به روی آسمان ابر غریوان
Сипоҳ ангехта аз тираи девон
سپاه انگیخته از تیره دیوان
На деваст ӯ ки нозил шуд фиришта
نه دیو است او که نازل شد فرشته
Ба раҳмати борӣ аз раҳмат сиришта
به رحمت باری از رحمت سرشته
Ба саққое чаҳ шахс бебадӣл аст
به سقایی چه شخص بی بدیل است
Ки оби зндгиши об сиблат аст
که آب زندگیش آب سبیل است
Дигар шуд шери хораи олами пер
دگر شد شیر خواره عالم پیر
Ки абр аз шира ҷон медиҳад шер
که ابر از شیره جان می دهد شیر
зи рангомезӣ аз абри дроФшон
ز رنگ آمیزی از ابر درافشان
Кушодаи ранги рези чархи дӯкон
گشاده رنگ ریز چرخ دوکان
Ҳаво чун нашраи атфоли рангин
هوا چون نشره اطفال رنگین
Ки ҳар як абр дорад ранги чандин
که هر یک ابر دارد رنگ چندین
Замона ғайрат нашаву намо ро
زمانه غیرت نشو و نما را
Намӯда гулшани рангини ҳаво ро
نموده گلشن رنگین هوا را
Кашида Монӣ аз симурғи тимсол
کشیده مانی از سیمرغ تمثال
Кушода бар уфуқи рангини пару бол
گشاده بر افق رنگین پر و بال
Кафши ранги замонаи бехати гӯйӣ
کفش رنگ زمانه بیخت گویی
Шафақ бо рӯз ва шаб омехт гӯйӣ
شفق با روز و شب آمیخت گویی
Яқин абраст бозорӣ чу қассоб
یقین ابر است بازاری چو قصاب
Ки дар як кулба дорад оташу об
که در یک کلبه دارد آتش و آب
зи бас ҳар пешагӣ ҳаст он ҳнрўр
ز بس هر پیشگی هست آن هنرور
Гуҳии ханҷари фурушу гуҳи камонгар
گهی خنجر فروش و گه کمانگر
Ниқоби шуълаи дӯди оҳ ишқ аст
نقاب شعله دود آه عشق است
Дар афшони Ковиёни шоҳ ишқ аст
در افشان کاویان شاه عشق است
Чу ғами тираи балои оташи афшон
چو غم تیره بلای آتش افشان
Ба дам чун аждаҳои оташи афшон
به دم چون اژدهای آتش افشان
Фалаки Мӯсоу абри серумаи сони тавр
فلک موسی و ابر سرمه سان طور
Таҷаллиҳои барқаш карда пари нур
تجلّی های برقش کرده پر نور
Наҳангони срздаҳи зини мавҷи ҳи нил
نهنگان سرزده زین موج ۀ نیل
Шикастаи банди оҳани ҳалқаи пел
شکسته بند آهن حلقۀ پیل
Ба фарқи нилгар дар хўшоб аст
به فرق نیل گر در خوشاب است
Яқини кони нили Нитсаоне саҳоб аст
یقین کان نیل نیسانی سحاب است
Ба гулшан бар раёҳини сояи густар
به گلشن بر ریاحین سایه گستر
Чу пелони пеши пеш аз фавҷи лашкар
چو پیلان پیش پیش از فوج لشکر
Худои соябонҳо бар кашида
خدایی سایبانها بر کشیده
зи нави хури осмонҳо офарӣда
ز نو خور آسمانها آفریده
Ҳамоно гашти чарх бе канора
همانا گشت چرخ بی کناره
зи сувари оҳи ошиқи пораи пора
ز صور آه عاشق پاره پاره
Фалак дайраст абри тираи рҳбон
فلک دیر است ابر تیره رهبان
Чу дайни Мустафои хуршеди пинҳон
چو دین مصطفی خورشید پنهان
зи чашми абри ашки шодмонӣ
ز چشم ابر اشک شادمانی
Чикон ҳар дам чу оби зиндагонӣ
چکان هر دم چو آب زندگانی
Ҳавои гӯ ӣӣ кушод аз дасти эъҷоз
هوا گو یی گشاد از دست اعجاز
Сари сандӯқи марворидтар боз
سر صندوق مروارید تر باز
зи қатраи доӣраҳ бар оби сӣ ар
ز قطره دائره بر آب سی ار
Зиҳии нуқта ки донад кори паргор
زهی نقطه که داند کار پرگار
зи сулби абри резони нутфаи пок
ز صلب ابر ریزان نطفۀ پاک
Раҳми тозаи бадви обистании хок
رحم تازه بدو آبستنی خاک
зи шохи хушки бори оради гул тар
ز شاخ خشک بار آرد گل تر
Ҳам аз мавзу садафи кофуру гавҳар
هم از موز و صدف کافور و گوهر
Фалак навбат зада айшу тараб ро
فلک نوبت زده عیش و طرب را
Замини нав сабза карда пушти лаб ро
زمین نو سبزه کرده پشت لب را
зи сабзаи шахси гетии парниёни пӯш
ز سبزه شخص گیتی پرنیان پوش
Фиканда тилсони Хизр бар дӯш
فکنده طیلسان خضر بر دوش
Нишоту инбисот аз ҳад шуд афзӯн
نشاط و انبساط از حد شد افزون
Замини занги дил худ дода берун
زمین زنگ دل خود داده بیرون
зи сабзаи хокро миност дарбор
ز سبزه خاک را میناست دربار
Гирифтаи осмон зу воми зангор
گرفته آسمان زو وام زنگار
Ба сари сабзии ҷаҳон чун бахти шоҳон
به سر سبزی جهان چون بخت شاهان
Ба шодобии замин чун рӯй моҳон
به شادابی زمین چون روی ماهان
зи сабзаи кӯрӣ ғам нест ди шўор
ز سبزه کوری غم نیست د شوار
Чу аз ранги зумурради дидаи мор
چو از رنگ زمرد دیده مار
Шикастаи Мӯсои алўоҷи зи бурҷад
شکسته موسی الواج ز برجد
Аз он сабзӣ фаровон дошт биҳд
از آن سبزی فراوان داشت بیحد
Хурӯши ангез ҳар сўтозаҳи силӣ
خروش انگیز هر سوتازه سیلی
Чу девона ба саҳро карда майлӣ
چو دیوانه به صحرا کرده میلی
Дили мурғони зи банди доми озод
دل مرغان ز بند دام آزاد
Ки дона сабз шуд дар доми сайёд
که دانه سبز شد در دام صیاد
Таровида сафо аз пайкари хок
تراویده صفا از پیکر خاک
Фалак май гашт бар гирди сари хок
فلک می گشت بر گرد سر خاک
зи ақсоми раёҳини баси гули ҳинд
ز اقسام ریاحین بس گل هند
ши кафат ва кўкло шуд булбули ҳинд
ش کفت و کوکلا شد بلبل هند
зи ишқи қатраи чотки бодами сард
ز عشق قطره چاتک بادم سرد
Рақобат бо садаф чун мӯр ме кард
رقابت با صدف چون مور می کرد
Дили товусро аз мастии ҷӯш
دل طاووس را از مستی جوش
Шудаи маъзулии ҷинати фаромӯш
شده معزولی جنّت فراموش
Ба як ойӣнаи нозайдии Сикандар
به یک آیینه نازیدی سکندر
Ҳазор ойӣна дорад ин ба ҳар пар
هزار آیینه دارد این به هر پر
Ба пеши тӯтии он ойӣна биниҳод
به پیش طوطی آن آیینه بنهاد
Ки таълими шукр гуфтан диҳад ёд
که تعلیم شکر گفتن دهد یاد
Ҷаҳони ҳасанро ойӣна дор аст
جهان حسن را آیینه دار است
Аз он ойӣнаҳояш пурнигор аст
از آن آیینه هایش پرنگار است
Камол ҳасан дорад андак ӣ нақс
کمال حسن دارد اندک ی نقص
Ки гиряд дар ғамаш дар шодии рақс
که گرید در غمش در شادی رقص
зи таъни ъибҷўён май ҳаросад
ز طعن عیبجویان می هراسد
Ки айби хеши некӯ май шиносад
که عیب خویش نیکو می شناسد
зи як айбӣ ки дорӣ гӯ миндиш
ز یک عیبی که داری گو میندیش
Ки бошад ҳар ҳунарро айб зон беш
که باشد هر هنر را عیب زان بیش
Дар он мавсими зи ғами роми ҷигари хӯн
در آن موسم ز غم رام جگر خون
Шикастаи дил чу шохи беди маҷнӯн
شکسته دل چو شاخ بید مجنون
Агар чаҳ абр ҳар с ва сайлҳо ронад
اگر چه ابر هر س و سیلها راند
Дилашро оташи ғам сих бинишонад
دلش را آتش غم سیخ بنشاند
зи абр дар фишон осмон вааш
ز ابر در فشان آسمان وش
Ба ҳаркаси оби борони барадии оташ
به هرکس آب باران بردی آتش
Бигӯ сарв аз чаҳ гардад оташи ман
بگو سرو از چه گردد آتش من
Ки об ифшоанд бар ваии нФти равған
که آب افشاند بر وی نفط روغن
Магар науммат аз ан шуд абри озор
مگر نامت از ان شد ابرِ آذار
Ки бар ошиқ наборӣ ғайри озор
که بر عاشق نباری غیر آزار
Дилаши ғайрати намои сангу сабу ро
دلش غیرت نما سنگ و سبو را
Дамаш чун субҳи ханҷари зани гулӯ ро
دمش چون صبح خنجر زن گلو را
Чу шамъ аз оташи дил чеҳра афрӯхт
چو شمع از آتش دل چهره افروخت
Чу машки андари дилаши хӯни ҷигари сӯхт
چو مشک اندر دلش خون جگر سوخت
зи бас бе шамъи худ бо сӯз ме зист
ز بس بی شمع خود با سوز می زیست
Бирав хокистар парвона бигирист
برو خاکستر پروانه بگریست
Гарави барда ба ҷонкоҳии зи маҳтоб
گرو برده به جانکاهی ز مهتاب
Нишаста чун гули андари оташу об
نشسته چون گل اندر آتش و آب
зи баси озори ҷон шарманда шуд ишқ
ز بس آزار جان شرمنده شد عشق
Вафояши дида аз ҷон банда шуд ишқ
وفایش دیده از جان بنده شد عشق
Ба сад ҷон кандан он муддати басари барад
به صد جان کندن آن مدت بسر برد
Ба сад ҳасрати дилаши хӯн ҷигар хӯрд
به صد حسرت دلش خون جگر خورد
Ба сад ғам омад он фаслаш ба поён
به صد غم آمد آن فصلش به پایان
Дар омад аввали фасли зимистон
در آمد اول فصل زمستان