Шабӣ чун ҷайби субҳ , обистани нур

شبی چون جِیب صبح، آبستن نور

Чу хур доман фишон бар шамъи кофур

چو خور دامن‌فشان بر شمع کافور

Таҷаллии шамъи хилвати хона ӯ

تجلّی شمع خلوت‌خانهٔ او

Чароғи осмони парвона ӯ

چراغ آسمان پروانۀ او

Ҳавои софӣ чу рои марди огоҳ

هوا صافی چو رای مرد آگاه

Замин аз шери шастаи гозри моҳ

زمین از شیر شسته گازر ماه

Мааш чун нукта чинон гашта ғаммоз

مهش چون نکته‌چینان گشته غماز

Ғалат гуфтам чу ошиқи душмани роз

غلط گفتم چو عاشق دشمن راز

Ҳамоно ма чу мисатони бодаи паймои сет

همانا مه چو مستان باده‌پیما‌ست

Ки рози дил дар афканда ба саҳрои сет

که راز دل در افکنده به صحرا‌ست

Ҷаҳон аз партави маи нтъи густар

جهان از پرتو مه نَطع‌گستر

Ба шухии хандаи зан бар сатҳи мармар

به شوخی خنده‌زن بر سطح مرمر

Ғалат карда зи ма то меҳри тобон

غلط کرده ز مه تا مهر تابان

Ба шаби такбири гӯи мурғ саҳар хон

به شب تکبیر‌گو مرغ‌ِ سحر‌خوان

Қазо бар бод дода дахли кон ро

قضا بر باد داده دخل کان را

Ба симандӯда сақфи осмон ро

به سیم اندوده سقف آسمان را

Бидон хӯбии шабӣ , оё чаҳ шаб буд ?

بدان خوبی شبی‌، آیا چه شب بود‌؟

Ки чун маъшӯқи нави ошиқи талаб буд ?

که چون معشوق‌ِ نو عاشق‌طلب بود‌؟

Ҳавояши ҳам ба ғояти муътадили ранг

هوایش هم به‌غایت معتدل رنگ

Нишоти рӯзи ид аз ваии хаҷали ранг

نشاط روز عید از وی خجل‌رنگ

Нўисонидаҳи моҳ аз ҳасани ҷовид

نویسانیده ماه از حسن جاوید

зи нилӯфари хати инкори хуршед

ز نیلوفر خط انکار خورشید

Дили хок аз сафо онгуна бнўохт

دل خاک از صفا آنگونه بنواخت

Ки булӯр аз ҳаё чун оби бгдохт

که بلور از حیا چون آب بگداخت

Чу ойӣнаи замини сайқали пазируфт

چو آیینه زمین صیقل پذیرفت

Ки акси шахсро чун оби бнҳФт

که عکس شخص را چون آب بنهفت

Ба икрнгии чунон ма дод моя

به یکرنگی چنان مه داد مایه

Ки меомехт бо худ нуру соя

که می‌آمیخت با خود نور و سایه

Замину осмони лабрези маҳтоб

زمین و آسمان لبریز مهتاب

Ҷаҳон ғӯта зада дар мавҷи симоб

جهان غوطه زده در موج سیماب

Бародар хонд монои меҳри ма ро

برادر خواند مانا مهر مه را

Бадал карданд зон бо ҳамаи калла ро

بدل کردند زان با همه کُله را

На моҳ аз ҷбаҳ ифшоанд он ҳамаи нур

نه ماه از جبه افشاند آن همه نور

зи нур осмон борид кофур

ز نور آسمان بارید کافور

зи маҳтобӣ чу хубон аз гули ҷой

ز مهتابی چو خوبان از گل جای

Ғизолони биёбони бистари орой

غزالان بیابان بستر آرای

Чу рухсор батон моҳи шаби афрӯз

چو رخسار بتان ماه شب‌افروز

Ба маҳтобии даридаи пардаи рӯз

به مهتابی دریده پرده روز

Баранд аз тараби гоҳи назора

براند از طرب گاه نظاره

Бисотӣ ёфта моҳ аз ситора

بساطی یافته ماه از ستاره

зи бунгоҳи срӣ то кангари арш

ز بنگاه ثری تا کنگر عرش

зи марвориди судаи рехтаи фарш

ز مروارید سوده ریخته فرش

зи қурс моҳ шуд кофуртар ҳал

ز قرص ماه شد کافورِ تر حل

Саропоӣ ҷаҳон молида сандал

سراپای جهان مالید صندل

Ба завқи ҷилваи моҳи ҷаҳони тоб

به ذوق جلوه ماه جهان‌تاب

зи чашми дирхўобони мунфаили хоб

ز چشم دیرخوابان منفعل خواب

Чу ҳасани гули узрони моҳи тобон

چو حسن گل‌عذران ماه تابان

Ба хури сари барзада аз як гиребон

به خور سر برزده از یک گریبان

Чу онаст аз чаҳ шуд моҳи фалаки боз

چو آنست از چه شد ماه فلک‌باز

Чу Тифлони шери модар аз лаб андоз

چو طفلان شیر مادر از لب انداز

зи тоби моҳи шаби пӯшидаи ҷлбоб

ز تاب ماه شب پوشیده جلباب

Чу зангии зан ба рӯи молади сФидоб

چو زنگی‌زن به رو مالد سفیداب

Май нураш ҳама карда маи ошом

می نورش همه کرده مه آشام

Шикастаи хур ба ҳасрат зон тиҳии ҷом

شکسته خور به حسرت زان تهی جام

зи файзи чашмаи хури дасти шаста

ز فیض چشمۀ خور دست شسته

Ба ҷоми ишқи дил чун масти шаста

به جام عشق دل چون مست شسته

Сафои андари сафои ҷоми шабу рӯз

صفا اندر صفا جام شب و روز

Миёнҷӣ дар миёни он моҳи дилсӯз

میانجی در میان آن ماه دلسوز

Гарави барад аз замири орифони шаб

گرو برد از ضمیر عارفان شب

зи шодии маи фароҳами номдши лаб

ز شادی مه فراهم نامدش لب

Фалак даст кулем аллоҳи бардошт

فلک دست کلیم الله برداشت

Гузари гоҳи нигоҳ аз нураши анбошт

گذر‌گاه نگاه از نورش انباشت

Ба як хориқ ки моҳ аз хирқа дар дод

به یک خارق که ماه از خرقه در داد

зи шаби расми сияҳи кор ӣ дар афтод

ز شب رسم سیه‌کار‌ی در افتاد

Магари маи тавба буду шаби гунаҳи кор

مگر مه توبه بود و شب گنه‌کار

Ки шуд рӯйиши сифед аз вай дигар бор ?

که شد رویش سفید از وی دگر بار‌؟

Ба қадар ма набӯд он равшаноӣ

به قدر مه نبود آن روشنایی

Магар зад нақб дар нури худоӣ

مگر زد نقب در نور خدایی

Ба маъшӯқонаи ишваи Юсуфи моҳ

به معشوقانه عشوه یوسف ماه

Зада ҳамчун Зулайхои Кебекро роҳ

زده همچون زلیخا کبک را راه

Ба чашми Кебеки дидаи хештан ро

به چشم کبک دیده خویشتن را

зи кӯҳи ранг ва бӯ дода чаман ро

ز کوه رنگ و بو داده چمن را

Вале Кебеки дарӣ ғамнок карда

ولی کبک دری غمناک کرده

Гиребони қсбро чок карда

گریبان قصب را چاک کرده

Бидон бе илтифотии Кебеки длриш

بدان بی‌التفاتی کبک دلریش

Зада сад қаҳқаҳа бар толеъи хеш

زده صد قهقهه بر طالع خویش

Замини симин чу саҳрои гоҳи маҳшар

زمین سیمین چو صحرا گاه محشر

зи ғами битоби дил , рому бародар

ز غم بیتاب دل، رام و برادر

Ки бе он моҳрӯии сарви қомат

که بی‌آن ماهروی سرو قامت

Маро моҳаст хуршеди қиёмат

مرا ماه است خورشید قیامت

Агар чаҳ маи луоби талқ май рехт

اگر چه مه لعاب طلق می‌ریخت

зи ҷони роми бедил оташ ангехт

ز جان رامِ بیدل آتش انگیخت

Муҳаббат дар дилӣ ки оташ фурӯзад

محبت در دلی که‌آتش فروزد

Гар оби талқи резӣ , беш сӯзад

گر آب طلق ریزی‌، بیش سوزد

На сӯзи он ма аз роми андакӣ буд

نه سوز آن مه از رام اندکی بود

Ки онҷои худ ду моҳи ӣнҷои яке буд

که آنجا خود دو ماه اینجا یکی بود

Чу сӯзи оташ аз гуфтани буруни сет

چو سوز آتش از گفتن برون‌ست

Азин гӯям ки чун гули ғарқи хӯни сет

ازین گویم که چون گل غرق خون‌ست

Ду хунин лола буданд аз яке боғ

دو خونین لاله بودند از یکی باغ

зи як синаи ду дили лиззати чаши доғ

ز یک سینه دو دل لذت چشِ داغ

Валикини мухтасар май созами ӣнҷо

ولیکن مختصر می‌سازم اینجا

Сухан бар достони рому сито

سخن بر داستان رام و سیتا

Чу як касро ба зиндони рӯ тавон дид

چو یک کس را به زندان رو توان دید

Ҳисоби дайгарии ҳам зу тавон дид

حساب دیگری هم زو توان دید

Дар он шаби бедил ва бо бахт дар ҷанг

در آن شب بیدل و با بخت در جنگ

Чу мори хастаи сар май кӯфт бар санг

چو مار خسته سر می‌کوفت بر سنگ

зи хуноби ҷигари чашмтар анпошт

ز خوناب جگر چشم تر انپاشت

Ба лаби заҳр ва ба дил алмос ме кошт

به لب زهر و به دل الماس می‌کاشت

Дамӣ ва як ҷаҳони ғами гулӯи гир

دمی و یک جهان غم گلو‌گیر

Дилӣ ва сад ҳазорон банду занҷир

دلی و صد هزاران بند و زنجیر

Чу барф аз ноумедии дили фусурда

چو برف از ناامیدی دل‌فسرده

Хунактар аз дами кофури хӯрда

خنک تر از دم کافور خورده

Дарон шаби кони бадаши рӯзи қиёмат

دران شب کان بدش روز قیامت

Ба ма карда сухан бо сад маломат

به مه کرده سخن با صد ملامت

Магари дорӣ ба хотири кӣнаи ман ?

مگر داری به خاطر کینهٔ من‌؟

Ки май сӯзӣ чу дилбари синаи ман ?

که می‌سوزی چو دلبر سینهٔ من‌؟

Чаро ҷонами кабоб аз ахгар туаст ?

چرا جانم کباب از اخگرِ توست‌؟

На оби зиндагӣ дар соғар туаст ?

نه آب زندگی در ساغر توست‌؟

Ва лекин толеъам дорад гаронӣ

و لیکن طالعم دارد گرانی

Ки май сӯзам ба оби зиндагонӣ

که می‌سوزم به آب زندگانی

Дар он бетоқатӣ гуфт эй бародар

در آن بی‌طاقتی گفت ای برادر

Ки дил бар ҷо намонаду ҳуш дар сар

که دل بر جا نماند و هوش در سر

Бар умеди вафои аҳди маймун

بر امید وفای عهد میمون

Шуд абтари кору боРом то ба акнӯн

شد ابتر کار و بارم تا به اکنون

Кунун худ карда бояд чораи хеш

کنون خود کرده باید چاره خویش

Набояд кард зойеъи умри зин беш

نباید کرد ضایع عمر زین بیش

Чу бар паймони ваҳшии дили ниҳодам

چو بر پیمان وحشی دل نهادم

Чаҳ нақди умри худ бар бод додам

چه نقد عمر خود بر باد دادم

Чунон донам ки баси ноҳақ шинос аст

چنان دانم که بس ناحق شناس است

зи теғи кини шоҳӣ кам ҳарос аст

ز تیغ کین شاهی کم‌هراس است

Бирав фардо талаб кун то бияёд

برو فردا طلب کن تا بیاید

Ки аз мардони вафои аҳд шояд

که از مردان وفای عهد شاید

Вагар узрӣ ба пеши орад чу нодон

وگر عذری به پیش آرد چو نادان

Забон даракаш бизан тиъи сроФшон

زبان درکش بزن تیع سرافشان

Яқини дон бе вафои ри аи кушта бояд

یقین دان بی‌وفا ر ا کشته باید

Бубинам то чаҳ дигар пешам ояд

ببینم تا چه دیگر پیشم آید

Вагар тадбир натавон кард бисёр

وگر تدبیر نتوان کرد بسیار

Ки бошад куфри навмидии зи додар

که باشد کفر نومیدی ز دادار